Ranking

Dosyc finezyjne podejscie do dialogu, gdzie jedna strona przedstawia swoje opinie nt. funkcjonowania serwera (mam na mysli poprzednia edycje), druga strona z determinacja robi swoje, osiagajac tym samym poziom komunikacji porownywalny z monologiem przed lustrem. Elegancka rownowaga pomiedzy wolnoscia slowa, a jej calkowitym ignorowaniem. Chyba, ze zle odczytalem ten post? Wczesniej powolaliscie czlowieka do kontaktu ze spolecznoscia, ale jest niewidoczny na forum. Macie tez opiekunow stref, sektorow - otworzcie dyskusje do graczy, bez hejtu, w celu skonfrontowania opinii i przedstawienia sposobu dzialania poszczegolnych sektorow w edycji VIBE na platformie RAGE. Tak mozna odbudowac spolecznosc, nie tylko oferujac nowe rozwiazania skryptowe. Ja mysle, ze sporo osob chetnie wrociloby na stary smietnik, moze tez sam zdecydowalbym sie na powrot do roleplayowania.

Tworzysz nową postać, która ma ambicje, by zostać słynnym piosenkarzem, raperem, albo po prostu chce grać punkowe kawałki w najbardziej obskurnych norach Los Santos. Świetnie! Co dalej..? Oprócz publikacji materiałów, zapewne chcesz również, by Twoja postać działała „na żywo” w świecie gry. Żeby występ miał ręce i nogi, potrzebujesz przede wszystkim utworu pod który grasz i będzie leciał w tle dla wszystkich uczestników jednocześnie, czyli STREAMA. To on nadaje tempo, klimat i pozwala Ci zsynchronizować to, co robisz, z tym, co słyszą inni gracze. Kiedy masz już podkład, przychodzi czas na właściwą część, czyli wykonanie utworu. I tutaj masz dwie główne drogi: możesz „jechać” linijka po linijce w rytm muzyki, przeklejać to z notatnika, czy dc.. albo skorzystać z pomocy tego poradnika. Do tego dochodzi jeszcze aspekt wizualny. Sam tekst to nie wszystko. Tutaj wchodzą animacje. Machanie rękami, ruchy sceniczne, zmiany pozycji. Jeśli potrafisz „sypać animkami jak z rękawa” bez pomyłki i zakłócenia całości - ukłony. Na to jednak też znajdzie się rozwiązanie w pakiecie z rozwiązaniem na wokal IG. Od początku.. STREAM Aby w interiorze, w którym wykonujesz utwory pojawiła się muzyka synchronizowana dla wszystkich obecnych, potrzebujesz konta na jednym z portali takich jak zeno.fm (płatne) lub bezpłatnej alternatywie, np. Free-Shoutcast.com. Oprócz tego niezbędne będzie cokolwiek pokroju MIXXX (darmowy - https://mixxx.org) - z panelu tego programu będziesz uruchamiać, kolejkować i sterować ścieżką dźwiękową, którą usłyszą wszystkie obecne w interiorze postaci. Link do wklejenia w drzwi generowany jest bezpośrednio przez wymienione portale, a tutoriale do nich oraz do MIXXX są do łatwego znalezienia w sieci. Podkład w tle, ale postać nadal bez głosu. TEKST I ANIMACJE Zamiast ctrl+C, ctrl+V polecam skorzystanie z rozwiązania jakie daje AutoHotkey, prosty skrypt i pliki tekstowe. 1. Pobierasz i instalujesz wersje Download v1.1 (deprecated). (https://www.autohotkey.com). 2. Pobierasz skrypt sterujący wklejaniem linijek. (plik z rozszerzeniem .ahk) Link do pobrania 3. Tworzysz folder (na przykład na pulpicie), w którym umieszczasz pobrany plik .ahk i w ten sam folder będziesz wrzucać teksty do swoich utworów jako TXT. 4. Tworzysz plik .txt, w którym zapisujesz linijki tekstu z uwzględnieniem /m, żeby działał megafon na aktywnym duty, narracji /me oraz animek. Mniej-więcej powinno wyglądać to tak: UŻYWANIE ROZWIĄZANIA IG 1. Uruchamiasz plik skrypt. (program AutoHotkey odpali się sam, nie włączaj go ręcznie). 2. Znak " ' " na klawiaturze wywoła listę wyboru pliku tekstowego. Wybierz odpowiedni. 3. Po odpaleniu okna tekstowego w grze, kliknij znak " ; " - spowoduje wklejenie pierwszej linii tekstu. Cykl powtarzasz zgodnie z linią dźwiękową dopasowując to do podkładu muzycznego. Have Fun. Dodatkowo króciutka lista animek, które może się przydadzą:

Luty nie wyszedł, bo serwer po prostu nie był jeszcze tam gdzie powinien być pod względem przygotowania technicznego. Aktualnie jesteśmy w fazie zaawansowanych testów wewnętrznych. Wolimy puścić to porządnie niż na szybko i myślę, że to docenicie po wejściu na serwer. Jak tylko będzie gotowe, dowiecie się pierwsi.

