Znajdź zawartość

Już od lat dziewięćdziesiątych wiadomo iż Los Santos należy do najpopularniejszych miast wybieranych do zorganizowania przemytu nielegalnych przedmiotów takich jak Sterydy, Narkotyki czy też drogich kradzionych przedmiotów kolekcjonerskich, biżuterii bądź dóbr kulturowych. Z Doków miasta Aniołów dziennie wyjeżdża pare bądź nawet i paręnaście ciężarówek z naczepami zapakowanymi nielegalnymi substancjami psychoaktywnymi czy też dopingującymi które finalnie trafiają do magazynów sklepów, barów, klubów czy też siłowni następnie zostają rozprowadzane pod przykrywką wcześniej wspomnianych lokali. Do owego nielegalnego procederu zostały wykorzystane szlaki przemytnicze takie jak wodne czy także powietrzne udostępnione przez kontakty osoby organizującej owe przemyty mianowicie Cedric’a Hargrave. Nielegalne substancje psychoaktywne oraz dopingujące czy także kradzione przedmioty głównie są wysyłane do Sandy Shores w stanie San Andreas prosto z Meksyku, Kolumbii czy też Europy Wschodniej. Przemycane przedmioty głównie są ukrywane w elektronice czy też warzywach bądź owocach, jedynym przedmiotem ukrywanym głównie w ziarenkach kawy są narkotyki dzięki czemu w razie kontroli przez służby wraz z psami odpowiedzialne za kontrolowanie transportowanych towarów do stanu San Andreas pojawiają się problemy ponieważ ziarenka kawy zabijają zapach narkotyków przez co psy mają niemałe trudności w wykryciu owych substancji psychoaktywnych. Natomiast na dobra kulturowe czy też kradzioną biżuterie są wykonywane tzw. ‘fake certificate’ których weryfikacja zajmuje dłuższą chwile oraz najzwyczajniej w świecie jest ciężka w momencie gdy zostaje to podbite pieczątkom organów z innego państwa, tymbardziej jeżeli owe państwo znajduje się poza kontynentem kraju na którego terytorium dochodzi do takowej kontroli. Ładunki które docierają na tereny pustyni stanu San Andreas mianowicie na terytorium hrabstwa Blane County finalnie są transportowane różnorakiego rodzaju pojazdami od samochodów osobowych przez dostawczaki do samych ciężarówek, finalnie trafiają one do magazynów znajdujących się w samym mieście czy też na obrzeżach miasta. Cedric Hargrave ps. ‘Grave’ to 25’letni Afroamerykanin wychowany w dzielnicy Textile City. Już od najmłodszych lat Grave’ oglądał jak jego rówieśnicy stali na rogach handlując substancjami psychoaktywnymi czy też zdarzyło mu się zobaczyć u nich broń palną, za małolata podziwiał starszych kolegów którzy pozyskiwali pieniądze za pomocą nielegalnych procederów, już wtedy dla chłopaka rodził się plan w głowie aby także zacząć pozyskiwać tak fundusze z powodu iż w domu nie zawsze panowała stabilna sytuacja majątkowa. Z biegiem czasu na tamten moment 14’letni Grave’ zaczął wchodzić w szemrane biznesy wraz z starszym bratem chcąc wspomóc własną matke która po śmierci ich ojca załamała się psychicznie tym samym rzucając prace oraz popadając w depresje. Cedric wraz z Vernon’em rozpoczęli sprzedaż substancji psychoaktywnych jak wcześniej wspomniani rówieśnicy lecz ten z czasem wiedział że to będzie za mało, po około 6 latach zaczął rozwijać się jeszcze bardziej jeżeli chodzi o aktywne działanie w półświatku rozciągając swój zakres zarobku również na drobne kradzieże czy też włamania; w tamtym momencie 20’letni Grave poznał w klubie osoby uświadamiając sobie z biegiem czasu że dzięki ich pomocy może zarobić jeszcze większe pieniądze organizując przemyt nielegalnych przedmiotów; rozpoczął planowanie całości oraz pozyskiwanie większej ilości kontaktów które mogłyby mu się przydać. Najmłodszy z rodu Hargrave należał nie tylko do ostatniego z potomków lecz także do jednej z bardziej cierpliwych osób w rodzinie dzięki czemu nie śpieszyło mu się z zorganizowaniem takowego przemytu co spowodowało planowanie owej akcji przez kilku-letni okres czasu; po około pięciu latach Cedric rozpoczął przygotowania do procederu przemytu kontaktując się z dawno poznanymi ludźmi.

