Eastern Block Zendy

Strzelaniny samochodowe zbierały śmiertelne żniwo. Tysiące rannych, setki ofiar śmiertelnych – niemal co czwarta z nich była przypadkowa W latach 1989–1993 ulice amerykańskich miast były świadkami ponad 6 tysięcy strzelanin z udziałem poruszających się pojazdów. W ciągu zaledwie pięciu lat doszło do 6 327 takich incydentów, w których łącznie postrzelonych zostało 9 053 osób. Tragiczny bilans to także 590 ofiar śmiertelnych. Początek tego okresu przyniósł gwałtowny wzrost przemocy. Między 1989 a 1991 rokiem liczba strzelanin, rannych i zabitych systematycznie rosła. Dopiero po 1991 roku nastąpił odwrót – notowano coraz mniej incydentów i ofiar. Jednak mimo spadającej liczby strzelanin, nie poprawiało się jedno: rosła śmiertelność. Coraz więcej postrzelonych nie przeżywało, co wskazuje na brutalizację ataków i ich coraz większą skuteczność. Szczególnie poruszające są dane dotyczące niewinnych ofiar. Aż 23 procent zabitych to przypadkowi świadkowie – osoby niezwiązane z konfliktem, które znalazły się w złym miejscu o złym czasie. Mężczyźni, kobiety, dzieci – niemal co czwarta ofiara nie była celem strzałów, a mimo to zapłaciła najwyższą cenę. Dane te rzucają mocne światło na skalę i charakter przemocy, jaka ogarnęła ulice na przełomie lat 80. i 90. – i przypominają, że ofiarami gangsterskich porachunków czy przestępczej rywalizacji często padają ci, którzy nie mają z nią nic wspólnego. Strzelanina w Nine Owens - Gangsterska wojna przeniosła się na ulice. Mieszkańcy znowu między ogniem W godzinach wieczornych na terenie osiedla znanego lokalnie jako "Nine Owens" doszło do gwałtownej wymiany ognia, która sparaliżowała okolicę i postawiła mieszkańców w stan najwyższego zagrożenia. Do dzielnicy wjechał czarny sedan, w którym znajdowały się cztery zamaskowane osoby. Zaledwie dwie minuty później, na skrzyżowaniu z Van Ness Avenue rozległy się pierwsze strzały. Według świadków, inicjatorem strzelaniny był czarny sedan, którego członkowie gangu Hoover Criminals otworzyli ogień z poruszającego się pojazdu. Celem ataku była grupa czarnoskórych mężczyzn identyfikujących się z gangiem Rollin 90 Crips. Ogień z broni palnej wywołał chaos, a rykoszety dosięgły nie tylko planowanego celu, zniszczone zostały witryny okolicznych sklepów, zaparkowane na parkingu samochody, a nawet okna i ściany pobliskich mieszkań, w których znajdowali się niewinni ludzie. Całe zdarzenie trwało niespełna dwadzieścia sekund, ale jego skutki są odczuwalne do teraz. Po strzelaninie grupa gangsterów z Crips rozbiegła się a inicjatorzy po nieudanym ataku zostali porzuceni na pastwe losu. Czarny sedan, który stał się narzędziem przemocy, był dosłownie podziurawiony kulami, jego karoseria przypominała ser szwajcarski. Policja zabezpieczyła teren i rozpoczęła śledztwo, choć w środowiskach gangsterskich panuje zmowa milczenia. Mieszkańcy dzielnicy "Nine Owens" kolejny raz muszą zmagać się nie tylko ze strachem, ale i realnym zagrożeniem życia To już nie wojna między gangami. To wojna z naszą codziennością, komentuje jeden z lokatorów, który z obawy o bezpieczeństwo prosi o anonimowość.

