Znajdź zawartość

The Erotic Eden to klub, którego właścicielką jest Kehlani Jaquez – dwudziestopięcioletnia kobieta z jasno określoną wizją na życie. Klub nie posiada bogatej historii – to świeże, dopiero kiełkujące miejsce na mapie nocnych lokali, które nie ma nic wspólnego z typowym klubem ze striptizem. Znajduje się w budynku należącym niegdyś do jej ciotki, która przez lata prowadziła tam popularną restaurację. Miejsce to cieszyło się dużym zainteresowaniem wśród lokalnej społeczności, jednak z czasem chęć odejścia na emeryturę była silniejsza niż sentyment do tego miejsca. Kehlani od początku wiedziała jednak, że nie chce kontynuować działalności gastronomicznej. Od młodych lat marzyła o otwarciu własnego klubu – miejsca pełnego erotyzmu, ekspresji i wolności. Teraz, mając przestrzeń i determinację, postanowiła wcielić ten plan w życie. Choć budynek wymagał gruntownych zmian, kobieta nie zrażała się trudnościami. Pracując dorywczo w meksykańskiej knajpie i podejmując się różnych zleceń, zbierała fundusze na przebudowę lokalu. Doświadczenie zdobywała już wcześniej, pomagając ojcu prowadzić rodzinny sklep spożywczy – tam nauczyła się podstaw zarządzania, organizacji pracy i kontaktu z klientem. Choć branża była zupełnie inna, te umiejętności okazały się nieocenione. The Erotic Eden nie ma być jednak ekskluzywnym, zamkniętym dla elity miejscem. Wnętrze ma być proste, ale stylowe, a atmosfera – przyjazna, choć pełna zmysłowości. W klubie przewidziano różnorodne występy: od klasycznego striptizu, przez artystyczne pokazy, po bardziej kontrowersyjne i mroczne elementy. Bo The Erotic Eden to nie tylko miękka erotyka. Klub ma również swoją ciemną stronę. Za kulisami podestu stała też jeszcze jedna osoba, która mocno finansowało działanie klubu, jednocześnie aktywnie biorąc udział w prowadzeniu go, nosił pseudonim Ratero i miał na karku czterdzieści lat, a na skórze sporo tatuaży kultury santa muerte. Przez kilka miesięcy klub mieszczący się w Old Mexican Plaza zawiesił swoją działalność. Budynek stał pusty i opuszczony, a o dawnym klimacie miejsca szybko zapomniano. Jednak w ostatnich dniach coś się zmieniło – na ścianach okolicznych budynków pojawiły się nowe plakaty, a przez otwarte drzwi zaczęto dostrzegać ekipy remontowe krzątające się przy wnętrzu. Wiadomo już, że The Erotic Eden ma zamiar podnieść poprzeczkę. Nowe otwarcie ma być tego dowodem, bo lokal ma zostać otwarty bez udziału w projekcie jego autorki. W sieci pojawiły się pierwsze zapowiedzi i nieoficjalne przecieki o wzbudzając ciekawość i poruszenie wśród mieszkańców okolicy. Klub ma oferować unikalne doświadczenia – nie tylko wizualne, ale również zmysłowe, przekraczające granice standardowego show. Nazwa biznesu/Projektu IC: The Erotic Eden Postać lidera: Coco Segura UID postaci lidera z panelu gracza: 28849 Link URL do mapy z lokalizacją biznesu/projektu: https://imgur.com/a/v1Uwhj0 Typ biznesu (Gastro, Salon Tatuażu...): Klub Wybrany interior* (jeśli nie dotyczy, to n/a): TAM JUŻ JEST ZROBIONY Link do tematu organizacji** (jeśli nie dotyczy, to n/a): https://forum.v-rp.pl/topic/34327-mexican-enterprises/

