Kopacz23

Wangan Garage West Coast to zachodnia filia kultowego rodzinnego warsztatu, którego korzenie sięgają najpierw Tokyo, a potem emigracji do Nowego Jorku w latach 70. Założycielem był Takashi Kenzaburo, japoński emigrant i mechanik z obsesją na punkcie precyzji i szybkich aut. To on stworzył coś co miało niepowtarzalny klimat w Brooklynie. Mały, niepozorny warsztat, który szybko przyciągnął uwagę ludzi z ulicy i środowiska motorsportu. Styl Takashiego był inny niż wszystko co znano w NYC. Jego podejście wynikało z kultury tokijskich dróg, nocnych przejazdów i miłości do japońskiej motoryzacji. Z czasem Wangan Garage stało się miejscem, gdzie klasyczna amerykańska surowość mieszała się z japońską szkołą tuningu. Po śmierci Takashiego warsztat przejął jego syn, Nagao Kenzaburo. To on nadał całemu przedsięwzięciu nowy kierunek. Rozwinął on całkowicie podejście do tuningu, zajął się modernizacją aut sportowych i zaczął tworzyć customowe projekty inspirowane JDM. Pod jego sterami Wangan Garage stało się rozpoznawalną marką, znaną z uczciwości, solidności i tego, że każdy projekt kończył się perfekcyjnie, wychodził on z założenia, że skoro jego ojciec nigdy nie oddałby niedokończonego w stu procentach projektu klientowi, to nigdy tego nie zrobi szanując pamięć swojego Ojca. Dziś jednak stery przejął jego syn Wada Kenzaburo, najstarszy syn Nagao. Dorastał on dosłownie na betonie warsztatu, ucząc się rzemiosła od najmłodszych lat mimo jego miłości do ulicy. Wada odziedziczył po ojcu i dziadku nie tylko talent, ale też podejście: Samochód to nie tylko maszyna, a charakter, odpowiedzialność i wizytówka jego rodziny. Z jego inicjatywy powstało Wangan Garage West Coast, filia w Los Santos. Wada uznał, że jego czas w NYC dobiegł końca, i wyjeżdza na Zachodnie Wybrzeże z chęcią rozwoju, i zaimplementowania swojej rodzinnej tradycji w San Andreas. Tam West Coast daje mu nowe możliwości, nowych klientów, i całkowicie nowy klimat, o wiele bardziej nocny, bardziej uluczny. Filia na Zachodzie łączy trzy pokolenia doświadczenia z klimatem LS. Przede wszystkim serwis i naprawy JDM jak i aut sportowych, tuning performance i wizualny, custom buildy insporowane kulturą Wangan i touge, indywidualne projekty dla ekip, klubów i prywatnych kierowców, oraz rodzinne podejście i bezkompromisową jakość. Wada prowadzi warsztat z tą samą zasadą, którą powtarzał jego dziadek: "Jeżeli robić coś na nazwisko Kenzaburo - to robisz to perfekcyjnie" - Wangan Garage West Coast jest więc nie tylko filią w LS, a kontynuacją rodzinnej historii, która zaczęła się po drugiej stronie kraju, a korzeniami sięga jeszcze dalej. Do japońskich ulic, czy kultury która od zawsze napędzała rodzine i biznes.

przeciwko kurestwu i upadkowi zasad szarałt dla grajków z Calaveras, jebać opozycjonistów którzy nie znają swojego miejsca w szeregu

1.1 - Pojazd pierwszy raz został zarejstrowany w okolicach wjazdu do Sandy Shores od strony górskiej 1.3 - Pojazd zapewne został wepchnięty do wody przy spływie do Oceanu 1.4 - Wóż nie miał na sobie indeksu stanowego, i każdy z napastników cały czas był zamaskowany 1.5 - Zapewne mogli to zgłosić mieszkańcy okolicznych farm, bądź pracownicy z pola obok ((nikt nie zagrał narracji)) 1.5b - Wóz nie miał na sobie indeksu stanowego, a każdy z napastników był zamaskowany. 2.1 - Flynn Austin mimo swoich obrażeń nie miał na sobie naskórka bądź DNA sprawców, ci mieli cały czas rękawiczki, oraz kominiarki. Dodatkowo został "uszkodzony" przy użyciu narzędzi białych ((broń biała lub pistolet kolba etc, nie ja go biłem więc nwm czego dokładnie użyli)) 3.1 - ((nie mam pojęcia, nie ja podpalałem farme)) 3.4 - Miguel Fernandez umarł wcześniej ((nie wiem dokładnie kiedy, ale to on kupował kanistry, a jak zmarł? Nie wiem bo miał "śmierć postaci" na powiadomieniu i tyle go było)) 4.2 - Mieli zasłonięte rękawy, nogi, tułów, czy twarz. Nie dało rady wychwycić tatuaży.

