Ranking

PAY FOR IT 🤑 CANT BACK OUT.. 🥊 GANG LAND! 🍊

Jak co miesiąc, przyszedł czas na podsumowanie muzyczne, a dokładniej - najnowsze notowanie chartu "Rhythm Radar". Co wydarzyło się w ostatnich tygodniach? Sprawdźmy. W zestawieniu pojawili się artyści z całego stanu San Andreas, jednak górowali muzycy z naszego miasta - Los Santos. Podium otwiera Maxine Koci z utworem „OK”, który zapewnił jej pierwsze miejsce. Jej wzrost popularności może być efektem trwającej trasy koncertowej “MY LIFE NEED SAVIN”, która zakończy się już w tę sobotę na nowo otwartej hali SAGMA, mieszczącej się przy Hawick. Bramki dla publiczności zostaną otwarte już o godzinie 8:50 PM. Na drugim miejscu znalazła się Kayes z utworem „CLOUDS”. Trzecie miejsce za to przypadło kontrowersyjnemu duetowi LIBIDUO za ich numer „NOTHING CHANGED”. O samym duecie mówi się coraz więcej - i to nie tylko w kontekście muzyki. Po Listening Party, które odbyło się 3 maja na Maze Bank Arenie, uwagę najbardziej przyciągnęło to jak się ono skończyło - aresztowaniem. Artyści zapowiedzieli również swój album zatytułowany “City Boys”, a swoimi zachowaniami i słowami- wzbudzają wiele kontrowersji. Na czwartym miejscu znalazła się Pandora ze swoim utworem „Summary”, natomiast miejsce piąte zajęły Vienna Bohannon i BBYKAYLA. Szóste miejsce to solowy numer Mike’a Bradhurst’a - „LIKE THIS”, a na siódmym pojawił się Lil Jay z “KARLY WIT’A K!”. Ósme miejsce przypadło ukochanym GLITTER DOLLS za ich utwór „GAME ON” Przechodząc do ciekawszej części rankingu - Vienna Bohannon pojawiła się w zestawieniu ponownie, tym razem na dziewiątym miejscu w duecie z raperem Adonisem. Co ciekawe, Adonis pojawił się również solo - zajmując dziesiątą pozycję swoim utworem “M.D.M.A”. Wszystko wskazuje na to, że młody raper prężnie wspina się po szczeblach kariery - i nic nie wskazuje na to, aby miał się zatrzymać. Podsumowując: miniony miesiąc był pełen muzycznej pracy, intensywnych emocji i jak można się domyśleć - również sporego stresu dla samych artystów. Efekty jednak mówią same za siebie - scena muzyczna Los Santos ma się wyjątkowo dobrze.

