𝙰𝚕𝚘𝚗𝚎 - 𝚗𝚘𝚝 𝚎𝚗𝚘𝚞𝚐𝚑, 𝚝𝚠𝚘? 𝙽𝚘𝚝 𝚎𝚗𝚘𝚞𝚐𝚑... 𝚝𝚑𝚛𝚎𝚎? 𝙿𝚎𝚛𝚏𝚎𝚌𝚝. (𝚃𝚞𝚣𝚣𝚢 𝚂𝚕𝚎𝚗𝚝𝚜, 𝙽𝚢𝚘𝚗𝚗 𝙻𝚘𝚛𝚎𝚗, 𝙺𝚊𝚕𝚎𝚗 𝚃𝚛𝚘𝚗𝚝𝚢)

[Alksik]

Impreza College jak każda inna, zaproszone były osoby ze wszystkich klas - od freshman po senior. Typowa impreza dla ludzi w takim wieku, alkohol, narkotyki, seks i bójki; imprezę w wszelkiej maści narkotyki zapatrywał koleś z senior-year, czyli Kalen - miał wszystko czego zapragniesz i był znanym szkolnym dealerem, lecz nie myślał, że to stanie się jego głównym źródłem utrzymania. Jego droga była mu już pisana w życiorysie, nie był to jego wybór a przeznaczenia - piętnował swoją obecność w półświatku wręcz nieświadomie, to miałbyć tylko boczny dorobek na lepsze ciuchy i jedzenie w restauracjach, lecz nie wiedział o tym, że wchodząc na taką ścieżkę nie da się z niej zboczyć, nawet nie chodzi o przymuszenie, ale o adrenalinę i kontakty jakie to przynosiło - te życie to coś co ogląda się na filmach a on mógł występować w takiej scenerii, lubił to. Jego udział w imprezie rozniósł się błyskawicznym i głośnym echem wśród dzieciaków z college i ćpunów - jedną z tych osób był Nyonn który nie ukrywał się z tym, że ćpa za kase swoich starszych; w jego głowie od razu zrodził się świetny pomysł tego, że potrzebuje takiego kontaktu w swoim telefonie, żeby odpowiednio rozpieprzać swoje nozdrza wieczorami.

Po tamtej imprezie Nyonn szybko stał się jednym z najbardziej lojalnych klientów Kalen'a. Ich współpraca nabrała tempa - bywało, że potrafił odbierać działkę nawet cztery razy w tygodniu. Część brał dla siebie, część przekazywał dalej - zwłaszcza osobom, które przewijały się przez jego studio muzyczne. To właśnie tam, w miejscu wypełnionym dymem i brzmieniem surowych bitów, ścieżki Tuzzy'ego i Nyonn'a przecięły się pierwszy raz. Ale zanim do tego doszło - wróćmy jeszcze na chwilę do samego początku tej historii...
 

---

 