FREE BABY LOCO 🔓

Eclipse Atelier to nowoczesne studio fotograficzne założone przez dwoje fotografów, którzy zdobywali doświadczenie pracując w różnych studiach fotograficznych na przestrzeni lat. Kiedy się spotkali, szybko stało się jasne, że patrzą na fotografię w ten sam sposób - nie jako usługę, ale jako formę wyrazu. Ich drogi zawodowe skrzyżowały się podczas kursu fotograficznego, gdzie połączyła ich bardzo zbliżona wizja estetyki, podejście do pracy z klientem oraz pasja do uwieczniania wyjątkowych kadrów. W wyniku kilku współprac oraz wspólnych projektów podjęli decyzję o stworzeniu niezależnej marki, opartej na własnym stylu i wysokiej jakości usług. Studio specjalizuje się w fotografii portretowej i wizerunkowej, modowej oraz sesjach kreatywnych. Oferta obejmuje zarówno klientów indywidualnych, jak i biznesowych, zapewniając kompleksową obsługę; od koncepcji sesji, przez realizację zdjęć, aż po profesjonalną obróbkę graficzną. W zależności od potrzeb klientów wykonywane są również sesje plenerowe oraz projekty komercyjne. Eclipse Atelier stawia na indywidualne podejście do każdego projektu, dbając o komfort klientów oraz unikalny charakter realizowanych zdjęć. Studio wykorzystuje nowoczesny sprzęt fotograficzny oraz oprogramowanie do obróbki obrazu, co pozwala osiągać wysoką jakość końcowych materiałów. Celem działalności jest skrupulatne budowanie własnej marki fotograficznej, która wyróżnia się estetyką i profesjonalizmem. Pracownia Eclipse Atelier jest ulokowana na Alta, Hawick Avenue. Minimalistyczne wnętrze i przestronne studio sprawia, że nawet pierwszy kontakt z profesjonalnym obiektywem jest komfortowy, ciekawy i godny zapamiętania jako wyjątkowa przygoda. Podejście zgranego duetu często powoduje, że klienci wracają z jeszcze większą energią, pomysłami i chęciami do ich realizowania. [DISCORD PROJEKTU]

Tradycje ranczerskie związane z kulturą country nadal pozostają nierozerwalnie związane z historią i stylem życia wielu społeczności zamieszkujących obszary wiejskie Stanów Zjednoczonych. Wyrosły one na codziennej pracy ludzi zajmujących się rolnictwem i hodowlą zwierząt, szczególnie w małych miasteczkach rolniczych czy regionach całkowicie zdominowanych przez rancza i gospodarstwa rolne, gdzie styl życia wciąż opiera się na wartościach takich jak ciężka praca, samodzielność czy silne więzi rodzinne oraz przywiązanie do ziemi. Jednym z najbardziej rozpoznawalnych elementów tej kultury jest przecież wizerunek kowboja — symbol człowieka pracującego w naturze, odpowiedzialnego za stado czy gotowego na trudne warunki pracy. I choć współczesne gospodarstwa coraz częściej korzystają z nowoczesnych technologii i rozwiązań ułatwiających zarządzanie hodowlą, wiele elementów dawnego stylu życia wciąż jest obecnych na wielu ranczach Stanów Zjednoczonych. W tym między innymi jazda konna, przemieszczanie stad pomiędzy pastwiskami, znakowanie bydła czy sezonowe spotkania i zjazdy ranczerów, wszystko to nadal stanowi ważną