@doozan @LamPL @eascior dzieki za gierke

JUICY TALK-TAILS BY ALYSSA DE SANTIS: PRAWIE ZWIĄZEK, CZYLI WSZYSTKO OPRÓCZ NAZWY **W mediach Daily Globe znajduje się materiał z odcinka Juicy Talk-Tails w wersji skryptowej i nagrania wideo ze studia radiostacji.** Dziś będzie o miłości. A właściwie o prawie miłości. O tej takiej… Bez deklaracji, bez statusu, bez jasności. Czyli o najpopularniejszym związku XXI wieku - związku bez etykiety. Usiądź wygodnie, zapnij pasy i weź głęboki oddech – zwłaszcza jeśli kiedykolwiek słyszałaś - “Nie psujmy tego rozmową, przecież jest dobrze. Przecież jest nam dobrze, po co to zmieniać?” To miało być luźne. Bez presji, bez oczekiwań, bez etykiety. Ale nagle jedna osoba zaczyna czuć więcej, druga zaczyna się wycofywać. Co to za relacja, w której robimy wszystko jak para, ale nie wolno tego nazwać związkiem? Najpopularniejszą formą relacji nie jest już małżeństwo, związek partnerski ani nawet otwarta relacja. Najpopularniejszy status brzmi: „to skomplikowane”. A dokładniej – „nie jesteśmy razem, ale jesteśmy, tylko bez etykiety, bo nie chcę się ograniczać, ale też nie chcę cię stracić”. Tak właśnie wygląda współczesna wersja „związku” wśród młodych ludzi. Wszystko, co przypomina relację, ale bez podpisu pod zdjęciem. Śmiało możemy to nazwać /relacja widmo/. To takie relacje, które wyglądają jak związek, pachną jak związek, ale jak zapytasz „kim dla siebie jesteśmy?”, to słyszysz… odgłos wyciszanego telefonu. Niby jest uczucie, zaangażowanie z obydwu stron, ale nie ma etykiety. Tłumaczysz sobie, że etykieta to ograniczanie się. A ograniczenia to zło – zwłaszcza dla kogoś, kto nie wie, czy chce się wiązać, czy tylko nie czuć się samotnie. Boimy się słów. Związek? Za ciężkie. Uczucia? Uff, dramat. Deklaracja? Oj, nie tym razem. Wchodzimy w relację, w której wszystko jest, tylko nie nazwa. Dlatego robimy wszystko, by było jak w związku, ale bez ponoszenia konsekwencji. Na pierwszy rzut oka wygląda to jak bajka. Dwoje ludzi, wspólne wypady, rozmowy do rana… A w środku? Cisza. Niedopowiedzenie. I to dziwne uczucie, że jesteś w czymś, co wygląda jak związek, smakuje jak związek, ale… Nim nie jest. Czemu ludzie tak bardzo boją się deklaracji? Może dlatego, że łatwiej jest powiedzieć „jest fajnie, nie psujmy tego rozmowami o poważnych rzeczach”, niż wziąć odpowiedzialność za drugiego człowieka. Kiedy coś nazwiesz, to już nie tylko zabawa – to zobowiązanie. A przecież nikt nie chce dziś być „związany”, prawda? Relacja bez etykiety to jak dobrze napisany side quest – ekscytujący, ale nie wprowadza cię na wyższy poziom. Masz intensywność, gesty, zaangażowanie. Tylko brakuje celu, bo bez nazwania tego, wciąż stoisz w miejscu. Zdecydowanie emocjonalnie. Z perspektywy czasu wygląda to trochę jak quest w życiu – robiłeś coś z zaangażowaniem, ale nie dostałeś za to żadnych punktów doświadczenia. Ani nagrody. Po prostu… koniec zadania. Mówisz: nie chcę związku, bo nie chcę być ograniczony. Okay, ale jak przyjdzie choroba, to nagle dzwonisz z pytaniem czy możesz mi kupić leki i rosołek? Wtedy związku nie ma, ale usługi partnerskie bardzo proszę. Związki, nawet te bez tytuł, nie powinny być miejscem na manipulację. Za każdą „prawie dziewczyną” stoi osoba, która czuje. Która zainwestowała czas, emocje, siebie. A jedyne, czego oczekuje, to szacunek. Empatia. I uczciwość. Szacunek to nie prezent, a punkt wyjścia. Empatia? To nie supermoc – to wybór. Tylko na tych dwóch filarach da się coś zbudować. Reszta to tylko dobrze zmontowana cutscenka bez fabularnej kontynuacji. Jeśli nie jesteś gotowy – powiedz. Jeśli nie wiesz – nie wciągaj drugiej osoby. Nie traktuj tego jak rekrutację na „kogoś do towarzystwa na pół etatu”. To życie. To emocje. To ktoś, kto mógłby być twoim wsparciem – gdybyś tylko dał mu szansę być kimś więcej niż tylko opcją. Psychologicznie: młodzi często mówią, że boją się zobowiązań, ale prawda jest taka, że boją się