Znajdź zawartość

,,Tax” – niepisane prawo przestępczego świata Pobieranie tzw. „taxu”, czyli haraczu lub wymuszonego udziału w zyskach, to praktyka obecna w półświatku od setek lat – właściwie od chwili, gdy zaczęły powstawać zorganizowane grupy przestępcze. Można śmiało powiedzieć, że „tax” to jeden z fundamentów przestępczego porządku. W praktyce oznacza to ściąganie części zysków od osób prowadzących nielegalną lub półlegalną działalność – w zamian za „ochronę”, milczenie lub przyzwolenie na funkcjonowanie w danym rejonie. Za pobór haraczu odpowiada zazwyczaj silniejszy gracz – gang lub organizacja przestępcza. Zasady są proste: ustala się procent od zarobku, najczęściej 20% od transakcji, przemyconego towaru czy dealu. Nie płacisz? Licz się z konsekwencjami – pobicie, spalony towar, a w skrajnych przypadkach nawet zniknięcie z mapy. W świecie przestępczym pozyskiwanie informacji o zarobkach innych to forma szpiegostwa gospodarczego, często granicząca z naruszeniem prywatności. Służy m.in. do: ustalania poziomu „taxu” – im więcej zarabiasz, tym więcej płacisz, szantażowania, wymuszania lub przejmowania interesu, planowania napadów, porwań czy brutalnych odzysków długów. Skąd bierze się te dane? Z różnych źródeł – włamań do systemów, phishingu, przekupstwa, podstawionych spotkań czy po prostu obserwacji i monitoringu. W erze mediów społecznościowych wielu użytkowników – często z weryfikacją profilu – chwali się drogimi zegarkami, zakupami czy intratnymi współpracami. Publikują zdjęcia, relacje, tagują lokalizacje. Takie treści przyciągają nie tylko fanów, ale i oczy ludzi z półświatka. Wystarczy śledzić te konta, komentować, napędzać zasięgi – a użytkownicy, nieświadomi zagrożenia, pokazują coraz więcej. Tym samym ujawniają szczegóły życia, które mogą zostać wykorzystane przeciwko nim. W 2022 roku zgłoszono ponad 20 000 przypadków wymuszeń i szantażu – a należy pamiętać, że wiele z tych przestępstw nie jest zgłaszanych. Protection racket, czyli wymuszenie ochrony, to jeden z najstarszych i najbardziej dochodowych mechanizmów działania zorganizowanej przestępczości. Schemat jest prosty: gang albo organizacja przestępcza zmusza właścicieli biznesów – legalnych i nielegalnych – do płacenia regularnego haraczu w zamian za tak zwaną „ochronę”. Problem w tym, że najczęściej ta ochrona dotyczy... właśnie tych, którzy ją oferują. Do właściciela baru, warsztatu, kantoru, dilera czy przemytnika zgłasza się ktoś z „lokalnych porządkowych”. Pada klasyczna oferta: „Możemy zapewnić ci spokój. Wystarczy, że się dorzucisz.” W domyśle – nie zapłacisz, to spokoju nie będzie. Przypadki pobić, podpaleń, zniszczonego towaru albo nagłych kontroli to tylko niektóre z „naturalnych” konsekwencji odmowy. Haracz za spokój - Opłata za działanie na cudzym terenie bywa ustalana indywidualnie – może to być stała tygodniówka, procent od zysków, usługa w naturze albo dyskretny „deal”. Czasem nawet nie trzeba niczego faktycznie chronić – wystarczy stworzyć klimat zagrożenia.

