El Burro Heights to syf - dżungla, która dawno temu została odcięta od reszty miasta i nikt już nawet nie udaje, że chce ją posprzątać. Tu każdy róg cuchnie biedą, ćpaniem i brudem, a nocą słychać tylko wycie psów i krzyki ludzi, którzy mają ze sobą do wyrównania rachunki. Ulice są pełne ćpunów na opioidach, przewracających się pod sklepami i szukających czegokolwiek, żeby przetrwać do następnego strzału. Inni stoją jak zombie - powykrzywiani w dziwnych pozach - są swojego rodzaju żywymi rzeźbami i antyreklamą całej okolicy. Prostytucja? Jest wszędzie - od bram po zapuszczone mieszkania, które wyglądają jakby zaraz miały się zawalić. Płacisz kilka dych i spuszczasz z kija dosłownie za murkiem. Jakby pies kopulował z drugim psem. Nie uświadczysz tu widoku spacerku wyperfumowanej panienki z mopsem - tutaj psy mają swój cel. Nikt się nie przejmuje tym, że giną w klatkach - walki psów to jeden z bardziej popularnych „sportów”. Wystarczy, że poznasz odpowiedniego gościa, przyprowadzisz swojego psa, postawisz trochę siana i... licz na to, że twój kundel zagryzie tego drugiego. Jak chcesz, możesz nawet kupić szczeniaka z pseudohodowli, wciśniętego w karton po bananach, i nikt nie zada pytania. I ty też nie powinieneś, nawet jeśli obiecany pitbull okaże się być w rzeczywistości zdeformowanym jamnikiem.
El Burro to też śmietnik dla połowy oprychów w tym przykrym mieście. Broń, która zniknęła po jakiejś akcji, kończy tu w piwnicach i garażach, a lokalni kombinatorzy przerabiają starocie na coś, co strzela, albo przynajmniej wygląda, że może strzelić. W tym samym czasie inni gotują dragi: od metamfetaminy po wynalazki, które potrafią rozwalić łeb za jednym shotem. Biznesy na El Burro płacą, bo muszą. Haracz to standard - sklepik, bar, nawet budka z hot-dogami. Jak nie zapłacisz, to albo cię obiją albo spalą ci lokal. Niekoniecznie goście, którzy przyszli - wykorzystają do tego dzieciaków. Nigdy nie dojdziesz prawdy ani sprawiedliwości. Proste zasady. Przestępstwa są tu tak różnorodne, że ciężko wymienić wszystkie. Jeden, wielki, otwarty zbiór dramatów. Kradzieże, rozboje, wymuszenia, pobicia, morderstwa, handel wszystkim, co ma wartość - pełen katalog. Każdy, kto tu mieszka, albo w tym uczestniczy, albo przymyka oczy, żeby jakoś przeżyć.
The first shot (left) taken in June 2001, shows Baxter as a fairly young, attractive woman. The middle photo taken in 2004 at the height of the epidemic tells a different story. The last photo King took of Baxter (right) in 2009, the last time she was taken into custody, she was 47. Records show that between 1995 and 2009, she was in custody 44 times; most arrests were meth related.
King is not sure what's happened to Baxter. He remembers her being difficult and uncooperative in custody and then never showing up at the support center to get help. He says he's spoken with associates of hers fairly recently, who say they've seen her and she is using heroin now. But, King says, "That information is as reliable as the people I get it from."
źródło