odrzucenia. Więc wolą nie nazywać niczego, bo wtedy nie mogą być porzuceni – tylko po cichu zniknięci. Jeśli jesteś w czymś, co wygląda jak związek, ale nie jest nazwane – może czas zadać pytanie: czy czuję się dobrze w tej relacji, czy po prostu się przyzwyczaiłam? W tego typu relacjach nikt nie jest pracownikiem na etacie. Wszyscy są freelancerami. Emocjonalny freelancer nie daje ci umowy, ale oczekuje stałej dostępności. Nie płaci uczuciami, ale wymaga zaangażowania. I – co najgorsze – nie daje żadnego feedbacku, bo „nie chce się spinać”. No i co wtedy robisz? Wszystko co chce, bo może się zakocha. Może się ogarnie. Może zrozumie, że jesteś wspaniała. Może powie to na co czekam - tak, jesteśmy razem. Jesteśmy w związku. Można udawać, że się nie czuje. Można mówić: „nic nie musimy nazywać”. Tylko prawda jest taka, że każdy człowiek pragnie klarownej sytuacji. Nie chodzi o to, żeby wszystko od razu podpisywać umową. Chodzi o to, by dawać sobie przestrzeń do bycia traktowanym poważnie. Nowoczesne relacje to też cała estetyka komunikacji. Mamy tzw. soft launch, czyli publikowanie w social mediach wszystkiego oprócz twarzy partnera. Story z jego ręką, wspólny koktajl na plaży, cień na murze – tak, żeby ludzie się domyślali, ale nikt nie wiedział. Przecież „to nasze, nie musimy się afiszować”. To trwa tylko do momentu, aż on wrzuci story z tą samą ręką, ale na czyimś innym ramieniu. Wtedy robisz screeny, zoomujesz zegarek, sprawdzasz, czy to jego bluza. Bawisz się w detektywa rodem agencji federalnej, tylko na LifeInvader. Dziś rzadko mówi się „kocham cię” – częściej słyszysz „nasz vibe jest wyjątkowy”. Problem w tym, że vibe nie zastąpi bliskości, a energia nie jest walutą w relacyjnym banku. Kiedy potrzebujesz wsparcia, ktoś rzuca: „Ej, nie spinaj się, przecież mieliśmy być chill”. I tu właśnie pojawia się pytanie: czy to wszystko to jeszcze nowoczesna wolność… Czy tylko emocjonalne niedojrzałość opakowana w ładne słowa? W takich relacjach nie ma progresu. Są tylko emocjonalne checkpointy typu - nie jesteśmy razem, ale nie spotykaj się z innymi. Możesz usłyszeć, że nie jesteście parą ale spędzanie z kimś innym czasu to już wykroczenie w kategorii zdrada. Nie da się zbudować nic prawdziwego bez fundamentów. To nie tylko wspólne spanie, jedzenie czy spędzanie czasu. To szacunek. To empatia. To gotowość, żeby usłyszeć drugą osobę, nawet kiedy mówi coś, co nie jest wygodne. Związek bez etykiety to jak dom bez ścian – może i wygląda ładnie na zdjęciu, ale przy pierwszym deszczu zostajesz z kałużą emocji i dachem na głowie. W świecie, gdzie wszystko można zdobyć szybciej, łatwiej i bardziej na skróty, szacunek i empatia stają się walutą premium. Każdy potrafi napisać „jesteś dla mnie ważna”, ale nie każdy potrafi to udźwignąć. Jeśli nie potrafisz, to miej chociaż odwagę nie udawać, że potrafisz. Więc jeśli jesteś w relacji, która wygląda jak związek, ale nim nie jest – zatrzymaj się. Zadaj pytanie. Ustalcie zasady. Albo się zaangażujcie, albo dajcie sobie spokój. Życie jest za krótkie na to, żeby być czyimś tymczasowym przystankiem, za krótkie na bylejakość. Lepiej być samemu w spokoju niż w duecie bez sensu. A jeśli nie chcesz związku, to powiedz to jasno. Wbrew pozorom, najseksowniejsza rzecz, jaką dziś można dać drugiemu człowiekowi, to klarowność i szacunek. Prawie-związek to związek bez zakończenia. Nie kończy się kłótnią, zdradą ani dramatem. Kończy się… milczeniem. Przestajesz pisać, on przestaje odzywać się pierwszy. Nie usuwasz jego numeru – po prostu przestajesz na niego reagować. A może jesteśmy tylko opcją? Jedną z wielu. Tak na wypadek gdyby plan A nie wypalił, to mamy plan B… A jeśli nie B to przecież jest C. Mamy wiele liter w alfabecie, tak samo możemy mieć wiele opcji. Liczę, że nasza dzisiejsza rozmowa zainspiruje Was do przemyśleń, a po nitce do kłębka Wasze relacje staną się czymś prawdziwym, a nie ucieczką w obawie przed bycie samotnym.

