Cała aktywność

Akceptuję. Zgłoś się do nas w tickecie na discordzie branży rozrywkowej.

będzie selekcja

Powrót, powodzenia.

**Seren przesłuchała, udostępniając dalej**

Na ten moment odrzucam.

Szacunek @dixoniak1 od lat każda organizacja dowoziła poziomem i aktywnością, nie było lepszych MC niż z Twojego ramienia a tych z innych serwerów opiekunów czy pomocników co kolesiostwem się zasłaniają bo dostają na kiche w gierce to pała do dupy - mankovice i inne leszcze jazda jazda jazda

Organizacje przekazuje dla @Sesh. Pozdro i powo byczku 💪

OK - spróbujmy, zgłoś się ticket po odbiór panelu.

** 15 lipca 2026 roku na stronie internetowej Casa Mascarenas w kategorii 'products' pojawiły się dwa produkty. Nowe cygara o nazwach Selección No. 1 i Reserva No. 1 to pierwszy drop wyselekcjonowanych produktów od marki. Opisy każdego z cygar zostały starannie przygotowane, aby przedstawiały jak najprościej charakter każdego z nich dla potencjalnego klienta. Osoby zainteresowane degustacją oraz kupnem odsyłane są do kontaktu mailowego z marką bądź bezpośredniego z Alejandro Mascarenas na Lifeinvader. Sprzedaż odbywa się tylko i wyłącznie po wcześniejszym umówieniu się. ** — Casa Mascarenas Selección No. 1 — Casa Mascarenas Reserva No. 1

Julian "Jules" Sterling to trzydziestoletni facet, który rok temu zostawił za sobą Las Venturas i przeprowadził się do Los Santos, żeby spróbować swoich sił jako wokalista. Dorastał w obrzydliwie bogatym, ale jednocześnie cholernie zimnym domu. Jego rodzice całe dnie spędzali na doglądaniu interesów w luksusowych kasynach, a małego Juliana zostawiali z nianiami i prywatnymi nauczycielami. Szybko zrozumiał, że te wszystkie miliony to tylko pusta fasada, pod którą kryła się totalna samotność. Przez to ciągłe olewanie ze strony rodziców dorastał w panicznym strachu przed odrzuceniem – podświadomie wierzył, że jeśli nie będzie we wszystkim idealny, to ludzie po prostu o nim zapomną i zostanie sam. Jedyną odskocznią od tej ciszy w wielkim domu stało się dla niego śpiewanie. Muzyka była jedyną rzeczą, która pozwalała mu uciec od rzeczywistości. Godzinami przesiadywał w pokoju, puszczając z płyt swoje ulubione kawałki i próbując je naśladować. Bardzo szybko zorientował się, że ma do tego niesamowity dar. Jego głos w okresie dojrzewania zmienił się w very niski, głęboki i magnetyczny wokal, którym potrafił natychmiast skupić na sobie uwagę całego pokoju. Dla dzieciaka, który desperacko łaknął zainteresowania, posiadanie takiego głosu było jak supermoc. Z czasem ta pewność siebie tylko w nim rosła. Jules odkrył, że ma potężny urok osobisty, z łatwością przychodzi mu zagadywanie do ludzi, a flirtowanie z dziewczynami i owijanie ich sobie wokół palca to dla niego czysta formalność. Z wyglądu Julian to uosobienie letniego, nienachalnego luzu. Zobaczysz go głównie w jasnych chinosach, luźnej lnianej koszuli z podwiniętymi rękawami i zamszowych mokasynach. Nie lubi krzykliwej mody, dlatego z dodatków wybiera tylko klasyczne, metalowe okulary przeciwsłoneczne. Jednak pod tą maską ułożonego, szarmanckiego romantyka kryje się trudny charakter i chorobliwa wręcz zaborczość. Julian potrzebuje mieć swoje małe grono – zarówno partnerkę, jak i najbliższych znajomych – wyłącznie dla siebie. Pilnuje ich tak bardzo, że nikt z zewnątrz nie ma prawa ich od niego "odbić" ani wkraść się w ich łaski. Nienawidzi otwartych spięć, krzyków i kłótni, więc zamiast tego bawi się w gierki psychologiczne. Stale kombinuje i manipuluje uwagą bliskich, byle tylko mocno trzymać ich przy sobie i upewnić się, że nigdzie nie odejdą. Dodatkowo Jules ma absolutnie zerową tolerancję na jakiekolwiek sekrety. Szczerze nienawidzi gierek w stylu "domyśl się", zbywania go czy tekstów "pogadamy później". On musi wiedzieć wszystko od razu, domaga się pełnej jasności i chce mieć każdą informację na już, wywierając przy tym na ludziach sporą presję. Nie lubi też przebywać w towarzystwie osób, których nie zna, i unika obcych jak ognia, ale gdy sytuacja już go do tego zmusi, ulega bez żadnego słowa, dostosowuje się w milczeniu i znosi to ze spokojem, nadrabiająm nienagannym wychowaniem. To właśnie chęć odcięcia się od Las Venturas i zbudowania takiego własnego, małego i w pełni kontrolowanego świata sprawiła, że rok temu spakował walizki, zabrał rodzinne oszczędności, które dają mu pełną niezależność finansową, i przeniósł się do Los Santos. Ostatnie dwanaście miesięcy poświęcił głównie na aklimatyzację w nowym miejscu, pisanie tekstów do szuflady i powolne, ostrożne dobieranie ludzi do swojego ciasnego kręgu. Całe to wewnętrzne napięcie, lęki i potrzebę kontroli Jules przekuwa w muzykę. Przez ten pierwszy rok w mieście celowo trzymał się z boku i nie wychylał nosa ponad to, co konieczne. Chciał najpierw dobrze poznać to miasto, wyczuć jego specyficzny rytm i zrozumieć, co tak naprawdę kręci tutejszych ludzi. Godzinami potrafił przesiadywać na tarasach kawiarni przy molo na Del Perro czy w bocznych uliczkach Vinewood, po prostu obserwując tłum i robiąc notatki w telefonie. Dopiero teraz, gdy poczuł się tu na tyle pewnie, by nazwać Los Santos swoim nowym domem, planuje wejść do gry na poważnie. Jako wokalista wie, że bez dobrych bitów sam nic nie zdziała, więc jego plan jest prosty: chce zacząć kręcić się po lokalnych studiach nagraniowych, poznać utalentowanych producentów, którzy ubiorą jego pomysły w profesjonalną oprawę, i powoli zacząć śpiewać na żywo, dając się poznać mieszkańcom. Nie ma zamiaru od razu pchać się do wielkich, korporacyjnych wytwórni – wizja tego, że ktoś z góry mógłby dyktować mu, co ma śpiewać i z kim się zadawać, po prostu go przeraża i uderza w jego potrzebę pełnej kontroli. Jules woli budować wszystko powoli, od piwnicy, szukając „swoich” ludzi w podziemiu i mniejszych, niezależnych studiach. Finanse z Las Venturas dają mu ten luksus, że nie musi godzić się na żadne zgniłe kompromisy ani podpisywać toksycznych kontraktów za bezcen. Może sam opłacić czas w studio, profesjonalny miks czy mastering, a to daje mu ogromną przewagę i niezależność, której zazdrości mu wielu początkujących artystów. Chce zacząć od nagrania spójnego, letniego dema i rozesłania go do niszowych rozgłośni radiowych oraz puszczenia w obieg wśród znajomych DJ-ów, którzy mogliby grać jego numery na wieczornych imprezach przy basenie. Dla Juliana ta kariera to nie tylko pogoń za sławą – to przede wszystkim jego osobisty manifest i próba udowodnienia samemu sobie, że potrafi stworzyć coś trwałego i prawdziwego bez pomocy wpływowych rodziców. 🎥 Materiały: - 🌐 Social Media: - 🗓️ Wzaminki: -