Textile City – dzielnica położona w centralnej części Los Santos – na pierwszy rzut oka wydaje się jednym z bezpieczniejszych rejonów miasta, głównie z uwagi na bliskość posterunku departamentu. Rzeczywistość okazuje się jednak dużo mroczniejsza. Wszystko za sprawą prężnie działającej szajki przestępczej, której przywództwo objął Hunter „Lucky” Buckley – człowiek od zawsze stroniący od legalnych form zarobku. Na ulicach Textile City z łatwością można natknąć się na ulicznych lichwiarzy, którzy ściągają długi z horrendalnym procentem nawet z najbiedniejszych mieszkańców. Drobni złodzieje nieustannie czyhają na przechodniów, którzy niefortunnie skręcili w niewłaściwą alejkę. Po zmroku dzielnicę wypełniają ekskluzywne prostytutki pod czujnym okiem lokalnych alfonsów, a w tle rozbrzmiewają dźwięki osiedlowych kłótni, wybuchowej muzyki z mieszkań, wycia syren oraz ciągłych nawoływań ćpunów desperacko poszukujących kolejnej działki ulubionego towaru. Wszystkie te zjawiska stanowią codzienny krajobraz Buckley's playground – przestępczej organizacji działającej od początku 2025 roku w pasażu handlowym Textile City. Nie do końca wiadomo, kto tak naprawdę zapoczątkował tę grupę, jednak miejscowa legenda głosi, że inicjatorem jest czarnoskóry mężczyzna o przydomku „Lucky”. To właśnie on za pomocą wszelkich możliwych środków – od słownej perswazji aż po brutalną przemoc – zdołał przejąć kontrolę nad dzielnicą. Ostrożnie dobierał sobie współpracowników, odrzucając wszystkich, którzy nie akceptowali jego metod. Według relacji świadków, ci niechętni jego rządom znikali w zagadkowych okolicznościach. Strategia „Lucky’ego” od początku opierała się na sprawnym zarządzaniu informacją i maksymalnej kontroli nad każdym fragmentem nielegalnego biznesu. Dzięki zaufanym pośrednikom i współpracownikom, którzy lojalnie podążali za jego wizją szybkiego zysku, Buckley wie o każdej kontrabandzie – od pojedynczego papierosa bez akcyzy, po gramy narkotyków i litry nielegalnego alkoholu. Aby zapewnić jak największą skuteczność, członkowie organizacji zostali podzieleni na mniejsze grupy, z których każda wykonuje ściśle przypisane zadania. W strukturach nie liczy się pochodzenie, wyznanie ani kolor skóry – jedynym kryterium jest użyteczność, umiejętności i zdolność do generowania zysków. W szeregach „Buckley's playground” można znaleźć byłych żołnierzy, najemników, ochroniarzy z nocnych klubów, a także drobnych dealerów, którzy marzą o rozbudowaniu interesu poza granice dzielnicy, a nawet stanu. W tej przestępczej układance nie wszystko zawsze szło gładko. Hunter „Lucky” Buckley miał w swoim życiu wyjątkowo nieprzyjemny epizod: podczas jednego z rabunków został ujęty wraz ze swoim młodszym, bliskim przyjacielem – Maynardem Rutherfordem. Obaj trafili do więzienia, jednak to Hunter otrzymał znacznie wyższy wyrok. Maynard, który wyszedł wcześniej, przejął opiekę nad całym przedsięwzięciem przy Textile City. Wspierał Buckleya w każdej możliwej kwestii, czekając wiernie na powrót swojego mentora. Kiedy „Lucky” ostatecznie opuścił mury zakładu karnego, doszli do porozumienia i odtąd prowadzą interesy wspólnie, jeszcze skuteczniej kontrolując ulice dzielnicy. Jednym z ulubionych miejsc Buckleya i jego świty jest mały bar w Textile City – speluna, która nie wyróżnia się niczym szczególnym poza faktem, że za kilka dolarów można tam narobić sobie solidnych kłopotów. Dla niektórych jest to bowiem idealne miejsce na wyładowanie frustracji pięściami, a dopiero później na zasiadanie przy rozcieńczonym z wodą piwie i zagryzanie całości podejrzanym stekiem. Właśnie tam, w zadymionych wnętrzach, powstają pierwsze zręby kolejnych planów, które z czasem mają zaowocować ekspansją wpływów "Buckleyów" na całe Los Santos i dalej – wszędzie tam, gdzie tylko da się sięgnąć po zysk i utrzymać niepisany tytuł władców ulic.

