Znajdź zawartość

RoadKill to amerykańska grupa muzyczna, która powstała w Los Santos i działa od 2025 roku. Zespół wyróżnia się bezkompromisowym brzmieniem, łączącym elementy hard rocka, punk metalu oraz garage rocka, a także ma silne powiązania z estetyką motocyklową. Ich motto, LFNR – Loud, Fast, No Regrets, odzwierciedla podstawy ich artystycznej działalności i stylu życia. Historia Zespół został założony na początku 2025 roku przez Jackiego Thompsona, byłego motocyklistę, który po rozwiązaniu swojego wcześniejszego klubu osiedlił się w Los Santos. Na początku jego działalność miała charakter undergroundowy, z występami w barach, lokalach motocyklowych oraz na ulicach. RoadKill wyróżniał się surowym, dynamicznym brzmieniem, które czerpało inspiracje z życia w trasie, brutalności otaczającej rzeczywistości oraz dzikiej wolności. W kwietniu 2025 roku zespół zdobył dużą popularność po występie w klubie Total Explode, który zakończył się kontrowersjami związanymi z zachowaniem gitarzysty Don'a, będącego powiązanym z radykalnymi prawicowymi grupami, takimi jak Hate Beach Skinheads. Po wynikach medialnych i wyroku skazującym Don'a na dożywocie za morderstwo, RoadKill ogłosił zmiany w składzie zespołu. Skład zespołu Jackie Thompson – gitara prowadząca, wokal (wcześniej bas) Wade Knox – perkusja (od kwietnia 2025) Basista pozostaje nieobsadzony po restrukturyzacji składu. Styl muzyczny oraz inspiracje RoadKill wyróżnia się surowym, dynamicznym stylem wykonania, charakteryzującym się ciężkimi gitarowymi riffami, potężnym brzmieniem bębnów oraz chropowatym, pełnym emocji wokalem. Ich twórczość czerpie z dziedzictwa artystów takich jak Motörhead, The Stooges, Dead Boys, oraz wczesna Metallica. Tematyka tekstów koncentruje się na kwestiach wolności, przemocy, zemsty i egzystencjalnego gniewu. Symbolika W 2025 roku RoadKill zaprezentował nowe logo – czaszkę otoczoną napisem RoadKill Biker Band i hasłem LFNR, będącym skrótem od Loud, Fast, No Regrets. Symbol ten odzwierciedla filozofię zespołu oraz jego związek z kulturą drogi i motocyklistów. WYDANIA: Lost the ride (EP) RoadKill (Stormfront Records) - Bloodstained Highway PROMOCJA: (13.04) Kontrowersyjny koncert w Total Explode (19.04) Wzmianka o zespole w Celebrity Preview DANE POSTACI

** 24 marca 2025 roku na ulice trafiło pierwsze EP zespołu Roadkill – Bloodstained Highway. Materiał został nagrany w przystosowanym do nagrań garażu, co słychać w surowej, brudnej produkcji, która dodaje płycie charakteru. Na EP-ce znalazło się pięć utworów osadzonych w klimacie biker metalu, przesiąkniętych duchem buntu i bezkompromisowości. Jackie Thompson, basista, wokalista i lider zespołu, odpowiada za agresywny, chropowaty wokal. Donald Grimm, gitarzysta i chórzysta, wnosi ostre riffy i chropowaty, surowy styl – budzi kontrowersje ze względu na swoje powiązania z nazistami z Wybrzeża. Owen Callaghan, motocyklista i przyjaciel Jackie’go, dopełnia skład, wnosząc swój styl i drogowy charakter do gry na perkusji. Płyta CD wydana została w limitowanej ilości 100 sztuk, które, według plotek, rozdawane są za darmo na ulicach w ramach promocji. Dodatkowo materiał można znaleźć na platformach streamingowych, gdzie zaczyna krążyć w undergroundowych kręgach Los Santos. ** **Wypalona słońcem, zmęczona i brutalna – tak prezentuje się okładka albumu "Bloodstained Highway". Na tle ulicy, w surowym, czarno-białym ujęciu, trzech członków zespołu stoi obok siebie, jakby właśnie zakończyli występ po awanturze w tanim barze. Po prawej stronie Donald Grimm, w czarnej koszulce z grafiką kobiety, posiadający widoczne tatuaże na ramionach, spojrzę wyzywająco w kamerę. W środku Jackie Thompson, z niebezpieczną maską na twarzy i w ciężkiej, skórzanej kurtce, wygląda jak ktoś, kto uciekł z najciemniejszych zakątków amerykańskich dróg. Z lewej strony Owen Callaghan – brodacz w okularach przeciwsłonecznych i kamizelce, podnosi dłoń w swobodnym, lecz pewnym geście. Tytuł EP-ki, "Bloodstained Highway", wypisany na górze białą, szarpaną czcionką, przypomina znak drogowy ostrzegający. Poniżej, niemal niepasujące do całego projektu, eleganckie logo zespołu "RoadKill", zdaje się być celowym zabiegiem – ponieważ muzyka zawarta na tej płycie nie ma nic wspólnego z wyrafinowaniem. Na tyle okładki akcja toczy się dalej – tym razem przenosi nas do dusznego, mrocznego pomieszczenia. Światło stłumione, powietrze nasycone dymemi. Członkowie zespołu zasiadają w klimatycznej scenerii garażowego bałaganu. Nad nimi wisi przybita do ściany flaga Konfederacji, a w tle znajdują się stare urządzenia audio i pozostałości nocnych dyskusji przy alkoholu. Lista utworów "przyklejona" taśmą do fotografii, przypomina prowizoryczny manifest. "Bloodstained Highway", "Meat Grinder", "No God, No King" – każdy tytuł to obietnica nieustępliwej jazdy prosto do piekła. W rogu, małym drukiem, widnieje napis "Produced in Jackie's Garage", podkreślający surową, nieokrzesaną naturę tego wydania. W lewym dolnym rogu mieni się logo Stormfront Records, niczym pieczęć na akcie oskarżenia. Na samym dole widnieje flaga USA, kod kreskowy i standardowy tekst prawny – ostatni, cyniczny akcent, jakby świat chciał wcisnąć tę dziką muzykę w ramy legalności. Jednak RoadKill nigdy nie podporządkowywał się zasadom.** 1. BLOODSTAINED HIGHWAY Brudny, bluesowy wstęp do EP, który przypomina muzykę towarzyszącą ostatniej podróży po przeklętej trasie. Dźwięki rzężących gitar, mocny, pulsujący bas oraz głos Jackie'ego Thompsona przypominający szorstki metal uderzający o asfalt. To pieśń dla tych, którzy funkcjonują na krawędzi – motocyklistów, ludzi na marginesie, outsiderów, którzy zamiast dachu nad głową mają nieskończoną drogę, a ich przyszłość to tylko chwila obecna. 2. MEAT GRINDER Nihilistyczny, pełen agresji utwór, który przedstawia społeczeństwo jako urządzenie do mielenia mięsa, w którym ludzie są jedynie małymi elementami, które są wypluwane. Gniewne riffy oraz krzykliwy wokal w punkowym stylu. 3. NO GOD, NO KING Hymn dla tych, którzy są marginalizowani i nie pasują do norm społecznych, uciekając od ustalonego porządku. Ten utwór emanuje odpowiednim duchem buntowniczym i surowym brzmieniem rocka. 4. RIDE OR DIE Tradycyjny hymn motocyklistów – surowy rock and roll z dodatkiem outlaw country. To utwór o oddaniu, o więzi braterskiej, która znosi wszelkie trudności, każdą noc pościgową oraz każdy strzał wymierzony w ich kierunku. 5. Dirt, Blood & Freedom Najbardziej poruszający i monumentalny utwór na EP, kończący całość jak zaciągający finał szalonej podróży filmowej. To refleksja nad życiem, w której wolność ma swoją cenę w krwi, a splamione dłonie są jedynym świadectwem, że naprawdę istniałeś.