@Toyer cześć, nie odpisywwlee mi na diecord wiec pisze tutaj. Czy zmienisz mi nick na forum? Zaplace

ta wiadomosc zostanie usunieta w przeciagu 48 godzin

nie place za internet

**ALIBI śpiewa z bobasem**

**Shadow dodał na instagrama zdjęcie z widocznym kontraktem podpisanym z federacją MMA Primal Combat Federation** Opis zdjęcia: Cisza przed burzą, już niedługo sporo namieszamy 😌

**Adonis śpiewa jej do ucha **

**Avery slucha swojej produkcji, lajkuje i sharuje**

**Mia daje lajk tak o**

bunny like

chukyrich udostepnia bo przeciez jest na feat lajkuje i wgl

**15 lipca, niedługo po północy White Lady wrzuciła do sieci numer "Audacity" - nagrany we współpracy z ChukkyRRich (@straightouttala). Uwagę słuchaczy mogło przyciągnąć również to, że tym razem za produkcję nie odpowiada stały współpracownik Białej Damy - Paries, a coraz prężniej rozwijające się studio Havoc Records. Jest to jednocześnie pierwszy męski featuring w dotychczasowej dyskografii artystki. Owy numer stanowi wyraźny kontrast wobec poprzedniego wydania, jakim było "Golden Cage". Tym razem White Lady odrzuca melancholię na rzecz pewności siebie (co fani mogą odebrać jako oficjalny powrót artystki do jej muzycznego stylu), prowokacji i tytułowej bezczelności, która staje się głównym motywem całego utworu. Biała Dama świadomie odwraca powszechnie przyjętą narrację, sugerując, że społeczeństwo znacznie chętniej piętnuje ludzi odważnych i bezkompromisowych niż zachowania, które faktycznie tego wymagają. Bezczelność nie zostaje tu przedstawiona jako wada, lecz jako cecha pozwalająca zachować własną tożsamość w świecie pełnym fałszu i pozorów. Artystka otwarcie uderza w schematyczność, a przy tym także nijakość współczesnej sceny muzycznej, wyśmiewając twórców, których uważa za pozbawionych własnego charakteru. Jednocześnie ponownie wykorzystuje charakterystyczną dla swojej twórczości symbolikę, przede wszystkim motyw bieli. White Lady buduje obraz osoby świadomej własnej wartości, która nie potrzebuje akceptacji innych. Zwrotka ChukkyRRicha dopełnia całość, zachowując równie bezpośredni i prowokacyjny charakter, lecz przedstawiony z jego własnej perspektywy. Obok odważnych i momentami kontrowersyjnych wersów pojawiają się również bardziej osobiste odniesienia do relacji, przyszłości i odpowiedzialności za najbliższych. "Audacity" nie daje prostych odpowiedzi - zamiast tego prowokuje do zastanowienia się, co rzeczywiście powinno być określane mianem bezczelności, a co jedynie odwagą do bycia sobą.** TEKST: PROMOCJA: ODGRYWKA: KOSZTA: INFORMACJE:

@Pavlo siema skad klapki?

❤️ Wspaniale. Wiedzialem, ze jesteś najlepszy!