Strzelaniny samochodowe zbierały śmiertelne żniwo. Tysiące rannych, setki ofiar śmiertelnych – niemal co czwarta z nich była przypadkowa W latach 1989–1993 ulice amerykańskich miast były świadkami ponad 6 tysięcy strzelanin z udziałem poruszających się pojazdów. W ciągu zaledwie pięciu lat doszło do 6 327 takich incydentów, w których łącznie postrzelonych zostało 9 053 osób. Tragiczny bilans to także 590 ofiar śmiertelnych. Początek tego okresu przyniósł gwałtowny wzrost przemocy. Między 1989 a 1991 rokiem liczba strzelanin, rannych i zabitych systematycznie rosła. Dopiero po 1991 roku nastąpił odwrót – notowano coraz mniej incydentów i ofiar. Jednak mimo spadającej liczby strzelanin, nie poprawiało się jedno: rosła śmiertelność. Coraz więcej postrzelonych nie przeżywało, co wskazuje na brutalizację ataków i ich coraz większą skuteczność. Szczególnie poruszające są dane dotyczące niewinnych ofiar. Aż 23 procent zabitych to przypadkowi świadkowie – osoby niezwiązane z konfliktem, które znalazły się w złym miejscu o złym czasie. Mężczyźni, kobiety, dzieci – niemal co czwarta ofiara nie była celem strzałów, a mimo to zapłaciła najwyższą cenę. Dane te rzucają mocne światło na skalę i charakter przemocy, jaka ogarnęła ulice na przełomie lat 80. i 90. – i przypominają, że ofiarami gangsterskich porachunków czy przestępczej rywalizacji często padają ci, którzy nie mają z nią nic wspólnego. Strzelanina w Nine Owens - Gangsterska wojna przeniosła się na ulice. Mieszkańcy znowu między ogniem W godzinach wieczornych na terenie osiedla znanego lokalnie jako "Nine Owens" doszło do gwałtownej wymiany ognia, która sparaliżowała okolicę i postawiła mieszkańców w stan najwyższego zagrożenia. Do dzielnicy wjechał czarny sedan, w którym znajdowały się cztery zamaskowane osoby. Zaledwie dwie minuty później, na skrzyżowaniu z Van Ness Avenue rozległy się pierwsze strzały. Według świadków, inicjatorem strzelaniny był czarny sedan, którego członkowie gangu Hoover Criminals otworzyli ogień z poruszającego się pojazdu. Celem ataku była grupa czarnoskórych mężczyzn identyfikujących się z gangiem Rollin 90 Crips. Ogień z broni palnej wywołał chaos, a rykoszety dosięgły nie tylko planowanego celu, zniszczone zostały witryny okolicznych sklepów, zaparkowane na parkingu samochody, a nawet okna i ściany pobliskich mieszkań, w których znajdowali się niewinni ludzie. Całe zdarzenie trwało niespełna dwadzieścia sekund, ale jego skutki są odczuwalne do teraz. Po strzelaninie grupa gangsterów z Crips rozbiegła się a inicjatorzy po nieudanym ataku zostali porzuceni na pastwe losu. Czarny sedan, który stał się narzędziem przemocy, był dosłownie podziurawiony kulami, jego karoseria przypominała ser szwajcarski. Policja zabezpieczyła teren i rozpoczęła śledztwo, choć w środowiskach gangsterskich panuje zmowa milczenia. Mieszkańcy dzielnicy "Nine Owens" kolejny raz muszą zmagać się nie tylko ze strachem, ale i realnym zagrożeniem życia To już nie wojna między gangami. To wojna z naszą codziennością, komentuje jeden z lokatorów, który z obawy o bezpieczeństwo prosi o anonimowość.

**Osoby przeglądające portal spolecznosciowy LifeInvader mogą napotkać się na posty dotyczace sprzedaży marihuany o odmianie Cereal Milk. Każdy użytkownik mający powyżej 20 iq łatwo może wywnioskować że aby zaopatrzyć się w trawę wystarczy tylko napisać do Ninety Crip Skoldie który jest odpowiedzialny za cały proceder po jego postach i relacjach na profilu można również łatwo wywnioskować ze przynależy do gangu Rollin' 90s Neighborhood Crips. Podobno sam towar jest świeży jak i dobrej jakości i zawiera 22% THC w sobie, jednakże nie wiadomo ile w tym prawdy. Podobno menu jest bardzo obfite, a mozliwosc zakupu hurtowo wiekszych ilosci pewnej odmiany moze przyciagnac tez ludzi chetnych dorobic sobie do czynszu lub nowych butow sprzedajac dalej Cereal Milk. Wszystko zalezy od tego jak sie dogadasz.** W organizacji Niffty Niccles stawiamy na interakcję pomiędzy graczami i promujemy ją. Jedną z tych interakcji, głupich a ciekawych, może być handel narkotykami na lini gracz <--> gracz przez portal spolecznosciowy LifeInvader, który wcale nie jest aż tak skomplikowany i nie musi wcale zakończyć się okradnięciem waszej postaci, a wręcz przeciwnie. Temu też, zapraszamy do interakcji z członkami naszej grupy przestępczej. Ceny są stanowczo mniejsze niż te na cornerze, bo chodzi nam o samą interakcje. (Klik w zdjęcie = przekierowanie do postu na LifeInvader)

