Haracz to forma nielegalnego wymuszania pieniędzy lub usług, najczęściej przez grupy przestępcze, w zamian za tzw. „ochronę”. W praktyce oznacza to, że ofiara płaci regularną opłatę, by uniknąć przemocy, zniszczenia mienia lub innych problemów – często właśnie ze strony tych, którzy „ochronę” oferują.
W Chinach zjawisko haraczu ma długą historię, sięgającą jeszcze czasów cesarskich. Już wtedy lokalni watażkowie, bandy rabusiów czy skorumpowani urzędnicy wymuszali opłaty od mieszkańców i kupców. Szczególnie mocno proceder ten rozwinął się w XIX i XX wieku, wraz z rozkwitem tzw. triad – tajnych stowarzyszeń o charakterze mafijnym, działających głównie w południowych Chinach, Hongkongu i Makau.
Triady często kontrolowały całe dzielnice i sektory handlu, żądając opłat od restauratorów, sprzedawców, a nawet zwykłych mieszkańców. Odmowa zapłaty mogła skutkować pobiciem, podpaleniem lokalu lub innymi formami zastraszania. Haracze były jednym z głównych źródeł dochodu mafii, obok handlu narkotykami, prostytucji i hazardu.
Współcześnie, mimo zdecydowanych działań rządu chińskiego przeciwko zorganizowanej przestępczości, przypadki haraczy nadal się zdarzają – zwłaszcza w mniej kontrolowanych rejonach oraz w sferze cyfrowej, gdzie podobne metody stosują cyberprzestępcy.
Haracz pozostaje symbolem przestępczej kontroli i zastraszania, a jego historia w Chinach to część szerszego zjawiska walki państwa z wpływami podziemia.