piece of history Los Zetas powstało na początku lat 2000 jako grupa przestępcza, która początkowo działała jako oddział ochrony dla kartelu Gulf (CDG Cartel del Golfo). Z czasem jednak sami zaczęli prowadzić działalność przestępczą, tworząc własną strukturę i zdobywając kontrolę nad wieloma terytoriami. Większość ich członków to świetnie wyszkoleni, byli żołnierze i najemnicy. Ich działalność obejmowała handel narkotykami, porwania dla okupu, a także brutalne egzekucje. W 2010 roku Zetas rozpadli się na różne grupy, gdy część członków postanowiła odłączyć się od głównej organizacji. Jeden z rozłamów pozwolił sformułować nową frakcję, Zetas Vieja Escuela. Grupa ta odwoływała się do pierwotnych metod działania Zetas, które były bardziej brutalne i surowe w porównaniu do późniejszych ruchów organizacji. Vieja Escuela różniła się od innych frakcji Zetas w tym, że kładła większy nacisk na tradycyjne, brutalne metody kontroli terytoriów oraz eliminacji rywali. W przeciwieństwie do bardziej zorganizowanych i mniej brutalnych podejść innych grup, Zetas Vieja Escuela stosowała przemoc jako główną metodę utrzymywania władzy. Członkowie kartelu często zawierali krótkotrwałe sojusze z innymi grupami, co miało na celu walkę ze wspólnymi wrogami i jeszcze bardziej drastyczne w skutkach przejmowanie nowych terenów. Grupa ta była odpowiedzialna za liczne brutalne ataki, porwania i egzekucje, które miały na celu zastraszenie konkurencji i kontrolę nad obszarami. Z biegiem lat, wzrost presji ze strony organów ścigania oraz wewnętrzne konflikty doprowadziły do osłabienia grupy. Policja i wojsko przeprowadzały liczne operacje przeciwko Vieja Escuela, co skutkowało aresztowaniami i eliminacją wielu kluczowych członków. Obecnie Zetas Vieja Escuela istnieje w formie bardziej rozproszonej i mniej wpływowej grupy. Ich brutalne metody działania oraz rozbieżności w strategiach z innymi grupami sprawiły, że pozostają w cieniu większych i bardziej zorganizowanych karteli. Niektórzy członkowie Zetas Vieja Escuela mieli inne podejście do prowadzenia interesów, a jakaś część z nich nie popierała tak drastycznych metod walki z konkurencją. Każdy z kolejnych Zetas chciał budować organizacje na swój własny sposób, jednak żaden z nich nie przerwał na dobre nadmiernego rozlewu krwi, brutalności i bezwzględności swoich ludzi. Wykorzystał to świetnie Cartel del Golfi, który przejął część ludzi z ZVE i dzięki temu chwilowo umocnił się na swojej pozycji. Zetas Vieja Escuela bardzo dobrze radzili sobie z handel kokainą, heroiną, marihuana czy fentanylem. Do wachlarzu ich wpływów można dołączyć kontrolę nad handlem i wydobyciem ropy w Meksyku. Wiele mniejszych podgrup powstałych na szkielecie Zetas nie utożsamia się już z tą nazwą i prowadzi interesy w inny, zdecydowanie odmienny do swoich poprzedników sposób. beginning in LS Julio Samaniego, El Nino; pięćdziesięcioośmioletni mężczyzna ściśle powiązany z Zetas Vieja Escuela, pracujący dla nich po rozpadzie kartelu Hermosillo, dla którego pracował w Los Santos. Zbudował sieć kontaktów potrzebnych do hurtowej dystrybucji kokainy na zachodnim wybrzeżu, kontrolując przy tym kilka szlaków przemytniczych. W mieście współpracował z grupą meksykańskich najemników na zlecenie Nestora Ontiveros, istotnego w szeregach kartelu Hermosillo kapitana. Prowadził interesy z BMF i Rosjanami. Trzynaście lat więzi z Hermosillo doprowadziły El Nino do zmiany otoczenia, DEA zaczęło interesować się sprawami Meksykanina, urodzonego w Velacruz. Kartel Hermosillo tracił swoją pozycję na wybrzeżu, a El Nino zapadł się pod ziemię. Po kilku latach zaczął pojawiać się w otoczeniu ZVE, prowadząc swoje interesy aktywnie w północnym Meksyku. Problemy kartelu, który przez wiele lat agresywnie przejmował kolejne prowincje w kraju, finalnie spowodowały jego rozpad i mocno osłabiły rodzimą komórkę. Wielu żołnierzy odeszło do CDG, a inni postanowili zmienić otoczenie i wyjechać. Po kilku latach do Los