część życia w wielu regionach USA. Dzięki temu tradycja ranczerska nie tylko przetrwała zmieniające się czasy, ale wciąż pozostaje istotnym elementem kulturowego krajobrazu amerykańskiej wsi. Jednym z miejsc, które doskonale wpisują się w tą konwencję jest Sullivan’s Ranch. Położone na rozległych terenach w okolicach Grapeseed ranczo, od lat funkcjonujące jako klasyczna hodowla bydła mięsnego, prowadzona w oparciu o doświadczenie, praktyczną wiedzę oraz metody przekazywane z pokolenia na pokolenie. Dla rodziny Sullivanów nigdy nie była to jedynie działalność gospodarcza — był to przede wszystkim sposób życia oraz część rodzinnego dziedzictwa, które swoją drogą ostatnio zaczęło mocno chwiać się na boki. W 2017 roku pierworodny syn Arthura i Hannah, Sgt. James wylatuje w powietrze podczas patrolu w Mosulu co ma drastyczne odbicie na zdrowiu i nastrojach w rodzinie Sullivanów. Matka ląduje w zakładzie psychiatrycznym, a ojciec wraca do alkoholu, z którym "walczył" przez całe życie i, który finalnie mu te życie zabierze. W 2025 roku głowa rodziny umiera na alkoholowe zapalenie wątroby zostawiając tym samym całą ziemię w rękach najmłodszego, jedynego w tej chwili dziecka - Wade'a, tego samego chłopaka, który już od najmłodszych lat babrał się w tym samym błocie co rodzinne konie i bydło, tutaj nawiązując jeszcze do tych pierwszych... Wade jest świetnym trenerem koni co zdecydowanie stało się jego domeną, hobbystyczną i zarobkową. Bydło i jego hodowla odgrywa w Stanach Zjednoczonych niezwykle istotną rolę i stanowi jeden z filarów zarówno gospodarki rolnej, jak i szeroko rozumianej tradycji kulturowej kraju. Stany Zjednoczone należą do światowych liderów w produkcji wołowiny, a cały sektor związany z chowem i przetwórstwem bydła generuje każdego roku ogromne przychody liczone w miliardach dolarów. Przemysł ten tworzy również rozbudowaną sieć miejsc pracy — od właścicieli i pracowników rancz, przez weterynarzy i specjalistów od żywienia zwierząt, aż po zakłady przetwórstwa mięsnego, transport, handel oraz logistykę. Znaczenie bydła nie ogranicza się jednak wyłącznie do produkcji mięsa. Skóry wykorzystywane są w produkcji odzieży, obuwia i galanterii skórzanej, a różnego rodzaju produkty uboczne trafiają do przemysłu farmaceutycznego, kosmetycznego czy chemicznego. W wielu regionach Stanów Zjednoczonych, zwłaszcza na rozległych terenach rolniczych i półpustynnych, hodowla bydła nadal prowadzona jest w sposób zbliżony do metod stosowanych przez ranczerów od dziesięcioleci. Styl życia oparty na wielopokoleniowej wiedzy, szacunku do natury oraz przekonaniu, że jakość hodowli wynika przede wszystkim z odpowiedniego podejścia do zwierząt i ziemi jest kluczowym podejściem jakie zawsze cechowało wiele rodzin ranczerskich w Grapeseed, w tym także rodzinę Sullivanów. Podstawą tradycyjnego systemu hodowli na ranczu są rozległe pastwiska, na których bydło może swobodnie się przemieszczać i naturalnie żerować. Na co zawsze rodzina kładła duży nacisk