dis nifgbka jus do don't listen momma don't kno wa 2k do wit em

Dnia 9 maja 2025 roku równo o godzinie 00:00 na wszelkich platformach streamingowych pojawił nowy singiel od Farush Lilma Bojaxhiu pod wydawnictwem wytwórni muzycznej no more heaven records. Co ciekawe jeszcze dwa miesiące temu muzyk po wydaniu swojego producenckiego LP wspominał, że chce zrobić sobie przerwę od wydawania kawałków, co w takim razie zmieniło jego nastawienie? Czyżby to że na mediach społecznościowych Farusha Bojaxhiu oraz Jaycee Sweaney pojawiła się nieoczekiwana aktualizacja statusu pracy na zatrudnieni w no more heaven records? Czy to możliwe, że przez tworzenie wytwórni razem z jego menadżerką wróciły mu chęci do dalszego tworzenia kawałków? Za produkcję, miks, mastering oraz całą resztę technicznych aspektów utworu – jak zwykle – odpowiada Serb. Tym razem jednak postanowił spróbować czegoś nowego i zmierzyć się z brzmieniem, które znacząco odbiega od jego dotychczasowego stylu. To dla niego pewnego rodzaju eksperyment, próba odnalezienia się w zupełnie innej muzycznej estetyce niż ta, do której przyzwyczaił swoich słuchaczy. Tekst utworu to osobista i emocjonalna refleksja Farusha nad własną tożsamością, relacjami oraz miejscem na scenie. Pełen introspekcji i dwuznacznych wersów, balansuje między wątpliwościami a pewnością siebie. Nie brakuje tu też symbolicznych metafor i odniesień do walki wewnętrznej, samotności, a także determinacji do dalszego tworzenia mimo przeciwności. Dla wielu słuchaczy to manifest niezależności artysty oraz szczera próba rozliczenia się z przeszłością. Choć niektóre wersy zostały już zinterpretowane przez fanów w serwisie Genius, duża część utworu wciąż pozostaje otwarta na różne odczytania.

8 maja 2025 roku o godzinie 18:08 (GMT+2) cały świat wstrzymał oddech. Znad Kaplicy Sykstyńskiej uniosły się kłęby białego dymu, momentalnie otoczone wiwatem zebranego na Placu św. Piotra tłumu. Uroczyste "Habemus Papam" stało się zapowiedzią nie tylko potencjalnych zmian, ale i historycznego wydarzenia w dziejach kościoła. Robert Francis Prevost został wybranym 267. papieżem Kościoła Katolickiego, przyjmując imię Leona XIV. Pontyfikat, którego nikt się nie spodziewał, papież o którym nikt nie mówił - co to oznacza? To pytanie postawiło sobie wielu myślicieli obecnych czasów, dumających nad osobistością następcy Piotra. Jego centrowe poglądy tworzą wizję pasterza ugodowego, co daje cichą nadzieję na zerwanie z konfliktem tradycjonalnych i modernistycznych nurtów teologicznych. Robert Prevost to urodzony w Chicago - sześćdziesięciodziewięcioletni zakonnik, wykładowca i misjonarz. Znany przede wszystkim ze swojego trwałego i nierozerwalnego zaufania, którego dowodem było objęcie członkostwa kardynalskiego w aż dziewięciu dykasteriach, co w historii kościoła zdawało się być czymś nieprawdopodobnym. Postać cicha, niedostrzegalna i wręcz wycofana, a zarazem całkowicie opozycyjna wobec stereotypowego obrazu amerykańskiego przywódcy. Jednak czy owa cichość nie przyniesie radykalnych zmian? Pojawiają się głosy, jakoby sam Leon XIV miałby być potencjalnym następcą ideowym Franciszka. Poniekąd jesteśmy zobligowani się z tym zgodzić, bez cienia wątpliwości - zważywszy na duszpasterską osobowość, skromność i priorytety Piotra naszych czasów. Mimo to, pewne jest jednak pojawienie się kilku różnic. Kościół dotychczas obserwował gwałtowną liberalizację podejścia w stosunku np. ślubów par jednopłciowych, co stawało się powodem wielkich kontrowersji, a niekiedy jawnych wyrzeknięć się posłuszeństwa wobec uprzedniego biskupa Rzymu. Poglądy Prevosta wydają się w tych kwestiach o wiele bardziej ukierunkowane i konserwatywne. Jednakże, samo usposobienie Leona XIV nie nasuwa nam na myśl radykalnych zmian i całkowitego powrotu do korzeni. Zapowiada nam bowiem długi pontyfikat oparty na spokojnym budowaniu wspólnoty i utwierdzaniu pozycji kościoła w trudnych czasach. Nie bez powodu media analizują samo pochodzenie papieża jako znak konieczności zaprowadzenia pewnego porządku. Być może wybór umotywowany był także ewentualnym wpływem papieża na narastające napięcie polityczne. Nie jesteśmy w stanie na to odpowiedzieć. Bez wątpienia , to historia rozgrywa się na naszych oczach. Cała przyszłość kościoła postawiona została na jednej karcie, spoza nagłaśnianego grona kilku słynnych kardynałów. Pozostało nam obserwować i analizować dalsze postępy pontyfikatu Leona XIV oraz liczyć, że faktycznie przyczyni się on do zaprowadzenia pokoju miastu i światu - Urbi et Orbi.

