shastaaa2115

watek kuriera |

pierwszy wątek

White collar crime (przestępczość białych kołnierzyków) to określenie odnoszące się do przestępstw popełnianych bez użycia przemocy, najczęściej przez osoby zajmujące stanowiska kierownicze, specjalistyczne lub posiadające dostęp do finansów, informacji albo zasobów przedsiębiorstw i instytucji. Celem takich przestępstw jest zazwyczaj osiągnięcie korzyści majątkowej, finansowej lub zawodowej poprzez nadużycie zaufania, oszustwo, manipulację, fałszowanie dokumentów lub wykorzystywanie swojej pozycji. Przestępczość białych kołnierzyków może być popełniana zarówno przez pojedyncze osoby, jak i przez całe grupy działające w przedsiębiorstwach, instytucjach finansowych lub administracji publicznej. Do najczęściej spotykanych przykładów należą oszustwa finansowe, defraudacja pieniędzy, pranie pieniędzy, korupcja, wręczanie i przyjmowanie łapówek, unikanie opodatkowania poprzez nielegalne działania, wyłudzenia podatkowe, fałszowanie sprawozdań finansowych, manipulowanie kursem akcji lub rynkiem kapitałowym, handel poufnymi informacjami (insider trading), sprzeniewierzenie majątku firmy, fałszowanie dokumentów księgowych, wyłudzanie kredytów, oszustwa ubezpieczeniowe, cyberoszustwa finansowe, kradzież danych w celu osiągnięcia korzyści majątkowej oraz tworzenie fikcyjnych przedsiębiorstw służących do wyłudzania środków lub ukrywania nielegalnych dochodów. Tego rodzaju przestępstwa często powodują bardzo duże straty finansowe dla przedsiębiorstw, instytucji, państwa i obywateli, mimo że zazwyczaj nie wiążą się z bezpośrednim użyciem przemocy fizycznej.

