dior

**Na Instagramowym live rapera Nashar pojawił się czarny ekran. W tle słychać niewydany jeszcze utwór.** Film bez tytułu ‐ Wykonano za pomocą Clipchamp (4).mp4

**Nasir sprawdził, zostawił lajk i miły komentarz. Pcha to dalej**

**Dzisiaj o godzinie 22:32 na Instagramowym story rapera "Nashar" pojawił się krótki filmik, na którym widać, jak porusza się po autostradzie z dużą prędkością. Nagranie zostało wykonane z wnętrza pojazdu, a na tle słychać niewydany jeszcze utwór artysty. Choć filmik trwa zaledwie kilka sekund, wzbudził spore zainteresowanie wśród fanów, którzy spekulują, czy to zapowiedź nowej muzyki, czy jedynie spontaniczne nagranie z trasy.**

**nashar sprawdził kawałek swojego ziomala, pcha to dalej**

**nashar byl swiadkiem calego zatrzymania jak i strzelaniny, wie ze Mayhem nic nie zrobił i ma nadzieje ze zostanie wypuszczony**

**NASHAR sprawdził kawałek przyjaciela, zostawił serduszko, komentarz: up up up. Również udostępnił numer na social mediach**

**Nashar oddał swój głos**

**Oscar wysluchal i polubil**

Feroz Ressan age 23 Feroz Ressan urodził się w Algierii w biednej, ale pracowitej rodzinie. Jego ojciec był mechanikiem, matka zajmowała się domem, a on dorastał wśród kurzu i hałasu ulicznych targowisk. Od najmłodszych lat widział, jak ludzie kombinują, żeby przeżyć – jak handlarze podrzucali sobie lewe banknoty, jak sprzedawcy biżuterii wciskali turystom fałszywe złoto. Już wtedy wiedział, że świat to nie miejsce dla uczciwych ludzi.Mając dziesięć lat, wraz z rodziną przeprowadził się do Los Santos. Miało być lepiej, miało być bogactwo i lepsza przyszłość. Szybko jednak zrozumiał, że w nowym miejscu był nikim – obcym dzieciakiem, który nie znał języka, bez pieniędzy, bez znajomości. W szkole nie radził sobie najlepiej, nauczyciele nie zwracali na niego uwagi, a rówieśnicy wytykali go palcami. Nie miał wyboru – musiał znaleźć sposób, żeby przetrwać. Szybko zaczął obracać się wśród ulicznych chłopaków, którzy wiedzieli, jak zarobić na lewo. Zaczynało się od drobnych rzeczy – batoniki, puszki z napojami, potem drobna elektronika, którą można było szybko sprzedać. Gdy pierwszy raz zobaczył, jak łatwo można było wynieść coś wartościowego i obrócić to na gotówkę, poczuł, że to jest to. Jednym z najbliższych ludzi Feroza był Mourad Mammeri, chłopak, który również pochodził z Algierii. Razem wpadli do The Hassan Group – przestępczej grupy, w której każdy miał swoje zadania. Mourad nie interesował się złodziejką, on kręcił swoje interesy w inny sposób – dziewczyny, kluby, prostytucja. Trzymał się nocnego życia, pilnował rewiru i zbierał kasę od ludzi, którzy potrzebowali jego „usług”. Feroz działał inaczej – on chciał robić coś większego, coś bardziej subtelnego. Jego fascynacja biżuterią zaczęła się przypadkiem. Pewnego dnia kumpel pokazał mu podrabianego Rolexa. Był niemal identyczny jak oryginał, a kosztował ułamek ceny. Feroz zrozumiał, że jeśli zrobi to dobrze, może na tym zarobić fortunę. Zaczął od podstaw – obserwował, czytał, oglądał autentyczne zegarki, porównywał je z podróbkami, szukał różnic. Szybko pojął, że tanie repliki można poprawić, ulepszyć, sprawić, że staną się niemal nierozpoznawalne od oryginału. Zainwestował w narzędzia – precyzyjne nożyki, lupy, farby luminescencyjne, którymi można było poprawić tarczę zegarka. Potem przyszła pora na większe inwestycje – drukarki 3D, laserowe grawery, specjalistyczne powłoki, które nadawały metalowi taki sam blask jak w prawdziwych zegarkach. Każdy zarobiony dolar wkładał w rozwój swojego warsztatu. Jego repliki stały się niemal idealne. Nie robił tanich kopii, które można było kupić na targowiskach. Robił rzeczy, które można było podłożyć pod lupę i nadal wyglądały jak oryginał. Jego klientami byli wszyscy – od zwykłych cwaniaków, którzy chcieli się pokazać, po bogatych biznesmenów, którzy chcieli nosić luksusowe zegarki, ale nie chcieli wydawać na nie fortuny. Nawet gangsterzy zgłaszali się do niego, zamawiając biżuterię, której nikt nie mógł powiązać z nimi. Przez długi czas działał ostrożnie. Nigdy nie sprzedawał byle komu, zawsze sprawdzał ludzi, unikał podejrzanych transakcji. Wiedział, że w tej branży jeden błąd może go kosztować wszystko. Policja, prywatni detektywi, agenci federalni – wszyscy szukali takich jak on. Ale Feroz miał swoje zasady i był w tym naprawdę dobry. Aż w końcu wszystko się posypało. Jedna transakcja z niewłaściwą osobą. Jeden błąd. Jeden człowiek, który postanowił się wygadać. Pewnego dnia jego warsztat został doszczętnie wyczyszczony. Stracił wszystko – maszyny, gotówkę, kontakty. Ludzie, którzy jeszcze wczoraj chcieli robić z nim interesy, nagle przestali odbierać telefon. Został z niczym. Ale Feroz Ressan to nie jest człowiek, który się poddaje. Stracił wszystko, ale nadal ma to, co najważniejsze – doświadczenie. Wie, jak działa ten biznes, wie, komu ufać, a kogo unikać. Wie, że jeśli chce wrócić na szczyt, musi zaczynać od zera. I zrobi to. Krok po kroku. Bo w tym świecie albo walczysz, albo giniesz. A on nigdy nie był typem, który daje się zniszczyć. Mourad Mammer age 26 Mourad Mammeri to człowiek, który od zawsze wiedział, że w życiu liczą się tylko dwie rzeczy – pieniądze i władza. Nie interesowało go przeciętne życie, nudna praca ani czekanie, aż los się do niego uśmiechnie. Od młodych lat rozumiał, że świat nie daje nic za darmo, a jeśli chcesz czegoś więcej, musisz umieć to sobie wziąć. Urodził się w Algierii, ale dorastał w środowisku, gdzie rządziły twarde zasady ulicy. Nie było tam miejsca na słabość, sentymenty czy liczenie na sprawiedliwość. Jeśli chciałeś przetrwać – musiałeś kombinować. A Mourad potrafił kombinować lepiej niż większość ludzi. Już jako nastolatek wkręcił się w szemrane interesy. Zaczynał od pośrednictwa w różnych transakcjach – tu coś załatwił, tam coś sprzedał, komuś pomógł coś przemycić. Zyskał szacunek i kontakty, a z czasem zaczął robić coraz większe interesy. Początkowo obracał narkotykami, ale nigdy nie był zwykłym dilerem. Wiedział, że to nie jego droga. Zbyt wielu ludzi w tym biznesie kończyło źle – na cmentarzu albo za kratami. Dla niego było to tylko narzędzie do zarobienia pierwszych większych pieniędzy. Wykorzystał je i szybko przerzucił się na coś znacznie bardziej dochodowego – kontrolę nad klubami nocnymi i sutenerstwo. Nie działał sam. Był częścią większej grupy przestępczej, która kontrolowała znaczną część półświatka w mieście. Dzięki swojemu sprytowi i inteligencji piął się coraz wyżej w hierarchii. Nie był zwykłym pionkiem – on podejmował decyzje, kierował ludźmi, pilnował, żeby interesy się kręciły. Wiedział, kogo można kupić, kogo zastraszyć, a kogo lepiej zostawić w spokoju. Był człowiekiem, który trzymał w rękach więcej władzy, niż