Designer drugs to substancje chemiczne stworzone w laboratoriach w taki sposób, aby naśladować działanie znanych narkotyków, takich jak amfetamina, ecstasy, marihuana czy LSD, ale z nieco zmienioną strukturą chemiczną, żeby ominąć przepisy prawa, bądź by te były cięższe do wykrycia w standardowych testach narkotykowych. Oczywiście, na ten moment do designer drugs zaliczają się takie, które zostały już uznane według prawa za nowe substancje psychoaktywne, tym samym za nielegalne. Cechy charakterystyczne: • Nowe, sztucznie modyfikowane substancje. • Często nie są objęte konkretnym zakazem prawnym, dopóki nie zostaną sklasyfikowane jako nielegalne. • Mają nieprzewidywalne działanie i skutki uboczne, ponieważ są słabo przebadane. • Mogą być sprzedawane jako "legal highs", "research chemicals", kadzidła, sole do kąpieli itd. Przykłady designer drugs: • Syntetyczne kannabinoidy 🌿 - działają podobnie do THC – składnika marihuany, ale są znacznie silniejsze i bardziej niebezpieczne, np. Spice, K2, Black Mamba. • Syntetyczne katynony ⚡- działanie podobne do amfetaminy, kokainy, ecstasy – pobudzające, np. Metylon (bk-MDMA), Pentedron, α-PVP (Flakka). • Syntetyczne opioidy 💊 - działają jak heroina lub fentanyl – przeciwbólowe, silnie uzależniające, np. U-47700 (znany też jako "Pink"), AH-7921, fentanyle analogowe (np. carfentanyl. • Syntetyczne halucynogeny/psychodeliki 🍄 - wiadomo jak działają takie narkotyki, przykłady takich syntetyków to chociażby 2C-B czy DOM. • Inne 😵‍💫 (niestandardowe substancje psychoaktywne), np. Phenibut (lek przeciwlękowy, używany rekreacyjnie). "Bath salts" to potoczna nazwa dla grupy syntetycznych narkotyków (głównie syntetycznych katynonów) o działaniu pobudzającym, podobnym do kokainy, amfetaminy czy ecstasy. Nazwa „bath salts” (czyli sole do kąpieli) wzięła się stąd, że te substancje były sprzedawane legalnie pod przykrywką produktów kosmetycznych – mimo że nie miały nic wspólnego z kąpielą. To zazwyczaj proszek lub kryształki sprzedawane w torebkach opisanych jako: „Not for human consumption”, „Plant food”, „Glass cleaner”, Przykładem designer drug sprzedawanym jako bath salts może być Ivory Wave, czyli mieszanka MDPV (bardzo silnego stymulantu), lidokainy (środka znieczulającego, by „oszukać” nos użytkownika, że towar jest dobry jak sama kokaina), syntetycznych zapachów/wypełniaczy (dla ukrycia przeznaczenia). __________________________________________________________________________________________ Siema, projekt będzie działał bezpośrednio pod organizacją Central City East 335, której jestem liderem, będę nim zarządzał razem z @Verevi. Krótko i na temat, chcemy się zająć wytwarzaniem designer drugs – tych znanych już ulicom, a także autorskich. Ja już od stycznia gram pluga dragów na szeroką skalę, a Verevi wcieli się w postać szalonej chemiczki. Mam więc do tego podłoże IC oraz koneksje do upłynnienia towaru. Chcemy zalać ulice czymś innym, niż tylko sztampowe dragi i przy okazji wytworzyć sobie wokół tego całą masę wątków związanych z laboratorium, pozyskiwaniem produktów, a na końcu dealowaniem.

OOC: Mała galeria sztuki będzie interesem, który będzie balansować na granicy legalności pod skrzydłami zgp Central City East 335. Z pozoru legalnie funkcjonujący interes, zrzeszający koneserów sztuki, śmietankę towarzyską, biznesmenów i celebrytów. W rzeczywistości - za kulisami - handel lewymi dziełami, pralnia pieniędzy przejmująca procent i miejsce dyskretnych układów. Głównym pomysłodawcą przedsięwzięcia jest Rue Joassaint, jednak celowo nie będzie się wychylać jako twarz projektu – nie tylko dlatego, że woli działać z cienia, ale też dlatego, że swoją aparycją bandziora nie pasuje do świata wyższych sfer. Zamiast tego, formalnie znajdzie się w zarządzie, ale stery wizerunkowe i kontakt z klientelą przejmie Katie Mosley – kobieta z klasą, wpływami w jubilerstwie, stylem i obyciem, która idealnie pasuje do środowiska wielkiego biznesu. Dla zgp 335 to nie tylko sposób na zalegalizowanie części wpływów, ale też szansa na wejście w nowe kręgi, budowanie kontaktów wśród ludzi z wysokich sfer i stworzenie kanału, którego nikt nie skojarzy z ulicznym biznesem.

