016. JUICY TALK-TAILS by Alyssa De Santis - Prawie związek, czyli wszystko oprócz nazwy

[Lori]

JUICY TALK-TAILS BY ALYSSA DE SANTIS: PRAWIE ZWIĄZEK, CZYLI WSZYSTKO OPRÓCZ NAZWY

**W mediach Daily Globe znajduje się materiał z odcinka Juicy Talk-Tails w wersji skryptowej i nagrania wideo ze studia radiostacji.**

Dziś będzie o miłości. A właściwie o prawie miłości. O tej takiej… Bez deklaracji, bez statusu, bez jasności. Czyli o najpopularniejszym związku XXI wieku - związku bez etykiety. Usiądź wygodnie, zapnij pasy i weź głęboki oddech – zwłaszcza jeśli kiedykolwiek słyszałaś - “Nie psujmy tego rozmową, przecież jest dobrze. Przecież jest nam dobrze, po co to zmieniać?” To miało być luźne. Bez presji, bez oczekiwań, bez etykiety. Ale nagle jedna osoba zaczyna czuć więcej, druga zaczyna się wycofywać. Co to za relacja, w której robimy wszystko jak para, ale nie wolno tego nazwać związkiem?

Najpopularniejszą formą relacji nie jest już małżeństwo, związek partnerski ani nawet otwarta relacja. Najpopularniejszy status brzmi: „to skomplikowane”. A dokładniej – „nie jesteśmy razem, ale jesteśmy, tylko bez etykiety, bo nie chcę się ograniczać, ale też nie chcę cię stracić”.  Tak właśnie wygląda współczesna wersja „związku” wśród młodych ludzi. Wszystko, co przypomina relację, ale bez podpisu pod zdjęciem. Śmiało możemy to nazwać /relacja widmo/. To takie relacje, które wyglądają jak związek, pachną jak związek, ale jak zapytasz „kim dla siebie jesteśmy?”, to słyszysz… odgłos wyciszanego telefonu.

Niby jest uczucie, zaangażowanie z obydwu stron, ale nie ma etykiety. Tłumaczysz sobie, że etykieta to ograniczanie się. A ograniczenia to zło – zwłaszcza dla kogoś, kto nie wie, czy chce się wiązać, czy tylko nie czuć się samotnie. Boimy się słów. Związek? Za ciężkie. Uczucia? Uff, dramat. Deklaracja? Oj, nie tym razem. Wchodzimy w relację, w której wszystko jest, tylko nie nazwa. Dlatego robimy wszystko, by było jak w związku, ale bez ponoszenia konsekwencji. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak bajka. Dwoje ludzi, wspólne wypady, rozmowy do rana… A w środku? Cisza. Niedopowiedzenie. I to dziwne uczucie, że jesteś w czymś, co wygląda jak związek, smakuje jak związek, ale… Nim nie jest. Czemu ludzie tak bardzo boją się deklaracji? Może dlatego, że łatwiej jest powiedzieć „jest fajnie, nie psujmy tego rozmowami o poważnych rzeczach”, niż wziąć odpowiedzialność za drugiego człowieka.

Kiedy coś nazwiesz, to już nie tylko zabawa – to zobowiązanie. A przecież nikt nie chce dziś być „związany”, prawda? Relacja bez etykiety to jak dobrze napisany side quest – ekscytujący, ale nie wprowadza cię na wyższy poziom. Masz intensywność, gesty, zaangażowanie. Tylko brakuje celu, bo bez nazwania tego, wciąż stoisz w miejscu. Zdecydowanie emocjonalnie. Z perspektywy czasu wygląda to trochę jak quest w życiu – robiłeś coś z zaangażowaniem, ale nie dostałeś za to żadnych punktów doświadczenia. Ani nagrody. Po prostu… koniec zadania. Mówisz: nie chcę związku, bo nie chcę być ograniczony. Okay, ale jak przyjdzie choroba, to nagle dzwonisz z pytaniem czy możesz mi kupić leki i rosołek? Wtedy związku nie ma, ale usługi partnerskie bardzo proszę. Związki, nawet te bez tytuł, nie powinny być miejscem na manipulację. Za każdą „prawie dziewczyną” stoi osoba, która czuje. Która zainwestowała czas, emocje, siebie. A jedyne, czego oczekuje, to szacunek. Empatia. I uczciwość. Szacunek to nie prezent, a punkt wyjścia. Empatia? To nie supermoc – to wybór. Tylko na tych dwóch filarach da się coś zbudować. Reszta to tylko dobrze zmontowana cutscenka bez fabularnej kontynuacji. Jeśli nie jesteś gotowy – powiedz. Jeśli nie wiesz – nie wciągaj drugiej osoby. Nie traktuj tego jak rekrutację na „kogoś do towarzystwa na pół etatu”. To życie. To emocje. To ktoś, kto mógłby być twoim wsparciem – gdybyś tylko dał mu szansę być kimś więcej niż tylko opcją. Psychologicznie: młodzi często mówią, że boją się zobowiązań, ale prawda jest taka, że boją się odrzucenia. Więc wolą nie nazywać niczego, bo wtedy nie mogą być porzuceni – tylko po cichu zniknięci. Jeśli jesteś w czymś, co wygląda jak związek, ale nie jest nazwane – może czas zadać pytanie: czy czuję się dobrze w tej relacji, czy po prostu się przyzwyczaiłam? W tego typu relacjach nikt nie jest pracownikiem na etacie. Wszyscy są freelancerami. Emocjonalny freelancer nie daje ci umowy, ale oczekuje stałej dostępności. Nie płaci uczuciami, ale wymaga zaangażowania. I – co najgorsze – nie daje żadnego feedbacku, bo „nie chce się spinać”. No i co wtedy robisz? Wszystko co chce, bo może się zakocha. Może się ogarnie. Może zrozumie, że jesteś wspaniała. Może powie to na co czekam - tak, jesteśmy razem. Jesteśmy w związku. Można udawać, że się nie czuje. Można mówić: „nic nie musimy nazywać”. Tylko prawda jest taka, że każdy człowiek pragnie klarownej sytuacji. Nie chodzi o to, żeby wszystko od razu podpisywać umową. Chodzi o to, by dawać sobie przestrzeń do bycia traktowanym poważnie.