Gruzińska mafia swoje korzenie posiada oczywiście w Gruzji, małym kraju położonym na Kaukazie, który w latach 90 przeszedł przez ogromne zmiany polityczne i społeczne w wyniku rozpadu ZSRR. Związek Radziecki, jako supermocarstwo, które przez wiele lat kontrolowało przestrzeń polityczną i ekonomiczną krajów, które wchodziły w jego skład. Po jego upadku w 1991 roku, wiele z tych państw znalazło się w kryzysie gospodarczym i politycznym, a Gruzja wcale nie dostała w tym aspekcie żadnej taryfy ulgowej. Zniknięcie centralnego nadzoru i władzy rządowej stworzyło warunki sprzyjające powstawaniu grup przestępczych. Niezabezpieczony ład społeczny, brak stabilnych struktur państwowych i powszechny chaos sprzyjały rozwoju przestępczości zorganizowanej. W tym burzliwym okresie, gdy Gruzja borykała się z wewnętrznymi konfliktami, wojną domową (szczególnie w Osetii Południowej i Abchazji), a także kryzysem ekonomicznym, wielu ludzi zaczęło korzystać z niestabilności, by zdobywać wpływy i pieniądze. Niektóre z powstałych grup przestępczych zaczęły organizować się w sposób bardziej złożony i profesjonalny, przekształcając się w międzynarodowe organizacje przestępcze, które prowadziły działalność w różnych częściach świata. Gruzja, z racji swojego położenia geograficznego i historycznego, stała się jednym z głównych centrów przestępczości zorganizowanej w regionie Kaukazu i Europy Wschodniej, a jej podgrupy zaczęły wywierać wpływ na inne kraje. Jednym z najsłynniejszych bossów tego okresu był Otari Kvantrishvili, zapaśnik który był na dobrej drodze aby zostać mistrzem świata, aczkolwiek jego furtka sportowa została zamknięta przez dopuszczenie się gwałtu. Kvantrishvili stał się czymś w rodzaju publicznej twarzy mafii, zaprzyjaźniając się z politykami i celebrytami, takimi jak Joseph Kobzon działając również jako mediator między różnymi organizacjami podziemnego świata. Pod koniec 1993 roku Otari publicznie ogłosił zamiar wejścia w politykę za pośrednictwem nowej partii, aczkolwiek zmarł 5 kwietnia 1994 czyli zaledwie pół roku później z rąk snajpera. Na jego pogrzeb przybyło wielu celebrytów i polityków co świadczy o tym że był dosyć wpływowym gościem. Także wielu Gruzinów zaczęło migrować za granicę, w poszukiwaniu lepszego życia. Szczególnie Stany Zjednoczone przypadły im do gustu stając się również popularnym celem dla tych, którzy chcieli uciec przed wojną, ubóstwem i przestępczością w ich rodzimym kraju. Duża liczba gruzińskich imigrantów osiedliła się w amerykańskich miastach, takich jak Nowy Jork, Los Angeles i Chicago. W tych metropoliach, z uwagi na ich zróżnicowaną populację i wielki potencjał ekonomiczny, pojawiły się również idealne warunki do rozwoju nielegalnych działalności. Oczywiście na samym początku, gruzinie niekoniecznie zajmowali się przestępczością. Wiele osób starało się prowadzić uczciwe życie, jednak z czasem przestępcze grupy gruzińskie zaczęły przyciągać nowych członków szybką gotówką, kobietami, samochodami i wieloma innymi benefitami z ulicznego życia. W miastach takich jak Nowy Jork i Chicago, z silną obecnością innych grup przestępczych, gruzińska mafia dzięki swoją organizacją i brutalnymi metodami zaczęła się wyróżniać w półświatku. Khvicha Khachaturyan (03/07/1989) Khvicha urodził się w Tbilisi, w rodzinie z wojskowymi i byłymi funkcjonariuszami służb specjalnych. Dorastał w cieniu betonowych bloków i echu po upadku ZSRR, wśród ludzi, którzy doskonale wiedzieli, jak omijać system. Jego ojciec (wojskowy) zginął podczas jednego z lokalnych konfliktów w Gruzji, a matka (fryzjerka) robiła, co mogła, by utrzymać rodzinę. W młodym wieku Khvicha