Santos wrócił też Samaniego, a razem z nim dwóch kapitanów- Coco Segura, Ratero i Viel Calvarez, Codo. Obaj mocno działali z Samaniego w Meksyku, kontrolując razem z nim szlaki przemytnicze. Pomimo bogatej sieci kontaktów w kraju nigdy nie zostali schwytani, głównie dzięki działaniu w cieniu takich person jak Samaniego. Zdecydowali się na wyjazd z kraju, bo kierowało nimi inne podejście do prowadzenia interesów. Komórka która kierował El Nino miała za zadanie rozszerzenie wpływów ZVE w tej części stanu, poprzez rozbudowę szlaków przemytniczych i uzyskanie ujścia dla płynących z Tamaulipas dostaw fentanylu. Dość szybko Ratero z pomocą Codo połączyli ze sobą losy kilkunastu osób z Old Mexican Plaza w Alta. Korzystając z pieniędzy kartelu opłacali najemników, którzy za brudną forsę wykładali robotę dla komórki ZVE. Sam fentanyl przestał być wystarczający dla potrzeb jakie wykazywały kontakty pozyskane dzięki najemnikom z plazy. change in position Old School Zetas w Los Santos było niezależną komórką, która w połączeniu ze swoim odpowiednikiem w Tamaulipas mogła sprowadzać do miasta hurtowe ilości narkotyków takich jak fentanyl czy susz z kaktusa peyot. Nie udałoby się to gdyby nie pozycja El Nino i wsparcie Codo, bowiem cały proceder logistyczny stał po ich stronie. Ratero we wsparciu Showmana miał zająć się kontrolą plazy i okolicznych terenów w Vinewood. I to właśnie oni- taa różniąca się od siebie dwójka ludzi miała znaczący wpływ na rozwój organizacji. Showman był po odsiadce w County Jail, miał zawiłą przeszłość, która łączyła go z meksykańską mafią. Nie tylko on, bo takich ludzi w otoczeniu Ratero było całkiem sporo. Wszyscy pracowali pod sztandarem kartelu, ale tylko trzon grupy był w stanie opisać ich relacje z macierzystym odpowiednikiem. Po śmierci El Nino i opuszczeniu stanu przez Codo, wszystko spłynęło na barki Ratero. Doszło wtedy do wielu zmian, najemnicy przestali być wykorzystywani jako ludzie na kontrakcie, a zaczęli jawnie wykładać robotę dla grupy o której nie mieli bladego pojęcia. Nie tylko zresztą oni, bo na wzmiankę o kartelu wielu ludzi zmieniło podejście do rozmowy.

Według szacunków, wartość rynku nielegalnych narkotyków w USA wynosi od 64 do 150 miliardów dolarów rocznie. Ponadto, koszty związane z walką z narkotykami, systemem penitencjarnym oraz stratami w produktywności szacowane są na dziesiątki miliardów dolarów rocznie, jednak wszystko to nieskutecznie. Każdego dnia na ulicach każdego ze stanów dzieją się najróżniejsze wymiany, według badań z 2017 roku każdego dnia sprzedawane jest 175 milionów dolarów nielegalnych substancji. Każdego dnia w Los Santos sprzedawanych jest kilka po kilogramów kokainy, heroiny,metamfetaminy i marihuany, co pokazuje skalę nielegalnego rynku narkotykowego w tym mieście. W przypadku kokainy, sprzedaż może obejmować kilkanaście kilogramów dziennie, podobnie jak w przypadku heroiny i metamfetaminy. Łącznie te substancje stanowią kilkadziesiąt kilogramów sprzedawanych codziennie w samym tylko Los Santos, co świadczy o utrzymującym się popycie na narkotyki, mimo działań organów ścigania. Przemyt narkotyków przez Meksyk opiera się na transporcie pociągami towarowymi, które dostarczają ładunki w magazyny w pobliżu granicy z USA. Przekroczenie granicy odbywa się za pomocą ciężarówek i kontenerów, gdzie kluczową rolę odgrywają przekupieni celnicy, umożliwiający bezpieczny transport. Po stronie amerykańskiej narkotyki trafiają do magazynów, skąd ciężarówki rozwożą je do Santos, zapewniając płynne zaopatrzenie czarnego rynku.