Znajdź zawartość

„Pierwszym zasobem artysty jest jego własne serce. Rysunek uczy dyscypliny, ale to kolor wyraża pasję. Malarstwo musi być ogniem – nie zimnym rachunkiem, lecz eksplozją życia. Jeśli nie ma w nim duszy, jest tylko rzemiosłem.” - Eugène Delacroix Mówi się, że gdybyśmy nie byli szczęśliwi, nie malowalibyśmy. I coś w tym jest gdyby nie szczęśliwe chwile, które Marco spędzał z babcią, być może nigdy nie zainteresowałby się sztuką. Jako dziecko Marco często zostawał pod opieką dziadków, gdy jego rodzice byli zajęci pracą lub wyjazdami służbowymi. Czas spędzany z nimi był zawsze aktywny i rozwijający. Babcia Marco była artystką nie tylko utrzymywała się ze sztuki, ale też prawdziwie nią żyła. Jej pracownia, dobrze znana wszystkim członkom rodziny, pełna była obrazów i twórczego chaosu. Próbowała przekazać swoją pasję synowi, ale to się nie udało. Dlatego zaczęła próbować z Marco. Na początku chłopak jak to dziecko nie był zafascynowany malowaniem. Bardziej interesowały go zabawy i psoty. Z czasem jednak, gdy zaczął zdobywać pierwsze nagrody i uznanie za swoje prace, sztuka zaczęła mu się „opłacać”. Zauważył, że malowanie przynosi nie tylko efekty, ale i uwagę babci, której uczucia i zainteresowania brakowało mu ze strony rodziców. Zaczynał więc malować z własnej woli. W wieku ośmiu lat babcia dostrzegła w nim potencjał i niemal obsesyjnie dążyła do tego, by nauczyć go przekładać wyobraźnię na papier. Nie zawsze było łatwo zdarzały się lata, kiedy Marco odkładał pędzel. Ale zawsze wracał, szczególnie wtedy, gdy przeżywał silne emocje. Zawsze był chłopakiem skromnym i zamkniętym w sobie. Trudno nawiązywał kontakty, a w grupie trzymał się na uboczu, najczęściej w towarzystwie dwóch, trzech najbliższych znajomych. Edukację kontynuował w klasie o profilu plastycznym. Uczestniczył w dodatkowych zajęciach, warsztatach i regularnie odwiedzał wystawy najczęściej z babcią. Gdy nie mogła mu towarzyszyć, wspierała go finansowo, odciążając tym samym rodziców z kosztów związanych z jego rozwojem artystycznym. Obecnie Marco ma 27 lat i ukończył studia magisterskie na University of California. Przez cały okres nauki był wspierany finansowo przez rodzinę, a drobne prace, które wykonywał, traktował jako dodatkowe źródło dochodu coś w rodzaju kieszonkowego. Po studiach próbował wejść w dorosłe życie i uniezależnić się od rodziny, ale nie szło mu to najlepiej. Czasami udawało mu się zdobyć zlecenia jako freelancer, projektował murale dla firm albo concept arty. Nie wszystkie prace spotykały się z uznaniem. Korzystając ze szkolnych znajomości, znalazł zatrudnienie w salonie tatuażu, początkowo jako autor szkiców, później, po zdobyciu zaufania, sam zaczął tatuować. Tam zdobył cenne doświadczenie, które pomogło mu rozwinąć się w tej dziedzinie i stworzyć portfolio. Dziś praca w salonie tatuażu stanowi jego główne źródło dochodu i daje mu poczucie artystycznego spełnienia jednak dumnie i z pełnym przekonaniem, zapewnia wszystkich, że prędzej czy później, będzie żyć z malowania obrazów. Wrażliwy i introwertyczny, to cechy, które mogłyby brzmieć jak wyjęte z podręcznika o artystach, ale w przypadku Marco są po prostu prawdziwe. Zdecydowanie lepiej odnajduje się w kameralnych relacjach niż w większych grupach. Często obserwuje z dystansu, zamiast aktywnie uczestniczyć w wydarzeniach towarzyskich. Znacznie pewniej czuje się w sytuacjach jeden na jeden – to wtedy potrafi się otworzyć i wyrzucić z siebie całą ekspresję, którą w sobie gromadził. Gdy trafi na osobę, z którą znajdzie wspólny język i która okaże mu autentyczne zainteresowanie, potrafi całkowicie się rozwinąć. Wtedy z cichego outsidera staje się mistrzem small talku. Nie szuka poklasku ani pochwał. Nie lubi się wychylać, często nie docenia własnych osiągnięć. Bywa wobec siebie surowy, nawet gdy słyszy od innych pozytywne opinie. Wewnętrzny krytyk towarzyszy mu niemal na każdym kroku, to on sprawia, że Marco rzadko jest z siebie naprawdę zadowolony. Choć udało mu się wyprowadzić od rodziców, późno, ale jednak, wciąż zmaga się z poczuciem zależności, nie tylko finansowej, ale i emocjonalnej. Dorosłość bywa dla niego trudnym doświadczeniem, zwłaszcza gdy chodzi o odpowiedzialność, stabilność czy planowanie przyszłości. Mimo to Marco stara się być obecny tam, gdzie naprawdę ma to znaczenie. Jest oddanym wnukiem, który próbuje godzić życie zawodowe z codziennym wsparciem dziadków. Pomaga im w prostych, ale coraz trudniejszych dla nich czynnościach, takich jak zakupy, lekarz czy załatwianie spraw urzędowych. Dla niego to nie obowiązek, ale wyraz wdzięczności za wszystko, co od nich otrzymał. Media społecznościowe: Marco Barone Wykonane prace: xxx Jestem wieloletnim graczem tego trybu i miałem okazję wcielać się w różne postacie, jednak przyznaję, że jeszcze nigdy nie grałem malarza. Uznałem, że to będzie nowe wyzwanie, które pozwoli mi rozwinąć w sobie chęć do angażującej i spójnej gry postaci. Widzę duży potencjał w odgrywaniu zawodu malarza i chcę przedstawić w skrócie, jak planuję rozwijać swoją postać. Bohater jest po ukończeniu studiów magisterskich na kierunku MFA in Fine Arts. Jego aktualna praca to tatuażysta w jednym z lokalnych biznesów na serwerze, co jest spójne z opisem postaci w części In Character. Na tym etapie zamierzam skupić się na powolnym i realistycznym rozwoju postaci – bez spektakularnych współprac, stawiając na autentyczny rozwój, który będzie odzwierciedlał codzienne wyzwania. Chcę budować historię Marco stopniowo, przedstawiając jego poczynania w profilu postaci. Kolejnym etapem będzie rozwój obecności Marco w mediach społecznościowych, planuję publikować tam prace wykonane przez Marco, budując grono obserwatorów i zyskując rozpoznawalność. Następnie poza pracą na etacie zamierzam zaoferować usługi firmom, realizując concept arty oraz murale na zamówienie. Docelowo chciałbym, aby malarz zaczął współpracować z innymi artystami działającymi na serwerze, organizować wydarzenia artystyczne lub brać w nich udział. W dalszej perspektywie planuję również, by postać zaangażowała się pomagając społeczności poprzez czyny, sztukę i udział w akcjach charytatywnych. Na podstawie własnego researchu wiem, że ta ścieżka jest realistyczna i spójna z prawdziwymi karierami artystów, co dodatkowo motywuje mnie do konsekwentnego rozwijania tej postaci. Zaznaczam, że nie gram według rozpisanego scenariusza i poddaje się nurtowi role play, będąc sam ciekawy co los przyniesie.