wielu mogło sobie wyobrazić. Największe pieniądze zawsze były tam, gdzie ludzie mieli swoje ukryte potrzeby – a nic nie przyciągało bardziej niż kluby nocne, kobiety i ekskluzywna rozrywka. Mourad nie był jednak zwykłym gangsterem, który ot tak wrzuca dziewczyny na ulicę i liczy zyski. On wiedział, że prawdziwa potęga tkwi w organizacji, w stworzeniu czegoś, co wygląda jak legalny biznes, ale w rzeczywistości jest dobrze naoliwioną maszyną do zarabiania ogromnych pieniędzy. Zainwestował w kilka klubów, które na pierwszy rzut oka były luksusowymi miejscami dla bogatej klienteli. Były drogie drinki, najlepsza muzyka, piękne kobiety – wszystko wyglądało idealnie. Ale każdy, kto wiedział, gdzie szukać, mógł znaleźć coś więcej. Mourad kontrolował wszystko – dziewczyny, ochronę, układy z policją. Kluby były nie tylko miejscem rozrywki, ale też centrum jego biznesu. Każdy, kto chciał czegoś więcej, musiał przejść przez jego ludzi. Jego sieć działała jak dobrze zaplanowana organizacja. Każdy miał swoje miejsce, każdy znał swoje zadanie. Dziewczyny były dobrze traktowane, ale Mourad nie tolerował nieposłuszeństwa. Wiedział, że lojalność to podstawa, ale też że ludzie zawsze chcą więcej. Dlatego dbał o to, by każdy czuł się zobowiązany do współpracy. Nie musiał używać siły, jeśli nie było to konieczne – wystarczyło, że ludzie wiedzieli, do czego jest zdolny. Jednak nawet najlepsi czasem popełniają błędy. Może zaufał nie tej osobie, może ktoś postanowił go wrobić – nieważne. Ważne było to, że pewnego dnia skończył w kajdankach, oskarżony o prowadzenie nielegalnych interesów i powiązania z grupą przestępczą. Dostał pięć lat więzienia. Wielu na jego miejscu by się załamało, straciło wszystko, ale nie on. Mourad potraktował ten czas jako okazję do przemyślenia strategii. Nie był byle kim, nawet za kratami. Wiedział, jak działać, jak zdobyć szacunek i jak nawiązać jeszcze lepsze kontakty. Kiedy wyszedł na wolność, nie zamierzał wracać do gry jako ktoś, kto musi odbudowywać swoją pozycję. Wrócił jako człowiek, który miał jeszcze większe doświadczenie, jeszcze lepsze układy i plan, który pozwoli mu działać na jeszcze większą skalę. Wiedział jedno – teraz musi działać ostrożniej i mądrzej.Zainwestował w legalne biznesy. Otworzył restauracje, pralnie, kolejne kluby – wszystko wyglądało idealnie na papierze. Był szanowanym przedsiębiorcą, kimś, kto wspiera miasto, inwestuje w rozwój, dba o swoich ludzi. Ale prawda była taka, że pod przykrywką tych wszystkich legalnych interesów nadal prowadził to, co znał najlepiej. Mourad nigdy nie miał klasycznej rodziny. Nie miał dzieci, nie miał żony. Dla niego rodziną byli ludzie, którzy byli mu lojalni – ci, którzy pracowali dla niego, którzy wiedzieli, że pod jego skrzydłami są bezpieczni. Ale nie mylił lojalności z naiwnością. Wiedział, że w jego świecie ludzie zawsze chcą więcej, a zdrada może przyjść z każdej strony. Nie był kimś, kogo można było oszukać i liczyć na drugą szansę. Jeśli ktoś próbował go wykiwać, Mourad zawsze znajdował sposób, żeby odpowiedzieć. Był twardy, ale nie bezmyślnie brutalny. Nigdy nie podejmował decyzji pod wpływem emocji, nie działał impulsywnie. Każdy jego ruch był dokładnie przemyślany. Ludzie, którzy z nim pracowali, wiedzieli, że Mourad nie zapomina i nie wybacza. Jeśli ktoś chciał go zdradzić – wcześniej czy później musiał ponieść konsekwencje.