"I served in World War II and Korea. I was a federal judge. I was the director of the FBI. Director of the CIA. And I was the target of an elder fraud scheme. Each year, millions of older Americans fall victim to financial fraud schemes. Criminals gain older people’s trust and then prey on their desire for companionship, love, or financial security. Don’t fall for scammers’ promises of money, friendship, love, or romance. These are criminals who want to take one thing: your money. You’ve worked hard. You’ve saved. Don’t let criminals try to take that away from you. If you or a loved one have been affected by elder fraud, contact the FBI at 1-800-CALL-FBI, or visit ic3.gov to file a complaint. If it can happen to me, it can happen to you. For information and resources, visit fbi.gov/elderfraud. Contact the FBI at 1-800-CALL-FBI or visit ic3.gov to file a complaint." Elder Fraud, czyli wymuszenia na osobach starszych, nie są już jedynie uciążliwym problemem, czy epidemią - są już samonapędzającą się normą, chorobą cywilizacyjną, w której spryt żeruje na wykluczeniu technologiczno-informacyjnym starzejącego się społeczeństwa. Przestępcy wzbudzają zaufanie celując przede wszystkim w te aspekty życia osób starszych, które są w stanie wywołać u nich największe emocje: perspektywa utraty oszczędności, czy domu; możliwość szybkiego zarobku; zagrożenie dla osób bliskich, czy nawet romantyczne zainteresowanie. Zdobycie zaufania przez oszustów jest bajecznie łatwe, zwłaszcza, że mogą operować wszystkimi kanałami; zarówno online, telefonicznym, jak i pocztą tradycyjną - co w przypadku młodszych pokoleń byłoby znacznie bardziej skomplikowane. Liczba zgłoszeń o Elder Fraud wpływających do federalnego centrum zgłoszeń na temat przestępstw internetowych (IC3) wzrosła o 11% w roku 2023, późniejsze raporty wskazują dalszy trend wzrostowy. Przeciętna jednorazowa utrata w wyniku tego typu wymuszeń to $33,915, gdzie utrat powyżej $100,000 było dokładnie 5920. Najwięcej zgłoszeń dotyczyło osób powyżej sześćdziesiątego roku życia, było to aż 101068 spraw. Najpopularniejszy rodzaj oszustw, to te dotyczące szerokopojętego wsparcia technicznego - niemal dwa razy rzadziej zdarza się w podobnych ilościach szereg kolejnych takich jak wezwania do zapłaty, fałszywe inwestycje, czy romantic baiting. FBI intensywnie pracuje nad namierzaniem scammerów, ale najskuteczniejszą bronią do walki z nimi jest przede wszystkim stałe edukowanie osób starszych. [...]Wielu młodych wciąż idzie w najprostszą możliwą opcję, spychając w zaułkach każdy możliwy towar, do którego są przyzwyczajeni lokalni narkomani... ale mamy już w pełni dwudziesty pierwszy wiek - dla tych, którzy nie mają wielkiego zmysłu przetrwania na ulicy, to przestaje się opłacać. [...] Prawie każdy ma komputer, większość ma smartfony i to one są dziś najpotężniejszym narzędziem robienia łatwych pieniędzy. OOC -