to fakt, że taki model chowu pozwala zwierzętom rozwijać się w warunkach znacznie bardziej zbliżonych do naturalnych niż w intensywnych systemach produkcyjnych, stada przez większość roku przebywają na otwartych przestrzeniach, gdzie żywią się głównie trawą oraz roślinnością charakterystyczną dla danego regionu. Rozległe tereny pastwiskowe otaczające Grapeseed stwarzają dobre warunki do utrzymywania zdrowych stad bydła mięsnego, które dorasta w spokojnym, naturalnym środowisku. Bydło zwykle przebywa w większych grupach, które przemieszczają się po wyznaczonych obszarach pastwisk. Dzięki regularnej kontroli stada, ich stanu zdrowia, zachowania oraz dostępu do wody i paszy, pracownicy rancza mogą szybko reagować na bieżące zapotrzebowania bydła. I chociaż ziemia Sullivanów zawsze słynęła z hodowli bydła, to grzechem byłoby tutaj pominąć uprawy kukurydzy, które stanowią główne źródło paszy dla zwierząt w okresach, gdy naturalne pastwiska nie są w stanie zapewnić wystarczającej ilości pożywienia. Kiedyś pola te rozciągały się od przez horyzont całego Grapeseed ale dziś majątek rolny rancza Sullivanów jest w skutek rodzinnych "zmian" wyjątkowo ubogi. Uprawa kukurydzy co prawda od lat stanowi ważne uzupełnienie działalności rancza i pozwala utrzymać stabilność gospodarstwa niezależnie od warunków pogodowych. Obecnie ranczo Sullivanów jest tylko cieniem swojej dawnej świetności. Wyprzedane przez ojca alkoholika pola uprawne i spora część majątku ziemnego wpadła w ręce innych, mniejszych gospodarstw co rozsiało dawną własność Sullivanów na kilku różnych właścicieli. Wade stając przed wyzwaniem odbudowy potencjału swoich przodków zaczyna nową selekcję pracowników, nową selekcję bydła i przede wszystkim nową selekcję priorytetów, które w odpowiedniej kolejności skutkować mają poszerzeniem "horyzontów". Jak mu to pójdzie? Okaże się w niedalekiej przyszłości. OOC: Gra białej, wiejskiej społeczności USA to niewątpliwie moja domena, w której szczerze się odnajduje i na którą zawsze zapatruje się z motywacją i sympatią, pewnie też i z sentymentem. Zdecydowanie planuje to wykorzystać przy tym projekcie odwzorowując w grze klimat typowo ranczerskiego życia Amerykanów bo przecież jest to niewątpliwie jeden z symboli Ameryki; rozległe rancza, bydło na ogromnych pastwistkach, sam wizerunek kowboja czy kultura country i wszystkie wydarzenia z tym związane, zaczynając od "środowiskowych" licytacji bydła, masowego znakowania przez wydarzenia typowo dla ogólnych "cywilniaków" jak chociażby festyny. Do tej pory cała kolebka gospodarstw na serwerze kładła nacisk na indywidualizm i grę w hermetycznym gronie, tutaj w dużej części też tak będzie bo to przecież temat niszowy ale tutaj liczę też na pokazanie graczom czym jest "prawdziwa" Ameryka bez wieżowców na horyzoncie. Ten temat IRL w Stanach jest wystarczająco ciekawy by w porównaniu do roleplay stwierdzić, że tu potencjał został zapomniany i mocno niewykorzystany. Pora wyciągnąć z tego ile się da.