Od dawna wiadomo, że Los Santos to miejsce istnienia wielu grup etnicznych. Jednak skupiając się na tych z urodą szorstko słowiańską lub kaukaską zauważymy, że zaczęły tam dominować drugie, a nawet trzecie pokolenia młodych, właściwie już częściowo zamerykanizowanych Rosjan. Wielu starszych pamięta jeszcze moment rozpadu ZSRR i wielki czas emigracji z tego kraju. To właśnie wtedy na ulicach Los Santos zaczęły pojawiać się nie za bardzo lubiane, grupy rosyjskich imigrantów. Rozpoczynający życie na nowo napotykali głód i upodlenie w ciasnych slumsach, co podzieliło ich na dwa odrębne podejścia. Albo zaciskali pięści, albo pracowali w warunkach zbliżonych do tych, jakie mieli w swoim rodzinnym kraju. Dlatego właśnie wśród tej grupy etnicznej młodzi zamiast nauki w szkołach brali „kursy” na czyszczenie kieszeni porządnych obywateli. Del Perro podzielone na dwie skrajnie różne części, stanowiło swego rodzaju mikrokosmos społeczeństwa Los Santos. Z jednej strony, część ekskluzywna, pełna luksusowych willi, drogich sklepów i zielonych parków, była oazą klasy średnio-wyższej. Z drugiej strony, uboższa część dzielnicy, która graniczyła z bardziej zaniedbanymi obszarami miasta, zmagała się z ubóstwem, bezrobociem i wzrastającą przestępczością. To właśnie w tym mniej znanym i zaniedbanym obszarze Del Perro rozwijała się przestępczość, przyspieszając rozwój korzeni lokalnych grup przestępczych. Kiedy grupa kontrolująca to terytorium utraciła swoje wpływy po licznych nagonkach od strony grup federalnych, pustkę tę umiejętnie zaczął wypełniać Olgierd Berezovsky wraz z grupą bliskich sobie przyjaciół. Olgierd Berezovsky, pochodzący z Czelabińska, przybył do Los Santos jako dziecko z rodziną emigrantów. Ich początki w Del Perro nie były łatwe, ale dzięki pracy rodziców w skromnym sklepie mięsnym, jaki udało im się założyć z resztek oszczędności rodziny, mieli szansę przetrwać. Jednak dla młodego Olgierda, ubogie otoczenie było polem do eksperymentowania z życiem na krawędzi. Przez lata zbierał doświadczenie, biorąc udział w różnych nielegalnych działaniach, od drobnych kradzieży po przemyty, a wszystko to pod okiem lokalnych zmobilizowanych grup przestępczych. Kiedy dotychczasowe grupy przestępcze straciły swoją moc, Berezovsky zebrał wokół siebie grupę lojalnych ludzi i przejął kontrolę nad miejscową przestępczością. Jego grupa skupiała się na szeroko rozumianym interesie importowym i eksportowym, popartym kradzieżami, ale nie stroniła również od wymuszeń, czy też handlu „miłością". Szybko zdobyli reputację bezwzględnych i bardzo temperamentnych, terroryzując lokalną społeczność i manipulując słabymi punktami systemu. Ludzie Berezovsky’ego nie stronią od interesów z innymi etnicznymi mniejszościami, czy też samymi Amerykanami. Ale ciężko nie stwierdzić, że zaufaniem na tyle wysokim, by wprowadzić kogoś w swoje szeregi, darzyli tylko ludzi korzeniami powiązanymi ze wschodnią Europą. Olgierd Berezovsky stał się symbolem czarnej strony Morningwood, która istniała równolegle z blaskiem i bogactwem, jakie reprezentowała ekskluzywna część dzielnicy. Mimo „złej” sławy Olgierd nie ma idealnej pozycji w lokalnym półświatku, ale za to ma charyzmę, którą zapewne spróbuje go podbić. Credits: tekst: Rezus, Pearce grafiki misyoa, marwaj korekta tekstu: Juzi