miał jedno marzenie tak jak wielu innych jego rówieśników – zostać piłkarzem. Grał gdzie się dało, na podwórku, w bramie między dwoma plecakami, na zniszczonych boiskach szkolnych. Był szybki, zwinny, z instynktem napastnika i zawziętością, która pasowała bardziej do boisk we Włoszech niż do kaukaskich ulic. Kibicował lokalnym drużynom, potem zakochał się w Serie A i zawsze marzył, by choć raz zagrać na prawdziwym stadionie. Z wiekiem jednak marzenia zeszły na dalszy plan. W wieku 25 lat, po kilku drobnych przestępstwach i większym aczkolwiek nieudanym interesie z przemytem części samochodowych z Rosji, Khachaturyan postanowił opuścić kraj. Dzięki wujkowi, (brat matki) który w latach 90 uciekł z Gruzji do Stanów Zjednoczonych i po wielu latach legalnej pracy jako mechanik w Los Angeles, uzyskał zieloną kartę. W 2012 roku, na fali lekkiego ocieplenia stosunków międzynarodowych i rosnącej liczby gruzińskich imigrantów w Kalifornii, Khvicha poprosił wujka o pomoc który ostatecznie zgodził się go sponsorować jako krewnego pierwszego stopnia w ramach procedur. Caly proces trwał kilkanaście miesięcy finalnie kończąc się sukcesem, dostał wizę IR dla najbliższej rodziny obywatela USA. Początkowo było ciężko, pracował na czarno na budowie, potem jako ochroniarz w klubach nocnych prowadzonych przez rosyjskich gangusów, jednocześnie pomagając swojemu wujkowi przy warsztacie samochodowym. Pracując na bramkach poznał wcześniej wspomnianych rosjaninów którzy stali się jego pierwszymi partnerami w biznesie. Khvicha szybko zyskał reputację człowieka, który zrobi robotę bez zbędnego gadania. Mówił biegle po rosyjsku, gruzińsku, łamanym angielskim, co czyniło go niezłym pośrednikiem między różnymi grupami. Jeden z ochroniarzy z nocnego klubu wkręcił go w biznes samochodowy, Khvicha trafił do warsztatu w Commerce, który oficjalnie na GoggleMaps działał jako warsztat samochodowy ale po zmroku zamieniał się w dziuple na pełen etat. Khvicha miał rękę do rozbierania samochodów, pracował szybko, czysto i bez zbędnych pytań. Współpracował z latynosami, czeczenami, a nawet z azjatami, którzy potrzebowali części do tuningu nielegalnych samochodów wyścigowych. Jego telefon nigdy nie milczał, ktoś zawsze czegoś potrzebował, silnika V6, drzwi z Lexusa lub komputera pokładowego z Audi. Jego amerykański sen nie trwał długo. Palił papierosa, kiedy podszedł do swojego samochodu. Nie zdążył nawet włączyć silnika, światła, które wcześniej nie istniały, zapaliły się nagle i z każdej strony. W ciągu kilkunastu sekund z terenu przemysłowego zrobiła się jedna wielka dyskoteka z syren i świateł policyjnych. W dziupli znaleźli wszystko, co potrzebowali zaczynając od komputerów diagnostycznych do przeprogramowywania immobilizerów a kończąc na kradzionych częściach o dużej wartości pieniężnej. Wyrok zapadł po ośmiu miesiącach. Nie udało mu się udowodnić kierownictwa nad całą siatką przestępcza, ostatecznie skazano go na 7 lat pozbawienia wolności z możliwością warunkowego zwolnienia po 4 latach przy dobrym sprawowaniu. Sandro Khuridze (06/22/1990) Sandro urodził się w mieście Batumi które latem pachniało morzem i dymem przemyconych szlugów. Jego rodzina od pokoleń balansowała na granicy legalności, z jednej strony oficjalnie handlowali odzieżą i elektroniką sprowadzaną z Turcji, z drugiej niemal każdy transport miał swoją drugą nieco ciemniejszą stronę. Był jedynakiem, wychowanym bardziej przez ciszę niż słowa, ojciec był znany w mieście jako człowiek, który załatwia, ale nigdy nie brudzi sobie rąk zaś matka była nauczycielką matematyki, próbowała dać mu równanie na życie inne niż to, co widział