Zorganizowana grupa przestępcza, której trzon stanowią doświadczeni i świadomi gracze funkcjonujący w realiach półświatka miasta. Nie są to przypadkowe jednostki ani uliczni wykonawcy, lecz osoby od lat operujące w środowisku przestępczym, których działalność kryminalna stanowi stałe źródło wpływów i pozycji. Każdy z członków wnosi do struktury własne zaplecze, kontakty, dostęp do zasobów oraz kompetencje operacyjne, co przekłada się na systematyczne wzmacnianie pozycji ugrupowania. Grupa funkcjonuje w oparciu o relacje i układy z innymi podmiotami przestępczymi, zarówno gangami ulicznymi, jak i zorganizowanymi strukturami o charakterze mafijnym, aktywnie uczestnicząc w kształtowaniu układu sił w półświatku miasta. Nie funkcjonuje w ramach sztywnej, sformalizowanej hierarchii, jednak posiada wyraźne punkty decyzyjne i osoby o nadrzędnym znaczeniu operacyjnym. Skutkiem różnorodności działań poszczególnych członków organizacji jest funkcjonowanie na wielu płaszczyznach w kryminalnym kolektywie - najprościej ujmując; w undefined structure poznasz zarówno gości działających jako białe kołnierzyki, jak i typowych uliczników, którzy mają doskonałą wiedzę na temat funkcjonowania i poruszania się w półświatku. Sama grupa przestępcza nie utożsamia się z konkretnym światopoglądem, czego przyczyną jest wspomniana wyżej różnorodność. Nie ma utartych schematów, wyraźnych kolizji w interesach związanych z kolorem skóry czy wyznawanymi wartościami. W grupie panuje niepisana kultura; wartości i lojalność oceniane są przez skuteczność w działaniu, a nie słowa czy deklaracje. Operacje często obejmują eksperymentalne metody od kanałów komunikacji po nietypowe taktyki transportu i przechowywania towaru. Członkowie uczą się sztuki przetrwania w półświatku, a wiedza przekazywana jest wyłącznie tym, którzy udowodnili swoje kompetencje. Działalność grupy rozciąga się również na wpływy pośrednie, dyskretny nadzór nad lokalnymi punktami, kontakty wśród dostawców, a czasem manipulacja otoczeniem, żeby utrzymać konkurencję w ryzach. Za kluczowe ogniwa uznaje się Cole Holt oraz Christiana Castiglione, którzy w ramach undefined structure pełnią funkcję centralnych postaci odpowiedzialnych za kierunek działań oraz utrzymanie spójności struktury. Obaj mają już za sobą solidną historię kryminalną - działali wcześniej w zorganizowanych grupach, o określonej hierarchii. W wyniku zmian wewnętrznych oraz rozpadu wcześniejszych układów zostali zmuszeni do działania w pojedynkę. Obecnie prowadzą skoordynowane działania zmierzające do konsolidacji rozproszonych jednostek w jedno, większe ugrupowanie o jasno określonym celu operacyjnym, jakim jest przejęcie kontroli nad rynkiem narkotykowym oraz obrotem środkami anabolicznymi na terenie Los Santos. Sam Castiglione w swojej kryminalnej przeszłości ma przynależność do The Arzano Crew, która nigdy nie została udokumentowana w aktach federalnych. Christian do dnia zebrania się czarnych chmur nad Little Italy nie był w żaden sposób /zaksięgowany/ jako pełnoprawny członek grupy, co tylko działało na jego korzyść w prowadzeniu interesów po rozpadzie organizacji. Po kilku miesiącach życia w cieniu, prowadząc legalnie biznes i żyjąc w spokoju z kobietą, mężczyzna coraz to intensywniej myślał o powrocie do swoich wcześniejszych działań, czekając na odpowiedni moment, by wrócić ze zdwojoną siłą i spełnić plany, których nie udało się dociągnąć do końca. Cole Holt od samego początku pozostawał powiązany ze strukturami Hells Angels MC Venice Beach, jednak jego działania zawsze toczyły się w cieniu, bez rozgłosu i konsekwentnie w trybie low-key. Skupił się na budowaniu zaplecza finansowego poprzez legalne fronty, z których kluczowym stało się Pacific Waste Solutions, dające mu dostęp do szerokiej siatki kontaktów i realny wpływ na