Przestępstwa o niższym stopniu skomplikowania (low-tier) to działania przestępcze, które często stanowią element codziennej aktywności organizacji mafijnych, szczególnie na poziomie ulicznym. Choć z pozoru mogą wydawać się drobne, ich skala i częstotliwość sprawiają, że są istotnym źródłem dochodu dla grup przestępczych. Tego typu przestępstwa rzadko przyciągają natychmiastową uwagę organów ścigania, co czyni je wygodnym narzędziem operacyjnym.Jednym z typowych przykładów takich działań jest przemyt (smuggling) – nielegalne wprowadzanie do kraju lub transportowanie towarów z pominięciem kontroli celnych oraz obowiązujących przepisów. Przedmiotem przemytu mogą być narkotyki, broń, alkohol, papierosy, a także kamienie szlachetne, w tym diamenty. Przemyt diamentów Przemyt diamentów polega na nielegalnym transporcie tych kamieni przez granice bez zgłoszenia odpowiednim służbom, z pominięciem podatków i certyfikacji. Tego rodzaju działania często służą finansowaniu działalności przestępczej, w tym handlu bronią, narkotykami czy praniu pieniędzy. Ze względu na niewielki rozmiar i dużą wartość, diamenty są wyjątkowo łatwe do ukrycia – przemytnicy chowają je w odzieży, obuwiu, bagażu podręcznym, a nawet połykają, zabezpieczając w specjalnych kapsułkach. Popularne są także bardziej wyszukane metody, takie jak ukrywanie kamieni w zabawkach, sprzęcie elektronicznym czy mieszanie z legalnymi kamieniami szlachetnymi. Aby nadać takim diamentom pozory legalności, przestępcy często fałszują dokumenty – w szczególności certyfikaty Kimberley, które mają potwierdzać, że diamenty nie pochodzą z rejonów objętych konfliktem. W proceder ten nierzadko zaangażowani są skorumpowani urzędnicy celni, pośrednicy handlowi i fałszerze dokumentacji transportowej. Certyfikat Kimberley to oficjalny dokument potwierdzający, że diament nie pochodzi z obszaru konfliktu zbrojnego (tzw. blood diamond lub conflict diamond). Certyfikat jest częścią międzynarodowego systemu kontroli handlu diamentami surowymi – znanego jako Kimberley Certyfikaty to dokumenty wystawiane przez niezależne laboratorium gemmologiczne, który zawiera szczegółowy opis diamentu masa (karaty) kolor czystość szlif proporcje i symetria ewentualne uwagi o modyfikacjach Choć rynek diamentów uchodzi za prestiżowy i ściśle regulowany, również tutaj zdarzają się próby oszustwa. Jednym z najczęstszych narzędzi manipulacji są fałszywe certyfikaty, które mają rzekomo potwierdzać autentyczność i jakość kamieni szlachetnych. Dla nieświadomego klienta mogą wyglądać wiarygodnie – ale to tylko pozory. Oszustwo często zaczyna się od skopiowania logo znanej instytucji gemmologicznej, takiej jak GIA (Gemological Institute of America). Fałszywy dokument imituje wygląd profesjonalnego certyfikatu – zawiera odpowiedni układ, czcionki, a nawet hologramy. Problem w tym, że nigdy nie został wystawiony przez to laboratorium. To zwykła podróbka, której celem jest zwiększenie wartości diamentu w oczach kupującego. Innym sposobem manipulacji jest powoływanie się na całkowicie fikcyjne laboratoria, które nie istnieją. Fałszywe certyfikaty wydawane przez takie „organizacje” są tworzone wyłącznie po to, by uwiarygodnić kamienie o nieznanym lub zaniżonym standardzie. Fałszywe kamienie szlachetne to imitacje prawdziwych diamentów, szafirów, rubinów i innych drogocennych minerałów. Choć z wyglądu często niemal nie do odróżnienia od oryginałów, ich wartość rynkowa jest nieporównywalnie niższa. Wykorzystywanie kamieni syntetycznych, takich jak cyrkonie, moissanity czy laboratoryjnie wytwarzane diamenty, które mają naśladować naturalne minerały. Modyfikacja słabszych jakościowo kamieni poprzez poprawianie ich barwy, przejrzystości czy struktury, by sprawiały wrażenie bardziej wartościowych. Mieszanie fałszywek z prawdziwymi kamieniami – szczególnie w większych, hurtowych partiach, co utrudnia wykrycie podróbek.