rezerwa na hp

Korzenie rosyjskiej przestępczości zorganizowanej sięgają jeszcze czasów Imperium Rosyjskiego, jednak jej współczesny kształtzaczął formować się w radzieckim systemie więziennym. To właśnie tam narodziła się kasta Vorów, czyli najbardziej wpływowych autorytetów świata przestępczego. Tytuł ten nie był przyznawany każdemu. Otrzymywały go wyłącznie osoby cieszące się ogromnym szacunkiem i uznaniem w środowisku przestępczym. Z biegiem lat wpływy Vorów zaczęły wykraczać poza mury więzień. Po opuszczeniu zakładów karnych tworzyli własne grupy oraz rozbudowane sieci kontaktów, które z czasem przerodziły się w zorganizowane struktury działające poza więzieniami. Podczas II wojny światowej wielu więźniów, w tym Vorów, zostało zwolnionych z łagrów, aby walczyć w szeregach Armii Czerwonej. Po zakończeniu wojny osoby, które zdecydowały się współpracować z państwem, zostały uznane przez tradycyjnych Vorów za zdrajców i nazwane „Sukami”. Doprowadziło to do wieloletnich krwawych konfliktów w systemie Gułagów, znanych jako Wojna Suk, które znacząco zmieniły układ sił w rosyjskim świecie przestępczym. W latach 70. Związek Radziecki pogrążał się w coraz większej korupcji, a czarny rynek rozwijał się na niespotykaną wcześniej skalę. Vory zaczęli współpracować z korumpowanymi urzędnikami, czerpiąc ogromne zyski z nielegalnego handlu i ochrony podziemnych interesów. Nie tworzyli jednak jednej organizacji. Każdy z nich posiadał własnych ludzi, własne źródła dochodu oraz własne wpływy. Przełom nastąpił pod koniec lat 80 kiedy reformy Michaiła Gorbaczowa umożliwiły tworzenie pierwszych prywatnych przedsiębiorstw. Dla świata przestępczego oznaczało to możliwość inwestowania nielegalnie zdobytych pieniędzy w legalnie działające firmy. Po rozpadzie Związku Radzieckiego w 1991 roku państwo pogrążyło się w kryzysie gospodarczym, wysokim bezrobociu oraz ogromnej korupcji. Rozpoczęła się prywatyzacja państwowych przedsiębiorstw, z czego bardzo szybko zaczęły korzystać grupy przestępcze, przejmując majątek i budując swoje wpływy w legalnym biznesie. Na początku lat 90. tradycyjni Vory zaczęli stopniowo tracić swoją pozycję na rzecz nowych liderów, określanych mianem Avtoritetów. W przeciwieństwie do dawnych Vorów często nie posiadali więziennej przeszłości ani nie przywiązywali dużej wagi do starego kodeksu. Ich głównym celem było budowanie potężnych organizacji nastawionych na zysk. Początkowo doprowadziło to do licznych wojen gangów, jednak od połowy lat 90. rosyjskojęzyczne organizacje zaczęły coraz częściej współpracować zarówno między sobą, jak i z grupami działającymi w innych krajach. To właśnie rozbudowana sieć międzynarodowych kontaktów pozwoliła im stać się jednymi z najbardziej wpływowych organizacji przestępczych na świecie. EMIGRACJA DO STANÓW USA W tym samym czasie tysiące mieszkańców byłego Związku Radzieckiego wyemigrowało do Europy Zachodniej oraz Stanów Zjednoczonych. Wśród nich znajdowali się również byli członkowie grup przestępczych oraz osoby posiadające rozległe kontakty w świecie zorganizowanej przestępczości. Rosyjskojęzyczne organizacje zaczęły rozwijać swoją działalność również w Los Angeles. W przeciwieństwie do włoskiej mafii nie tworzyły jednej scentralizowanej struktury. Składały się z niezależnych ekip współpracujących przy konkretnych przedsięwzięciach. Łączyły ludzi pochodzących z Rosji, Kazachstanu, Armenii, Gruzji oraz innych republik byłego ZSRR. Jednym z najbardziej znanych przykładów działalności rosyjskojęzycznych organizacji był klan Deda Hasana. Jednym z jego przedsięwzięć był międzynarodowy przemyt narkotyków. Według niektórych źródeł sam Ded Hasan nie kierował tym procederem osobiście. Zajmowali się tym jego zaufani współpracownicy, przekazując ogromne zyski do wspólnej kasy organizacji. W razie problemów miał jednak osobiście interweniować, rozwiązując kwestie związane z tranzytem narkotyków. Organizacja wykorzystywała rozbudowaną sieć kontaktów do transportu heroiny z Afganistanu do Europy. Narkotyki trafiały przez Uzbekistan, gdzie pakowano je próżniowo w bele surowej bawełny, następnie przewożono je przez Rosję i Łotwę do państw Europy Zachodniej. Dwukrotnie służby celne zatrzymały transporty bawełny, jednak podczas kontroli nie odnaleziono heroiny. Otwarcie próżniowo zapakowanych bel powodowało ich trwałe uszkodzenie, co doprowadziło do pozwów przeciwko służbom za zniszczenie legalnie przewożonego towaru. GŁÓWNE ŹRÓDŁO DOCHODU Głównym źródłem dochodu rosyjskojęzycznych grup przestępczych w Stanach Zjednoczonych nie była jednak wyłącznie działalność uliczna. Oprócz handlu narkotykami, wymuszeń, haraczy czy rozbojów coraz większe znaczenie miała przestępczość gospodarcza. Organizacje zajmowały się oszustwami podatkowymi i ubezpieczeniowymi, zakładaniem fikcyjnych przedsiębiorstw, wyłudzeniami oraz innymi przestępstwami finansowymi. Dzięki legalnie działającym firmom mogły one ukrywać pochodzenie środków finansowych, inwestować je oraz budować wpływy w środowisku biznesowym. To właśnie połączenie działalności ulicznej z przestępczością typu white collar stało się jednym z najbardziej charakterystycznych elementów rosyjskojęzycznych organizacji działających w USA. Jedną z osób stojących na czele organizacji zajmującej się tego typu działalnością był Vyacheslav Valeryev, urodzony w 1985 roku w Los Angeles w rodzinie radzieckich imigrantów. Swoją przestępczą drogę rozpoczynał od drobnych oszustw i niewielkich przekrętów, stopniowo zdobywając zaufanie starszych członków organizacji i awansując w jej strukturach. Z czasem przejął nadzór nad finansami oraz większością przedsięwzięć, stając się jedną z najważniejszych postaci grupy. Został skazany za oszustwa podatkowe. Śledczy próbowali udowodnić mu kierowanie zorganizowaną grupą przestępczą, jednak nie zebrali wystarczających dowodów. Po odbyciu kilkuletniej kary wyszedł na wolność i całkowicie zmienił sposób działania. Od tej pory zarządzał organizacją z cienia, wykorzystując zaufanych współpracowników oraz legalnie wyglądające przedsiębiorstwa do prowadzenia swoich interesów. Współczesna rosyjskojęzyczna przestępczość zorganizowana coraz częściej wykorzystuje nowe technologie. Cyberprzestępczość stała się jednym z najważniejszych źródeł dochodu XXI wieku. Grupy zajmują się kradzieżami danych, oszustwami finansowymi, atakami na przedsiębiorstwa oraz wykorzystaniem zaawansowanych narzędzi informatycznych do wspierania klasycznej działalności przestępczej. W wielu przypadkach działania prowadzone w cyberprzestrzeni stanowią jedynie uzupełnienie działalności gospodarczej i finansowej, pozwalając organizacjom osiągać zyski przy znacznie mniejszym ryzyku niż tradycyjna działalność uliczna.

jazda