**chingteen byl na live, bedzie niedlugo nagrywał z finthefinest**

**chingteen wrzucił na playliste, wspiera skośnookiego przyjaciela**

Podrabianie luksusowych ciuchów, biżuterii i innych drogich rzeczy to temat, który robi się coraz większym problemem – i to nie tylko gdzieś tam w świecie, ale szczególnie w Stanach Zjednoczonych. Jak się spojrzy na globalny rynek, to szacuje się, że jakieś 3,3% całego handlu to właśnie podróbki. Stany, gdzie wszyscy kochają markowe rzeczy, szczególnie te najbardziej rozpoznawalne, są epicentrum tego procederu. W miastach takich jak Nowy Jork, Los Angeles czy Miami – podróbki dosłownie wyskakują na każdym kroku Z tego, co podaje amerykański Departament Bezpieczeństwa Wewnętrznego, wartość podróbek, które udało im się przechwycić, sięga rocznie aż 1,4 miliarda dolarów. Ale co z tego – to tylko to, co wpadło im w ręce, bo eksperci twierdzą, że prawdziwa liczba jest pewnie o wiele wyższa. Co najczęściej się podrabia? Klasyka: ubrania takich marek jak Bape, LV, Chanel, ale też biżuterię Rolex, Cartier, wszystko, co daje prestiż. Do tego torebki, buty, zegarki, a nawet kosmetyki, elektronika i jakieś inne dodatki. Problem w tym, że te fake’i są robione na szybko, tanio i często z kiepskich materiałów, więc mogą być nawet niebezpieczne. Podróbki trafiają do ludzi naprawdę na różne sposoby. Masz ulicznych handlarzy, sklepy internetowe, social media – no wszędzie. Spora część tego towaru ląduje na dużych platformach jak Amazon, eBay, czy AliExpress, więc naprawdę łatwo się na nie natknąć. Służby w Stanach próbują jakoś to ogarnąć i kontrolować sprzedaż online, ale podróbki ciągle krążą w sieci na masową skalę. Najczęściej podrabiane i sprzedawane rzeczy? Wiadomo – luksusowe ciuchy, dodatki i biżuteria. Prym wiodą takie marki jak Louis Vuitton, Chanel, Rolex czy Cartier. Główna działka torebki i ubrania – podrabiacze potrafią zrobić niemal identyczne kopie, chociaż używają znacznie tańszych materiałów i produkują to na szybko, więc jakościowo to daleko do oryginałów. Torebki, buty, zegarki z daleka czasem trudno odróżnić, ale jak się przyjrzysz, to brakuje im tej precyzji i trwałości, jaką mają oryginały. Do tego dochodzą podrabiane kosmetyki i perfumy. Tu już jest ryzyko, bo nigdy nie wiadomo, co tam siedzi w składzie, ale cena i podobieństwo do markowych flakonów robi swoje – klientów nie brakuje. No i jeszcze elektronika, często na tapecie są słuchawki, różne akcesoria Apple… Przystępna cena, modny wygląd, a dostęp do tego łatwiejszy niż kiedykolwiek, bo pełno tego online. Także każdy, kto chce „markowy” gadżet, może to kupić bez wychodzenia z domu. NOTKA OOC: Siema, mam pomysł na rozgrywkę, w której moja postać zajmuje się handlem podrabianymi luksusowymi produktami – wiesz, ciuchy, torebki, zegarki, biżuteria, te klimaty. Chodzi o to, żeby zbudować całą sieć kontaktów: klientów, którzy chcą takie rzeczy kupować, i dostawców, od których można je zdobyć. Główny cel to rozwinięcie wpływów na rynku podróbek, czyli stworzenie lojalnej bazy odbiorców i nawiązywanie różnych relacji z innymi handlarzami. To może prowadzić do rywalizacji, ale też do współpracy, w zależności od sytuacji. Cała akcja będzie się rozgrywać w ramach organizacji Wah Ching (czekamy jeszcze na zielone światło), co daje temu przedsięwzięciu bardziej zorganizowany charakter. Taki układ daje dużo ciekawych możliwości fabularnych. Dodatkowo moja postać działa też w branży rozrywkowej, co fajnie urozmaica całą rozgrywkę – pozwala to wrzucić wątek tego, jak te dwa światy się przenikają, i dodać trochę smaczku do całej historii.