archiwum

W Stanach historia nielegalnej broni zaczęła się tak dawno, że ciężko znaleźć punkt startowy. To nie było jedno wydarzenie, żaden wielki skandal ani spektakularny przeciek. To było raczej ciągłe kapanie. Kropla po kropli, rok po roku. Najpierw pojedyncze sztuki, ginące z magazynów, sprzedawane “na boku”, przechodzące z rąk do rąk. A później? W pewnym momencie zrobił się z tego cały podziemny rynek, tak duży, że nikt nie potrafił już powiedzieć, gdzie kończy się legalność, a zaczyna szara strefa. Z czasem narodził się problem, którego skala przerosła wszystkie wcześniejsze wyobrażenia. San Andreas stało się idealnym miejscem do takich rzeczy. Masa portów, gigantyczny ruch towarowy, ludzie z całego kraju i kawałka świata - wszystko w jednym wielkim tyglu. I jak to zwykle bywa, im więcej zamieszania, tym łatwiej ukryć to, co nie powinno przechodzić. Kontenery wchodzą i wychodzą jak nabite magazynki, a nikt nie jest w stanie sprawdzić ich wszystkich, bo życie to nie film i nikt nie ma czasu na idealne przeszukania. A popyt? Ten zawsze był wysoki, tylko różne grupy miały różne powody. Gangi chcą broni, bo w ich świecie to język, którym się rozmawia. Zwykli ludzie kupują nielegalnie, bo nie chcą formalności albo mają za dużo wrogów. A reszta? Cóż, są tacy, którzy zwyczajnie lubią mieć w szafie coś, czego nie powinni. Adrenalina sprzedaje się równie dobrze jak stal. Skala przestępczości związanej z bronią w San Andreas rośnie jak chwast podlewany benzyną. Statystyki, które wypływają, wyglądają jak fragmenty większej układanki, której nikt już nie próbuje układać. Policja raportuje kolejne strzelaniny, kolejne napady, kolejne ciała znalezione w miejscach, gdzie jeszcze niedawno słychać było tylko szum klimatyzatorów. Ofiarami są nie tylko ci, którzy byli “w temacie”. Często giną przypadkowi ludzie, tacy, którzy po prostu znaleźli się metr w złym kierunku. Ulice stają się polem, na którym nikt nie planuje walczyć, ale każdy może zostać pionkiem. Ci, którzy badają temat od środka, mówią, że najgorsze jest to, jak bardzo wszystko jest rozmyte. Nikt nie wie, ile broni naprawdę krąży. Każdy numer seryjny zamazany, każda skrzynia przechodząca przez trzy pary rąk, każda transakcja zamieniona w serię szeptów i krótkich spojrzeń. Jedni przemycają, drudzy kupują, trzeci chowają się za plecami innych. A system, zamiast reagować szybko, działa jak stary sprzęt biurowy - głośno, powoli i zacinając się wtedy, kiedy nie powinien. Ofiary tego wszystkiego giną w statystykach jak ziarenka piasku w oceanie. Dla jednych to tylko kolejne cyfry. Dla innych - imiona sąsiadów, znajomych, członków rodziny. Broń nielegalna ma to do siebie, że żywi się ludzkimi historiami. Każda sztuka ma swoją podróż, swój łańcuch kolejnych właścicieli, swoje momenty, w których decyduje o czyimś życiu. A kiedy już trafi w nie te ręce, co trzeba, to potrafi odmienić los całej okolicy. W San Andreas często mówi się, że broń nielegalna nie jest towarem. Jest jak żywy organizm. Przemieszcza się, rośnie, mutuje, krąży wśród ludzi jak choroba, której nikt nie umie zatrzymać. I chociaż wszyscy wiedzą, że to poważny problem, to w praktyce każdy udaje, że nie widzi, dopóki nie dotknie to jego własnego świata. I wtedy nagle okazuje się, że całe to wielkie, hałaśliwe miasto jest cholernie ciche, a echo strzału potrafi wybrzmieć dłużej niż ktokolwiek chciałby przyznać. Służby do dziś zadają sobie pytania kto za tym stoi, jedni mówią, że ekstremistyczne republikańskie bojówki z Montany czy Teksasu, a inni, że duże ugrupowania przestępcze takie jak kluby motocyklowe czy niedobitki włoskiej mafii. Jednak na dzisiejszej scenie nielegalnej broni która stale przekracza granice USA stoją głównie grupy spoza kontynentu oraz wielkie koncerny zbrojeniowe, służby węszą, a jednak niczego nie mogą znaleźć. Korupcja i układy Euro-Azjatyckich bądź Azjatyckich ugrupowań do dziś stanowią w Stanach wielki problem dla kongresu i rządu federalnego.