niech im ziemia lekka bedzie

na wieki wieków amen

Written by Silvio Tavares - Daily Globe 07/05/2025 Wieczorem 28 kwietnia rozpoczął się ciąg spotkać w rozgrywkach dartowych w samym centrum Rockford Plaza, który był właśnie finałem czwartego już sezonu dobrze każdemu znanemu American Dart Masters. Wydarzenie rozpoczęło się o 20:00 i od tej godziny aż po sam koniec emocje i wyniki rzucane w tarcze były naprawdę szalone! Pierwszy półfinał został stoczony między Vienną Ferreirą, która zdobyła najwięcej punktów w swojej fazie grupowej, a Daisy Whitley, która w eleminacjach zdobyła niezwykle rzadkie osiągnięcie zwane "Nine-Dart Assasin", czyli zakończenie lega przy dziewięciu rzutów, idealne rzuty od początku do końca! To był bardzo zacięty pojedynek, bo został rozegrany w pięciu legach, co nie zdarza się często. Daisy w czasie tego starcia zdobyła kolejnego Nine-Dart Assasina, co było pierwszym takim przypadkiem w finałach, ale nawet to nie wystarczyło by pokonać Viennę, która wygrała to starcie 3:2! Drugi półfinał nie był już tak widowiskowy. Na przeciw siebie stanęli Amanda Oxenberg, która zdobyła najlepszą punktację w grupie B oraz Theo Cornero, który zamiast w potrójne dwudziestki słynie z rzucania w potrójne dziewiętnastki. Ta ortodoksyjna technika okazała się jednak nie tak dobra jak forma Amandy, która nie straciła z Theo ani jednego lega, wygrywając 3 do 0 i wchodząc do finału! Trzecim starciem było nic innego jak walka o trzecie miejsce. Jednak nawet i tutaj technika Theo nie była wyzwaniem dla jego oponentki, która była właśnie Daisy Whitley. Ta nie dość, że go pokonała, to jeszcze w wielkim, niepowtarzalnym stylu zdobywając aż DWA Nine-Dart Assasiny i to jeszcze z rzędu. Zdobyła trzecie miejsce w całkowitej dominacji i niedościgniona w swoich legach. Jednak pomimo tego wielkiego wyczyny Daisy, to finał był tutaj jeszcze bardziej niesamowity. Vienna Ferreira rzucała wyjątkowe wyniki i wygrała dwa pierwsze legi, ale Amanda nie dość, że zdobyła się na zdobycie własnego Nine-Dart Assasina w jednym z legów, odzyskując inicjatywę, to wygrała aż trzy legi z rzędu, robiąc niesamowity comeback, kończąc finały w dicederze, piątym legu i łapiąc nas wszystkich z zaskoczenia oraz zdobywając w ten sposób puchar i tytuł Mistrzyni Czwartego Sezonu American Dart Masters. Finały skończyły się ustawieniem finalistek na podium, a w tym sezonie mistrzyni, Amanda Oxenberg, nie dość, że zgarnęła 400.000$ to jeszcze otrzymała kluczyki do wyjątkowego, sportowego motocyklu, który był nowością jako nagroda w tym sezonie. Drugie miejsce, czyli pozycja Vienny Ferreiry, pozwoliło na zgarnięcie 250.000$, a wielokrotna Nine-Dart Assasynka, Daisy Whitley zdobyłą za trzecie miejsce 150.000$. Jeśli i ktoś z was czuje się pewny w rzutkach, albo korci was nagroda, spróbujcie swoich sił już w następnym, piątym, sezonie American Dart Master, który na pewno będziemy dla Państwa relacjonować, bo jak widzicie sami, z każdym kolejnym sezonem emocje sięgają coraz wyżej, a osiągi zawodników wychodzą poza skalę!

del

Anielski orszak niech przyjmie

nowy epizod serialu handlarz ludzmi wlamania kino akcji

@wlk oraz @kamil2289 wskakują na Senior Developera