Loren i Slents poznali się dzięki muzyce, choć to Tuzzy był tym, który jej naprawdę szukał. Od dawna czuł, że jego wersy zasługują na coś więcej niż domowe nagrywki do mikrofonu zawieszonego w szafie, wśród tłumiących dźwięk ubrań. To była jego codzienność - samotne sesje przy ledwo zipiącym laptopie, długie godziny z tanim programem do obróbki dźwięku i próby sprawienia, by jego głos brzmiał tak, jak to słyszał w głowie. Przez dłuższy czas robił wszystko sam - pisał, nagrywał, miksował, ale w końcu poczuł, że się dusi. Marzył o studiu, prawdziwej przestrzeni twórczej, w której ktoś pomoże mu wynieść jego twórczość na wyższy poziom. Szukał długo. Wysyłał wiadomości do lokalnych producentów, wrzucał swoje nagrania do sieci, komentował posty, pytał, dopytywał. Czuł, że jeśli nie znajdzie nikogo, kto da mu szansę, jego talent zniknie, nim ktokolwiek go usłyszy. I właśnie wtedy, gdy zaczynał tracić nadzieję, los - jak to często bywa - zadziałał po swojemu. Pewnego dnia, podczas jednej z przerw w high school, wszystko się zmieniło. Jak zwykle, Slents wyszedł przed budynek zapalić z kilkoma znajomymi. To była ich rutyna - szybki buch za rogiem szkoły, kilka słów o tym, co słychać, trochę bujania się w miejscu. Jego kumple dobrze wiedzieli, że pisze teksty i siedzi w rapie, więc z typową dla siebie mieszanką ciekawości i ironii zaczęli go namawiać, by coś zarzucił. „Dawaj, Tuzz, pokaż, co tam masz w tym swoim świętym zeszycie.” - rzucił jeden z nich z krzywym uśmieszkiem. Na początku się wahał, bo znał już ich reakcje. Ale coś w nim kazało mu się przełamać. Może potrzebował udowodnić coś sobie. Może po prostu miał dosyć milczenia. Wyciągnął notatnik, z którego od lat nie rozstawał się ani na chwilę, otworzył na jednej z pożółkłych stron i zaczął nawijać. Nie zdążył dokończyć drugiej szesnastki, gdy wybuchły śmiechy. Jeden z chłopaków zadrwił, że może i fajnie rymuje, ale skończy jak wszyscy - za ladą w osiedlowym 9/5. Ich drwiny nie bolały aż tak, bo były przewidywalne. Ale tego dnia Slents poczuł coś jeszcze - rozczarowanie. Przede wszystkim sobą, że w ogóle liczył na ich aprobatę. Jednak los nie powiedział ostatniego słowa. Tego dnia w szkole odbywał się Alumni Day - doroczny dzień absolwentów, którzy wracali, by odwiedzić stare kąty, porozmawiać z nauczycielami, złapać kontakt z młodszymi rocznikami. Na dziedzińcu kręciło się mnóstwo twarzy - niektóre znajome, inne zupełnie obce. Wśród nich był też Nyonn Loren - producent, który skończył tę samą szkołę kilka lat wcześniej. Stał oparty o mur, trzymając w ręku plastikowy kubek z kawą i rozglądając się za znajomymi z dawnych czasów. I właśnie wtedy usłyszał coś, co przebiło się przez gwar - wersy płynące z serca, nieudolne technicznie, ale cholernie szczere. Nie odezwał się wtedy ani słowem. Po prostu słuchał. I zapamiętał twarz chłopaka, który mówił z takim ogniem, że aż zadrgało mu coś w środku. Kilka godzin później, gdy szkoła znów wypełniła się uczniami, Nyonn zauważył Tuzzy’ego na korytarzu. Tym razem nie czekał. Podszedł, spojrzał mu w oczy i powiedział, kim jest. Dodał, że produkuje muzykę i że ma własne studio - niewielkie, ale wystarczające, by zrealizować kawałki z prawdziwym brzmieniem. Bez zbędnych słów podał mu kartkę z adresem. „Wpadnij, jeśli chcesz coś nagrać” - rzucił, jakby to była najprostsza rzecz na świecie. Tuzzy nie dowierzał. Przez chwilę myślał, że to jakiś żart. Ale kartka była prawdziwa. I głos Nyonn'a też. Problem był jeden - nie miał kasy. W jego świecie nic nie przychodziło za darmo, więc z góry założył, że propozycja zaraz się wycofa. Ale Loren tylko wzruszył ramionami. Powiedział, że nie chodzi mu o kasę. Nie teraz. Pozwolił mu nagrać pierwszy numer „na kredkę”, bez żadnych zobowiązań. Chciał po prostu sprawdzić, czy ten chłopak ma w sobie coś więcej niż tylko zajawkę.

 