**chingteen wysluchal**

Theodor Motoichi, znany w swoim świecie jako chingteen, miał naprawdę trudne dzieciństwo. Dorastał w miejscu pełnym przemocy i przestępczości. Gdy miał 12 lat, jego rodzina przeniosła się z San Fierro do Los Santos, myślał, że to może będzie nowy start. Ale niestety, Los Santos okazało się równie niebezpieczne. Każde wyjście na ulicę to była gra o życie – dosłownie. Kiedy Theodor miał 15 lat, wszystko się zmieniło. Jego ojciec został zamordowany w brutalnej bójce z członkiem gangu Asian Boyz Crips. To był dla niego ogromny cios, którego nie potrafił znieść. Zamiast załamać się, jeszcze bardziej zbliżył się do Wah Ching, gangu, który stał się dla niego jak rodzina. Tamci ludzie go wspierali, pomagali mu przetrwać, gdy walczył z gniewem i bólem po stracie ojca.Potem, gdy miał 18 lat, znowu zdarzyło się coś strasznego. Był na imprezie z kumplami z Wah Ching, gdy nagle wybuchła kłótnia przed klubem. Theodor, przepełniony złością i wspomnieniami o ojcu, zaatakował pijanego gościa. Jego znajomi krzyczeli, żeby przestał, bo tamten już chciał się wycofać, ale on nie potrafił się opanować. Facet zginął na miejscu, a Theodora aresztowali. Sąd skazał go na trzydzieści lat więzienia. Wyobraź sobie to – młody chłopak, całe życie przed sobą, i nagle staje przed perspektywą spędzenia go za kratami. W więzieniu miał sporo czasu na przemyślenia. Przez sześć miesięcy myślał o wszystkim, co zrobił. Zrozumiał, że musi to zmienić, bo tak dalej nie może żyć.Potem nadeszła niespodziewana chwila. Sąd uniewinnił go, uznając, że działał w samoobronie, bo to mężczyzna zaczął bójkę. Wyjście na wolność było dla niego jak nowy start. Zrozumiał, jaką cenę zapłacił za swoje decyzje i jak łatwo można wszystko stracić przez chwilę słabości.Mimo że w sercu miał wciąż gniew, postanowił przekuć go w coś pozytywnego. Theodor nie zerwał kontaktów z Wah Ching, bo z nimi czuł wsparcie i więź. Znalazł też przyjaźń z innym raperem z ich ekipy. Razem marzą o przyszłości, chcą wykorzystać swoje doświadczenia, by inspirować innych i pokazać, że można wyjść na prostą, nawet z najciemniejszej strony życia. Songs: Feats: Albums: News:

Wah Ching Gang to tajne stowarzyszenie chińsko-amerykańskiej triady i gang uliczny, znany również jako „Dub C”, który powstał w San Francisco na początku lat 60. W tamtym czasie Wah Ching był zorganizowany w ogromny gang. Gang Wah Ching regulował większość nielegalnej działalności w azjatyckich dzielnicach San Francisco i Los Angeles. Wah Ching tworzą głównie nastolatki. Odzież gangów triady obejmuje różnorodne ubrania, od codziennych po garnitury i krawaty, co utrudnia władzom ich identyfikację spośród innych mieszkańców. Większość gangu Wah Ching nie ma żadnych powiązań z triadą i to po prostu gang uliczny uczestniczący w ciągłej i trwającej wojnie narkotykowej i terytorialnej. W 1991 roku Danny „Ah Pai” Wo ng, twórca i przywódca Wah Ching, został zastrzelony przez zabójcę Wo Hop To. Wo Hop To, będący większym gangiem, spowodował, że Gang Wah Ching uciekł z Chinatown w San Francisco do okolic Los Angeles. To przeniesienie wywołało konflikt o wpływy między Wah Ching i Asian Boyz Gang (ABZ), co doprowadziło do „Summer Madness” 20 września 1998 r. Ich wrogami byli Asian Boyz Cripz, Vietnamese Boyz (VBZ), Wo Hop To i Sun Yee On. Masakra Złotego Smoka na zawsze zmieniła wizerunek restauracji. Do masakry doszło w 1977 roku w Chinatown w regionie San Francisco w Kalifornii. restauracja Golden Dragon Dining zlokalizowana pod adresem 816 Washington Street. Joe Boys próbowali zamordować członków gangu Wah Ching, ale próba zamachu nie powiodła się. W wyniku tego zginęło 5 osób, w tym 2 niewinnych turystów, a 11 osób zostało rannych, przy czym żadna z nich nie była powiązana z gangami. Motywem zamachu był odwet za morderstwo Joe Boya Felixa Hueya, który wcześniej zginął w strzelaninie z członkami Wah Ching na osiedlach Ping Yuen. Pięciu członków Joe Boys Gang zostało aresztowanych i skazanych za ten incydent, a 3 z nich w 2013 r. nadal odsiadywało wyroki więzienia. Bill Lee (autor) i były członek Joe Boys Gang opisał wydarzenie i swoje wcześniejsze powiązania z gangiem Joe Boys Gang w swojej publikacji Chinese Playground: A Memoir. Długotrwały konflikt obu gangów rozpoczął się w wyniku nieporozumienia w sprawie sprzedaży petard. Krwawa łaźnia Złotego Smoka jest odpowiedzialna za utworzenie przy Departamencie Policji San Francisco grupy zadaniowej ds. azjatyckich gangów, która jest także główną przyczyną upadku gangu Joe Boys. Złoty Smok zamknął swoje podwoje, a później został ponownie otwarty jako restauracja Imperial Palace. Około 12 rano, 1 grudnia 2006 r, Olimpiada. Hung siedział przy stole, grając w karty z grupą mężczyzn na zewnątrz Lily Cup na Valley Boulevard i San Gabriel Valley. Grupa jadła, piła, gryzła i gadała między soba - jak powiedział, odwrócony plecami do wnętrza restauracji. Hung odwrócił się jednak, gdy usłyszał mężczyzn krzyczących na grupę. Zobaczył biały czterodrzwiowy samochód, który zatrzymał się na parkingu restauracji. W samochodzie były cztery osoby, a jedna z nich zapytała skąd są, lub do jakiego gangu należą. Osoba, która o to zapytała, wychyliła głowę przez okno z samochodu. Dwóch odpowiedziało, że nie należą do żadnego gangu, ale koleś powtórzył pytanie i dwóch odpowiedziało tak samo. Usłyszał jednak odpowiedź kogoś innego z grupy, Asian Boys Killers, który jest gangiem zlokalizowanym w San Gabriel Valley. Następnie strzelec oddał wiele strzałów w kierunku grupy. Nikt tak dokładnie nie wiedział, ile strzałów oddano, ale jeden z nich został trafiony trzy razy. Raz w lewą stronę biodra, raz po lewej stronie pachy i raz w głowę, w pobliżu prawej brwi. Pierwszy strzał trafił go, gdy siedział, powodując - że wstał, spojrzał za siebie, a następnie uciekł. Kiedy wstał, zobaczył tę samą osobę, która go przesłuchiwała, siedzącą na prawym tylnym siedzeniu pastora z pistoletem. Samochód nie odjechał z miejsca zdarzenia. Jeden z pasażerów białego samochodu został aresztowany, przesłuchiwana przez zespół techniczny. Podczas przesłuchania powiedziała, że 1 grudnia 2006r, była ze swoim chłopakiem, Juanem, i dwoma przyjaciółmi, Du, innym mężczyzną o imieniu Paul, jedząc na wyspie w Pasadenie. Zaprzeczyła, że tego