przepływ pieniędzy. Z czasem spółka została zamknięta po pożarze, który Holt zlecił, a następnie wyłudził z ubezpieczenia wielomilionowe odszkodowanie i mimo tego manewru nigdy nie został powiązany z żadnym przestępstwem, utrzymując czysty wizerunek i działając tak, by nie znaleźć się na świeczniku. Po rozpadzie struktur Venice Beach, Holt nie zwolnił tempa - kolejne miesiące tylko pchnęły go dalej, ostatecznie krzyżując jego drogę z Christianem Castiglione. Obaj działają z dystansem, starannie selekcjonując kontakty i inicjując współpracę wyłącznie tam, gdzie potencjał jest realny. Ich decyzje często opierają się na subtelnych sygnałach i obserwacjach, które większość ludzi w półświatku ignoruje lub nie dostrzega. Każdy ruch jest przemyślany pod kątem minimalizacji ryzyka, zarówno osobistego, jak i operacyjnego, co pozwala im utrzymywać przewagę bez bezpośredniego zaangażowania w brudną pracę uliczną. Pomimo że działają w cieniu, ich wpływ na to, co dzieje się w mieście, jest wyraźny, a strategia każdej kolejnej decyzji konsekwentnie buduje pozycję ugrupowania. Głównym obszarem działalności ugrupowania jest obrót kokainą oraz środkami anabolicznymi na wysoką skalę, przy jednoczesnym zachowaniu niskiego profilu operacyjnego. Dystrybucja nie odbywa się w sposób jawny ani masowy na poziomie ulicznym przez jedną strukturę, lecz jest rozproszona i kontrolowana pośrednio, co znacząco ogranicza ekspozycję kluczowych ogniw organizacji. Struktura opiera się na podziale na wyspecjalizowane odłamy, z których każdy odpowiada za konkretny segment działalności. W ramach ugrupowania funkcjonują niezależne sekcje zajmujące się logistyką dostaw, magazynowaniem, dystrybucją oraz wprowadzaniem towaru do obrotu ulicznego. Każdy z tych segmentów posiada własne zaplecze operacyjne oraz ograniczony dostęp do informacji spoza swojego zakresu działania. Dystrybucja uliczna realizowana jest poprzez odrębne jednostki, nad którymi nadzór sprawują wyznaczeni liderzy odpowiedzialni za konkretny obszar lub kanał sprzedaży. Liderzy ci odpowiadają za organizację sprzedaży, rekrutację ludzi do działań niskiego szczebla oraz utrzymanie płynności obrotu, działając w oparciu o wyznaczone limity i zasady. Bezpośredni kontakt pomiędzy nimi a centralą jest ograniczony i odbywa się wyłącznie w zakresie niezbędnym do utrzymania ciągłości operacji. Centralne ogniwo, reprezentowane przez Cole Holt oraz Christiana Castiglione, odpowiada za koordynację całości, kontrolę przepływu towaru oraz utrzymanie relacji z zewnętrznymi podmiotami dostarczającymi produkt. Ich rola nie obejmuje bezpośredniego udziału w działaniach ulicznych, co pozwala na zachowanie dystansu operacyjnego oraz minimalizację ryzyka powiązania z poszczególnymi transakcjami. Taki model działania umożliwia jednoczesne prowadzenie szeroko zakrojonej działalności przy zachowaniu wysokiego poziomu kontroli, ograniczonego przepływu informacji oraz skutecznego zabezpieczenia struktury przed dezintegracją w przypadku utraty pojedynczych ogniw. Rdzeń organizacji nie uczestniczy bezpośrednio w działaniach ulicznych. Model operacyjny oparty jest na wyraźnym rozdzieleniu poziomu decyzyjnego od wykonawczego, gdzie generowanie dochodu odbywa się wyłącznie na niższych szczeblach struktury. Cole Holt oraz Christian Castiglione funkcjonują jako poziom koordynacyjny, odpowiedzialny za nadzór nad przepływem towaru, kierunki rozwoju oraz utrzymanie stabilności całego układu, bez angażowania się w bieżące operacje terenowe. Bezpośrednią działalność prowadzą wyspecjalizowane struktury terenowe, podzielone na odłamy odpowiadające za konkretne obszary i kanały dystrybucji. Każdy odłam posiada własnego lidera operacyjnego, który zarządza podległymi mu ludźmi, odpowiada za wyniki finansowe oraz utrzymanie kontroli nad przypisanym