W końcu doszło do ich pierwszego spotkania w studiu. Tuzzy nie mógł spać przez pół nocy, myśląc o tym, jak to będzie - czy się dogadają, czy jego styl przypadnie producentowi do gustu, czy nie palnie jakiejś gafy. Ale wszystkie obawy minęły już po kilku minutach. Z Lorenem złapali wspólny język niemal od razu - rozmowa szła lekko, atmosfera była luźna, a całość bardziej przypominała spotkanie starych ziomków niż formalną sesję nagraniową. Następnego dnia wrócili i bez zbędnego przeciągania zaczęli pracę nad pierwszym kawałkiem. Tuzzy wszedł do kabiny i bez większych ceregieli założył słuchawki. Gdy beat popłynął z głośników, zamknął oczy i dał się ponieść słowom. Każdy wers wychodził z jego serducha - szczery, surowy, nieoszlifowany, ale pełen emocji. Nyonn tymczasem siedział rozwalony na kanapie, słuchawki na uszach, kiwając głową do rytmu. Z jednej strony analizował flow i energię chłopaka, z drugiej - czuł znajome ssanie. Przesunął palcem po ekranie telefonu, odszukał kontakt i wystukał numer. Potrzebował kolejnej działki i wiedział, że Kalen nigdy nie zawodzi. Nie minęło dużo czasu - Tuzzy dopiero kończył drugą dubelkę, gdy przez studio przetoczył się charakterystyczny dźwięk domofonu. Nyonn oderwał się od konsoli i bez najmniejszego skrępowania podszedł do drzwi. U niego to był standard - interesy i nagrywki szły ramię w ramię. Kalen wszedł, uścisnęli sobie dłonie, usiedli na kanapie i wymienili kilka suchych zdań, jakby rozmawiali o pogodzie. Potem - szybki deal. Torebka zmieniła właściciela, proszek zniknął pod nosem Loren’a. Zero emocji, zero wahania. Wszystko rutynowo, jakby było częścią dnia jak poranna kawa. Tuzzy patrzył na to z kabiny. Nie powiedział ani słowa, ale jego spojrzenie zdradzało zaskoczenie. To, co zobaczył, nie budziło w nim odrazy. Wręcz przeciwnie - coś w nim zadrgało. W tej jednej chwili zobaczył w tej scenie więcej niż tylko narkotykowy rytuał. To był impuls, który uderzył go w konkretny punkt - przypomniał sobie o długu wobec Nyonn'a. O tym, że jeszcze nic mu nie zapłacił za sesję. I że raczej długo nie będzie w stanie. Gdy rozmowa między producentem a plugiem przycichła i przeszła w luźne żarty, Tuzzy wykorzystał moment. Podszedł, rzucił jakiś komentarz, potem zagaił. W jego pytaniach nie było desperacji - raczej dobrze ukryta ciekawość. Kalen nie był zaskoczony. Przez lata spotkał setki takich chłopaków - młodych, głodnych, gotowych wejść w temat, byle tylko wyrwać się z biedy. Wymienili numery. Tak zaczęło się coś, co miało odmienić życie Tuzzy’ego. Początkowo brał małe ilości - ot, kilka gramów, które bez problemu upychał znajomym z klasy czy osiedla. Nie robił szumu, działał po cichu. A przy okazji coraz częściej bywał w studiu - nawet wtedy, gdy nie nagrywali. Wpadali razem z Lorenem, czasem z Kalen'em, gadali, pili, palili, słuchali beatów i śmiali się do późna. Studio przestało być tylko miejscem do pracy - stało się dla nich azylem, bezpieczną przystanią, gdzie nikt nie oceniał, nikt nie wymagał. Z trzech obcych sobie typów powoli zaczęła rodzić się więź. Coś w rodzaju nieformalnej rodziny – kruchej, ale prawdziwej. I wszystko szło dobrze, dopóki w grę nie zaczęły wchodzić większe ilości. Większy popyt. Większe pieniądze. Wtedy pojawiły się pierwsze problemy. I pierwsze decyzje, które nie miały już nic wspólnego z rapem. Bo jak się raz zanurzy w ten świat, trudno się zatrzymać. Szczególnie gdy hajs zaczyna się zgadzać, a jedyne, co trzeba zaryzykować… to trochę więcej niż wers w kabinie.


 

 

Z czasem przestali być tylko współpracownikami. Przestali też myśleć o sobie jak o trójce przypadkowych chłopaków, których połączyła muzyka, dragi i szybki hajs. Zaczęli nazywać siebie braćmi. Wspólnikami. Ludźmi, za których każdy z nich poszedłby w ogień, jeśli byłaby taka potrzeba. Związała ich nie tylko wspólna pasja czy zysk, ale rytm ulicy, która zaczęła oddychać ich oddechem. To nie była już gra o marzenia - to był układ, który sam się zawiązał. Cichy sojusz, gdzie każdy znał swoje miejsce i rozumiał, że z tej drogi nie ma odwrotu. Z zewnątrz - studio muzyczne, rapowy klimat, "kreatywne chłopaki z zajawką". Od środka - w pełni działający mechanizm półświatka. Trzy tryby, każdy inny. Jeden miesza. Drugi rozprowadza. Trzeci załatwia wszystko, co potrzebne, by to wszystko się kręciło.

Nyonn Loren, z czasem nie tylko ćpał - zaczął eksperymentować. Czysta ciekawość, może nuda, może za dużo proszku w krwiobiegu, ale jedno było pewne: to, co robił w kuchni, przerodziło się w coś więcej niż miksowanie kreski z tabletką. Zaczął mieszać. Dosłownie. Został chemikiem z przypadku i potrzeby. Tworzył własne mieszanki, mocniejsze, tańsze w produkcji, bardziej uzależniające. Dla siebie? Już nie. Dla systemu, który wspólnie budowali. Stał się mózgiem laboratorium - gotował nocami, testował na sobie, udoskonalał skład, aż w końcu stworzył coś, co zaczęło mieć wartość na ulicy. Tyle że zamiast chemii na uczelni, miał tylko złamane serce, rozjebany łeb i dużo do udowodnienia.