wieczoru udali się do Luddicup, ale przyznała się do bycia byłym członkiem YT. Twierdziła również, że nie widziała Du, Juana ani Paula z bronią tej nocy. Ostatecznie jednak ona i inni zostali oskarżeni i skazani za strzelaninę. YT powstało w Chinatown w San Francisco w Kalifornii i od samego początku, ci faceci byli znani ze zdobywania pieniędzy w jakikolwiek sposób - niezależnie od tego, czy były to transakcje narkotykowe, wymuszenia na mieszkańcach, zabójstwa przywódców gangów, krwawe wojny i wiele innych szalonych rzeczy. Wah Ching zostało założone w 1964 roku przez założycieli - Antona Wonga, Kim Chung-Loo, i George'a Younga. Grupa ta szybko zyskała miano jednej z najbardziej bezwzględnych w Chinatown. Do 1968 roku brutalność Wah Ching została zauważona przez inne organizacje, takie jak Hop Hop Sing Tong i założono aliancję - Alliance Between the Two, nazywając siebie Hop Sing Boys. W latach siedemdziesiątych gra ta rozrosła się, a nawet zaczęła rozgałęziać się na inne miasta. Wah Ching zarządzała członkami do innych miast w USA, aby popełniać hity za organizacji i wspierała swoich sojuszników podczas wojen. Jednak te wszyscy jeźdździli po całym kraju w celu zabójstw. Ponadto, w tych latach Wah Ching i i Sing Boys zaczęli rozprzestrzeniać się w kierunku San Gabriel Valley, ponieważ wielu chińskich imigrantów i Amerykanów zaczęło otwierać firmy. Gabriel Valley, ponieważ wielu chińskich imigrantów i Amerykanów zaczęło otwierać firmy i się tam przeprowadzać. Niezależnie jednak od lokalizacji, na początku powstawania tej grupy, nawet przez lata, Wah Ching poszli na wojnę z Danem i wszystkimi, aby zdobyć szacunek. Wah Ching z San Francisco został wygrany przez Joe Boys w latach 70-tych. Joe Boys, przez Chung-Ching Yi, zostali utworzeni przez byłych członków Wah Ching po oderwaniu się od wcześniej wpomnianej grupy z powodu wewnętrznych problemów wynikających z nich, odłączając się od Hop Sing Tong. W każdym razie, poszli na wojnę o gówno, takie jak kontrola nad nielegalnymi hazardowymi dansingami, rakietami, i prawo do wymuszania pewnych biznesów. Z tego powodu, często obie kryjówki gangów były ostrzeliwane w swoich pokerowych domach były napadane i okradane przez rywalizujące gangi. Te pokerowe domy znajdowały się zwykle w piwnicach lub na strychach chińskich dzielnic San Francisco. Przez całą tę wojnę intencje doprowadziły do śmiertelnego kryzysu znanego jako Masakra Złotego Smoka... W dniu 4 września 1977 r., w wyniku której zginęło pięć niewinnych osób, a pięć zostało rannych. Wnętrze restauracji Golden Dragon było w rozsypce - trzech mężczyzn weszło do restauracji krótko po 2:30 nad ranem. Dwóch miało przy sobie karabiny automatyczne, trzeci strzelbę.Wszyscy mieli na sobie jakieś maski i wszyscy uważali się za orientalnych. gdy tylko weszli do restauracji, zaczęli strzelać.Niektórzy naoczni świadkowie twierdzą, że oddano aż 30 strzałów. Kilka miesięcy przed tym incydentem, w lipcu 1977 r., doszło do strzelaniny między siecią sklepów a Joe Boys - grupa ta pozostawiła jednego członka. Joe Boys zaczęli knuć spisek w przypadku różnych lokalizacji, Wah Ching byli znani z tego, że się tam kręcili. Ostatecznym celem stał się Złoty Smok... The San Gabriel Valley | Chinatown War 4 września 1977 r. kilku członków Wah Ching, turystów i lokalnych cywilów siedziało przy osobnych stołach, jedząc i ciesząc się swoim towarzystwem. Jednak pośród tego wszystkiego, to może szybko zmienić się w codzienność, gdy trzech Joe Boys weszło do zatłoczonej restauracji i oddało kilka strzałów z półautomatycznej broni, strzelając do każdego, kogo zobaczyli. Strzelanina trwała około minuty, w wyniku której zginęło pięć osób, a jedna została ranna. Ale żaden z nich nie był członkiem gangu. Niestety, śmierć między dwoma gangami nie skończyła się na tym. Przez lata toczyli wojnę, w której ciała padały po obu stronach. W końcu Joe Boys zostali wyparci z San Francisco i przywrócili otwarte Chinatown. Wah Ching poszli na wojnę w górę i w dół wybrzeża Kalifornii. Obserwacja Chinatown w Los Angeles walczyła z małymi lokalnymi rywalami przez całe lata 