u ojca. Codziennie siadała z nim przy książkach, pokazując mu świat od tej lepszej strony. Ale ten świat skończył się, gdy miał zaledwie siedem lat, wtedy matka umarła na raka, szybko i cicho, jakby nie chciała nikomu przeszkadzać swoim odejściem. Ojciec po śmierci nic sobie z tego nie zrobił, po prostu dalej żył tym samym wciągając w to swoje dziecko. Gdy jego rówieśnicy ganiali za piłką, on już jako dziesięciolatek znał ceny papierosów w trzech walutach i wiedział, jak odróżnić celnika który bierze w łapę od tego który nie bierze. Nie grał w piłkę z innymi chłopakami. Nie dlatego, że nie umiał, po prostu już wtedy wiedział, że nie ma na to czasu. Jego dzieciństwo zakończyło się, zanim zdążył je zrozumieć. W zamian dostał edukację w ulicznym stylu, jak czytać rozmowy, które nigdy się nie odbyły jak mówić jedno, a dawać do zrozumienia drugie. Kiedy miał piętnaście lat, już był znany wśród miejscowych handlarzy jako ten młody Khuridze, który nie pyta, tylko robi. Miał w sobie coś, co sprawiało, że zdobywał szacun u starszych ludzi. Był bystry, cierpliwy i nie marnował ruchów. Jego ojciec każdemu powtarzał, że Sandro ma w oczach kalkulator, i nie okazało się to kłamstwem. Nigdy nie wchodził w coś z czego nie widział zysku bądź innych korzyści. W wieku dziewiętnastu lat wpadł po raz pierwszy. Nie za coś dużego, zwykła sprawa z podrobionymi fakturami i przemytem elektroniki, ale wystarczyło, żeby zapoznać się z systemem od środka. Trafił do aresztu, potem do więzienia w Rustavi i właśnie tam poznał Khviche. Obaj byli młodzi, ale już z zupełnie innych światów niż reszta osadzonych. Sandro zrozumiał szybko, że Khvicha to nie tylko mięśnie, że ma w sobie coś więcej, coś co może się przydać. Przez miesiące spędzone za kratami nauczyli się czytać siebie nawzajem jak książki. Po wyjściu nie rozstali się, kontakt utrzymali nawet wtedy, gdy Khachaturyan wyjechał do Stanów. Sam Sandro został jeszcze trochę czasu w Gruzji aczkolwiek po namowach swojego więziennego kumpla również wyjechał. Dostał się przez fikcyjne małżeństwo ogarnięte przez kontakty Khachaturyana. Kiedy trafił do Stanów, był już legendą wśród gruzińskiej młodzieży przemytniczej. Siema, wspólnie z @marcell chcemy jak najlepiej odwzorować mobsterów z Gruzji jednocześnie dobrze się przy tym bawiąc, projekt jest prawdopodobnie fundamentem organizacji przestępczej która będziemy chcieli rozgrywać w dalszym czasie. Wzorujemy się na na nowoczesnych ugrupowaniach przestępczych z korzeniami włoskimi czy irlandzkimi w US. Mamy wizję na dobrą grę w kryminalnym sektorze i postaramy się ją w stu procentach wypełnić. Chcemy podzielić swoją rozgrywkę na kilka głównych etapów które będą rozbudowywane poprzez projekty zarobkowe oraz inne osoby nie tylko te ze strefy półświatka przestępczego. Nasze charaktery zamierzamy skupić na kradzieży aut i produkcji narkotyków a następnie ich dystrybucji oczywiście nie zamykając się tylko w tych dwóch rzeczach. Spod naszego szyldu na pewno wyjdą również legalne biznesy które otworzą nam wiele nowych wątków.

Wooo kurwa, mowilem ze dobra organizacja! PS; Mozna namiar na grafika?

Zajebiste!! Czuc ten klimat, @MuDzYYn Pokaz tym kur*** jak sie strzela!!

Komu narkotyki sprzedajecie jak na serwie 3 gangi uliczne

I to sie Kurwa nazywa powazna Organizacja RP, troche mnie tutaj nie było ale wasza organizacja jest na prawde dobra! Hoover For Life

Brakowało prawdziwych Bloodsów na serwerze, Powodzonka!

Nie polecam

30 zloty zmienilo moje zycie pierwszy kupiony worek sprawil ze to widze..

^^^ farmazoniarz, noob, czlowiek bez rak, kadlubek, cwiercmozg, duren, blazn i menda nie polecam