Nowoczesne relacje to też cała estetyka komunikacji. Mamy tzw. soft launch, czyli publikowanie w social mediach wszystkiego oprócz twarzy partnera. Story z jego ręką, wspólny koktajl na plaży, cień na murze – tak, żeby ludzie się domyślali, ale nikt nie wiedział. Przecież „to nasze, nie musimy się afiszować”. To trwa tylko do momentu, aż on wrzuci story z tą samą ręką, ale na czyimś innym ramieniu. Wtedy robisz screeny, zoomujesz zegarek, sprawdzasz, czy to jego bluza. Bawisz się w detektywa rodem agencji federalnej, tylko na LifeInvader. Dziś rzadko mówi się „kocham cię” – częściej słyszysz „nasz vibe jest wyjątkowy”. Problem w tym, że vibe nie zastąpi bliskości, a energia nie jest walutą w relacyjnym banku. Kiedy potrzebujesz wsparcia, ktoś rzuca: „Ej, nie spinaj się, przecież mieliśmy być chill”. I tu właśnie pojawia się pytanie: czy to wszystko to jeszcze nowoczesna wolność… Czy tylko emocjonalne niedojrzałość opakowana w ładne słowa? W takich relacjach nie ma progresu. Są tylko emocjonalne checkpointy typu - nie jesteśmy razem, ale nie spotykaj się z innymi. Możesz usłyszeć, że nie jesteście parą ale spędzanie z kimś innym czasu to już wykroczenie w kategorii zdrada. Nie da się zbudować nic prawdziwego bez fundamentów. To nie tylko wspólne spanie, jedzenie czy spędzanie czasu. To szacunek. To empatia. To gotowość, żeby usłyszeć drugą osobę, nawet kiedy mówi coś, co nie jest wygodne. Związek bez etykiety to jak dom bez ścian – może i wygląda ładnie na zdjęciu, ale przy pierwszym deszczu zostajesz z kałużą emocji i dachem na głowie. W świecie, gdzie wszystko można zdobyć szybciej, łatwiej i bardziej na skróty, szacunek i empatia stają się walutą premium. Każdy potrafi napisać „jesteś dla mnie ważna”, ale nie każdy potrafi to udźwignąć. Jeśli nie potrafisz, to miej chociaż odwagę nie udawać, że potrafisz.

Więc jeśli jesteś w relacji, która wygląda jak związek, ale nim nie jest – zatrzymaj się. Zadaj pytanie. Ustalcie zasady. Albo się zaangażujcie, albo dajcie sobie spokój. Życie jest za krótkie na to, żeby być czyimś tymczasowym przystankiem, za krótkie na bylejakość. Lepiej być samemu w spokoju niż w duecie bez sensu. A jeśli nie chcesz związku, to powiedz to jasno. Wbrew pozorom, najseksowniejsza rzecz, jaką dziś można dać drugiemu człowiekowi, to klarowność i szacunek. Prawie-związek to związek bez zakończenia. Nie kończy się kłótnią, zdradą ani dramatem. Kończy się… milczeniem. Przestajesz pisać, on przestaje odzywać się pierwszy. Nie usuwasz jego numeru – po prostu przestajesz na niego reagować. A może jesteśmy tylko opcją? Jedną z wielu. Tak na wypadek gdyby plan A nie wypalił, to mamy  plan B… A jeśli nie B to przecież jest C. Mamy wiele liter w alfabecie, tak samo możemy mieć wiele opcji.  Liczę, że nasza dzisiejsza rozmowa zainspiruje Was do przemyśleń, a po nitce do kłębka Wasze relacje staną się czymś prawdziwym, a nie ucieczką w obawie przed bycie samotnym.

[Kondor]

**Tearence Angeles posłuchał co naczelna feministka ma do powiedzenia**

[Azzi_24]

**Cody przesyła artykuł do Rosy, kompletnie NIC nie sugerując.**

@.Shadowex

[shmoneyski]

**Thomas Hawkins czyta dokładnie artykuł, upewnił się jakie nazwisko zobaczył po imieniu Alyssa, rechocze szamając płatki.**