1960. i 1970. i 1970 o kontrolę. A w latach 80. Wah Ching zostali postawieni przeciwko Czarnym Smokom. San Gabriel Valley / Asian Boys W latach 90. rozpoczęła się wojna z Asian Boys, która doprowadziła do napięcia codziennej sytuacji, która rozgrywała się w pełnej sali w El Monte w Kalifornii. Wchodząc do środka, wciąż można było poczuć zapach prochu strzelniczego, dym z broni wciąż unosił się w powietrzu. Osoby postronne i ofiary wciąż chowały się za stołem bilardowym. Miejsce milczało ze strachu - weterani śledczy, którzy później zobaczyli to nagranie z monitoringu, nazwali je jednym z najbardziej morderstw z zimną krwią, jakie kiedykolwiek widzieli. W piątek, 3 grudnia 1993 roku, 18-letni Lee Meek, pseudonim Kicker, udał się do sali bilardowej w robotniczej dzielnicy San Gabriel Valley, El Monte w Kalifornii. Tej nocy Meek, który nie był Azjatą, miał przy sobie pistolet kaliber 45. Niedługo po jego przybyciu do hali przybyło około 20 członków Wah Ching Meek zasadniczo próbował go oznaczyć lub uderzyć grupę mężczyzn. Rzekomo chodził dookoła i wielokrotnie błyskał pistoletem, próbuj rywalizujących gangsterów - cały czas z nich kpił. Meek miał za prezydenta Darryla wychodzącego z baru, ale odwrócił się na chwilę, Meek został rzucony na podłogę przez obserwującego grę 19-letniego Tao Lu Yanga, nazywanego "Chin Tres" - Lu Yang powalił Meek'a na podłogę i kazał kilku innym członkom Wah Ching próbować wyciągnąć Meek'a na zewnątrz. Azjatyccy gangsterzy w hali bilardowej próbowali pomóc Meekowi, atakując basen z tobą. Jeden z Asian Boys próbował ostrzelać Wah Ching z pistoletu, spoczywającego na stole bilardowym z zaciętym pistoletem. Meek wciąż leżał na podłodze, a jego broń została mu odebrana przez Yunga. W tym momencie inny członek Wah Ching wszedł do sali bilardowej i otworzył ogień z pistoletu - wysyłając ludzi na zewnątrz hali bilardowej biegających i krzyczących. Ludzie w hali bilardowej ukryli się przy stołach bilardowych, podczas gdy Meek został wyciągnięty na zewnątrz. Yung wszedł do hali bilardowej i otworzył ogień do członków azjatyckiego gangu chłopięcego z pistoletu którą ukradł Meekowi. Meek zdołał wydostać się na zewnątrz i próbował walczyć z Yangiem, ale nie zdołał tego zrobić. Następnie wszedł do sali bilardowej i próbował ukryć się za jednym ze stołów bilardowych. Yang jednak postrzelił go i poszedł za nim do sali bilardowej, Meek został postrzelony pięć razy w ciało, gdy schował się za stołem bilardowym. Yang wciąż za nim gonił i oddał jeszcze dwa strzały w głowę Meek'a, gdy ten leżał na podłodze - Yang nie uciekł, a Meek zmarł niedługo później. Ten incydent w hali bilardowej rozpoczął intensywną wojnę między dwiema grupami, która trwała ponad dekadę Niektórzy z liderów, którzy odpowiadali za członków, to Anton Wong, Ken Chung Lu i George Young. Young, a także przywódca Hop Sing Boys - Vincent Joo. Ten facet w dużej mierze zarządzał różnymi regionami, które kontrolowali Sing Boys w latach 70. i 80. Kontrolował takie miejsca jak San Francisco, Los Angeles, Toronto i Nowy Jork. Jako młody człowiek wyemigrował do Chinatown w San Francisco i związał się z Hop Sing Tong. Hop Sing Tong, był pilnującym porządku gangiem ulicznym. W latach siedemdziesiątych George Ledgeri został przywódcą Watching w San Francisco, i pod żydowskim przywództwem Wah Chin g - stał się jednym z najbardziej dominujących gangów w San Francisco. Chociaż był przywódcą gangu, bardziej trafne byłoby określenie go jako szefa, ponieważ był inteligentnym biznesmenem, rzadko bywającym na ulicach. Późniejsi członkowie są znani jako gangsterzy średniego szczebla i tym podobne, ale w czasach żydowskiego przywództwa byli zaangażowani w zorganizowaną przestępczość na wysokim szczeblu i mieli zagraniczne powiązania z triadami. Jest też kilku "OG", których już z nami nie ma, więc przepisy na George'a Younga, znanego również jako jak Tom Tom, który zmarł w 1971 roku w wyniku uduszenia dla Antona Wonga, który został zastrzelony i zabity 24 maja 1973 roku przez Joe Boys. credits: @demonchild dzięki byku za dostęp

**Achraf sprawdzil i dal polubienie**