Tuzzy Slents- ten, który marzył o mikrofonie, szybko zrozumiał, że droga do hajsu nie prowadzi przez marzenia. Zaczął jako zwykły chłopak sprzedający działki od Tronty'ego, ale gdy towar zaczął pochodzić z laboratorium Nyonn'a, przerzucił się całkowicie na "lokalne źródło". Szybko ogarnął, że sam handel to za mało. Wszedł głębiej. Fałszerstwa, lewe dokumenty, podrabiane dowody, konta bankowe na słupy. Wyspecjalizował się w lewej papierologii - potrafił stworzyć fikcyjne życie na kartce A4 i zamienić go w czysty zysk. Do tego wciąż działał na scenie rapowej - nagrywał, pisał, występował. Jego muzyka była nie tylko formą ekspresji, ale zasłoną dymną, miejscem rekrutacji, a czasem i przesyłką - płyty, których nikt nie słuchał, zawierały więcej niż tylko bity.

Kalen Tronty - niby najspokojniejszy z nich wszystkich. Starszy, bardziej ogarnięty, z pozoru najmniej zamieszany. Pracował legalnie jako kierowca dostawczy - jeździł busem i zaopatrywał sklepy, czasem nawet szpitale. Ale to tylko front. To właśnie dzięki jego pracy trafiały do laboratorium Nyonn'a różne "składniki aktywne" - ampułki, chemikalia, środki czyszczące, co trzeba. Kradzione z aptek, ze szpitalnych dostaw, z magazynów, które znał od podszewki. Grał legalnie, ale był kręgosłupem całej operacji. Studio muzyczne wziął na siebie jako słup - oficjalnie to on odpowiadał za wszystko, co wychodziło z jego ścian. Dokumenty, faktury, opłaty - wszystko czyste. Idealna przykrywka dla działalności, która już dawno przestała być o muzyce.
 

Wspólnie stworzyli coś, co trudno nazwać tylko "układem". To był organizm. Każdy z nich pełnił funkcję, bez której całość by się rozsypała. I choć mieli swoje życia - dziewczyny, matki, przeszłość - to tylko oni trzej znali całą prawdę. Nie było lidera. Było tylko zaufanie. I cel: zbudować coś, co przyniesie realną władzę.
 

Czy uda im się przetrwać? Czy osiągną to, co sobie obiecali?

Czy życie poza systemem jest tym, co ich wybawi — czy tym, co ich w końcu pożre?

 

Spoiler

Hey, cześć wychodzimy z projektem trio FL - gramy czarnuszków którzy dopiero co tak naprawdę wchodzą w życie przestępcze i półświatek, nie chcieliśmy grać dorosłych doświadczonych gangsterów, nasze postacie są dość młode i nie mają za wielkiej przeszłości jako kryminaliści oprócz rzucania dragami, małe kradzieże etc. Chcemy, żeby nasze postacie małymi krokami wchodziły w ten świat przez co nasze kreacje tych characterów będą się zmieniać, ich charakter, spojrzenie na świat itp. Zaczynamy od czarnuszków którzy chcą coś zarobić i celujemy najdalej jak możemy, chętnie będziemy zaczynać jako chłopaki na posyłki, lub coś w tym stylu. Jak przeczytaliście aplikacje to możecie sie dowiedzieć, że jeden z nas gra coś na deseń chemika - na samym początku byśmy chcieli stworzyć projekt zarobkowy który będzie na tym się opierał, jako że jest młodym testującym dopiero chemikiem; na wycenach mieliśmy w planie dostawać mówiąc wprost jakieś totalne ścierwo dragi które sprzedawałyby się po grosze, a do testowania narkotyków mamy swój pomysł, nie chcemy wyjawiać wszystkich kart na stół tylko zostawić też coś jako mała niespodzianka. Z biegiem gry IC, nasze postacie będą się zmieniać dlatego nie ma na ten moment backgroundu - opisaliśmy na tyle poznanie naszych postaci i czym będą się zajmować, że nie chcieliśmy już bardziej przedłużać apki. Kiedy dojdziemy do wniosku, że nasze postacie przeżyły już dość sporo stricte w świecie IC to wstawimy coś na deseń lore/bg naszych postaci. Pomysłów jest wiele, chęci tak samo. Dziękujemy bardzo z góry i pozdrawiamy serdecznie.
Projekt prowadzimy w 3 - @Alksik @neostrada @MamucikByczq

 

Edytowane 5 Czerwca 2025 przez Alksik

[aikon]

Odrzucamy. Informowałem cię w rozmowie na discord, że nie dostaniecie szansy na własny projekt. Pograjcie u kogoś w projekcie, złapcie się czegoś stabilnego i nabierzcie więcej doświadczenia w kierowaniu wirtualną grupą przestępczą.