Znajdź zawartość

Cameron Hatcher (03/03/1999), dla niewielu miły skurwiel który wyrósł w Long Beach i zdążył zobaczyć wystarczająco dużo, żeby wiedzieć, jak to wszystko działa od środka. A chodziło tu o świat, wiedział że żeby przeżyć kolejny dzień, nie mógł tylko polegać na innych, albo najwyżej musi dać komuś w łapę. Próbował usiedzieć z boku, lecz chaotyczny sposób myślenia potrafił spieprzyć jego następny ruch, przykładem był moment, kiedy odpuścił dobrze płatną robotę, przez to że nie poszło po jego myśli, żeby kilka dni później wejść w dużo gorszy układ bez sprawdzenia ludzi, z którymi się wiąże. Czasem wolał zostać w mieszkaniu, przez co podnosił ciśnienie współlokatorom, a wszystko jedynie przez swoją grę na basie, nie mógł uszanować kogoś gdy miał co innego do powiedzenia. Muzyka nie była chwilowym zajęciem, miał wsparcie od własnego brata, który mimo tego że nie byli najbogatsi, pomagał mu jak tylko potrafił, co ukształtowało w Cameronie wielką motywację, przeważnie robił to dla niego, bo też nie chciał być kolejnym problemem, który musi tłumaczyć przed innymi ludźmi. Przetaczał się przed długą karierę gdyż zaczynał już w wieku czternastu-lat, miał próby, granie po małych miejscówkach, skład, w którym przez chwilę widziano w nim kogoś więcej niż tylko dzięcioła z Long Beach. Potrafił trzymać rytm, był obecny, robił swoje i miał wyczucie. Dla niego to był moment, w którym mógł pójść w stronę muzyki na poważnie, były próby, ludzie, którzy zaczynali w niego wierzyć, i pierwsze realne szanse na coś więcej. Zamiast tego zaczął coraz częściej skręcać w inną stronę, szybkie pieniądze, złe towarzystwo i decyzje podejmowane bez większego zastanowienia powoli wypchnęły go z tego toru. Chwile pod koniec high-school zaczynały się używki, nie papierosy, mimo że był od nich mocno uzależniony. Początkowo sprzedawał gorszego sortu dragi, które spłacał dopiero po załatwieniu całej działki. Aż nadszedł moment w którym jego kobieta zadzwoniła na gliny, był pod wpływem nie narkotyków, a alkoholu tykał się go od małego, zaczął powodować zamieszanie i nie pokój, a nawet przewrócił stół w ich kuchni. Uparł się na to że chce wziąć plecak, a dosłownie alkohol mówił za niego. W plecaku zostały znalezione nie małej ilości narkotyki, a Hatcher finalnie trafił za kratki. Na rozprawie był traktowany surowo, dostał wyrok z wyższej półki, ponieważ na swoim koncie posiadał również pobicie, został skazany na cztery lata, gdzie finalnie został odesłany do zatoki pelikana. Po paru tygodniach odsiadki, i żarcia krakersów z kantyny, strukturę białego wozu przybliżył mu jego kumpel, Christopher Melton (Hater) który odsiadywał ten sam rok co Cameron, przez chwile nawet siedzieli w jednej celi gdzie pisał wiersze. Po nie długim czasie zaczął oficjalnie być uważany za tamtejszego, a wszystko spowodowane tym że był zaciągany i uczestniczył w robocie na rzecz PEN1. Za kratkami bardzo często debatował na temat przeróżnych tematów, widać po nim było że wolałby wrócić na wolność, a nie odwiedzać co chwile spacerniak. Zawsze dbał o swoją higienę, nie był on jak każdy brudas zza celi, a przez wszystkie sytuacje zaczęto do niego mówić Happy. Po wyjściu do teraz kontaktował się z siedzącymi drewniakami, mieli z nim kontakt dzięki Connector phone. Gdy przyszło co do czego, zaczął rozmyślać nad robotą, finalnie doszedł do wniosku żeby zacząć pracować przy broniach, a finalnie dawać je w obroty. W domu zawsze było coś rozkręcone, rozłożone na części albo właśnie składane z powrotem do kupy. Happy od małolata patrzył jak stare typy robią swoje, jak czyszczą, dopasowują, regulują mechanikę do tego, żeby działała bez zająknięcia. Z czasem zaczął to łapać sam. Najpierw proste rzeczy, potem coraz bardziej złożone konstrukcje. To było coś, co weszło mu w nawyk tak samo jak bas czy rytm. Na tym do dziś się utrzymuje, i co jakiś czas nawet był w stanie dostawać dotacje od AB gdzie pośrednikiem był sam Melton.