sektorem. Liderzy ci pełnią funkcję łączników pomiędzy ulicą a wyższym szczeblem, przekazując wyłącznie niezbędne informacje i realizując odgórne założenia bez dostępu do pełnego obrazu struktury. Na najniższym poziomie funkcjonują tzw. żołnierze, czyli osoby bezpośrednio zaangażowane w sprzedaż, transport oraz zabezpieczenie operacji. To oni odpowiadają za fizyczny obrót towarem i generowanie bieżącego dochodu. Ich rola jest ściśle określona, a zakres wiedzy ograniczony wyłącznie do powierzonych zadań, co minimalizuje ryzyko dekonspiracji wyższych szczebli. Struktura działa w sposób segmentowy, gdzie poszczególne jednostki pozostają od siebie w dużej mierze odseparowane, a ewentualna utrata jednego ogniwa nie wpływa bezpośrednio na funkcjonowanie całości. Taki układ pozwala na utrzymanie ciągłości operacyjnej oraz skuteczne zarządzanie ryzykiem, jednocześnie zapewniając stały przepływ środków finansowych generowanych przez działalność uliczną. Ugrupowanie nie stanowi ścisłej czołówki półświatka przestępczego Los Santos i nie aspiruje do otwartej dominacji nad całym środowiskiem. Jego działalność koncentruje się na ściśle określonych obszarach oraz wybranych segmentach rynku, w których utrzymywana jest stabilna i wypracowana pozycja. Operacje prowadzone są w sposób selektywny, z naciskiem na kontrolę konkretnych kanałów dystrybucji oraz utrzymanie relacji umożliwiających dalsze funkcjonowanie bez zbędnej ekspozycji. Taki model działania pozwala na konsekwentne budowanie wpływów w obrębie wyznaczonych stref, bez wchodzenia w bezpośrednie konflikty o charakterze szerokiego zasięgu. NOTKA OOC: credits: @faddei @Salvatrucha

powrot real bialej masy, daj kurwie miodu ryjek

no witam kurwa ponownie

69 Neighborhood East Coast Crips, znani również jako 69ECC, 69 NH ECC, Shacc Boys, Death Lane Crips czy Shacc Gang, to afroamerykański gang uliczny należący do struktury East Coast Crips, działający we wschodniej części South Central Los Angeles. Jego początki sięgają końca lat siedemdziesiątych oraz wczesnych lat osiemdziesiątych, kiedy East Coast Crips zaczęli dzielić się na numerowane sety, oparte na konkretnych ulicach i obszarach terytorialnych. Set ten należy pod parasolke Neighborhood Crips (Deuce / 2x). Gang rozciąga się przez taką ulice takie jak 69th aż do Main Street nazywanym inaczej Death Lane lub 6900 Death Lane. Gang należy do sojuszu 6-Pacc, który skupia kilka innych setów East Coast Crips działających w rejonie 60. do 69. ulicy. Do najbardziej znanych należą m.in. 62 East Coast Crips, 66 East Coast Crips oraz 68 East Coast Crips. 11 Sierpnia 2014r. o 69th było głośno, po tym jak LAPD zastrzeliło na tej ulicy nie uzbrojonego 25-letniego Afroamerykanina Ezell Ford Jr. cierpiącego na choroby psychiczne. Funkcjonariusze z jednostki gangowej zatrzymali Forda, podczas patrolu. Według relacji departamentu, wywiązała się szamotanina, podczas której Ford miał próbować odebrać broń jednemu z funkcjonariuszy. Miasto Los Angeles zatwierdziło ugodę w wysokości 1,5 miliona dolarów dla rodziny Ezella Forda w ramach pozwu o naruszenie praw obywatelskich. 69 East Coast Crips stali się znani jako Death Lane Crips z powodu wielu strzelanin przy 3 apartamentach niedaleko 69th i Main Street, które zostało nazwane Death Lane lub 6900 Death Lane. Przez dwa lata postrzelonych zostało 13 osób w tych apartamentach. "Według Departamentu Policji Los Angeles (dzielnica Newton), te apartamenty były siedzibą 69th Street East Coast Crips. Rodziny zostały eksmitowane przez urzędników miejskich i program Project T.O.U.G.H. (Taking Out Urban Gang Headquarters – likwidacja miejskich siedzib gangów) przed zburzeniem apartamentów w 2004 roku. Pani Cecilia Estolano (Community Redevelopment Agency of Los Angeles) opisała te apartamenty jako raka dla społeczności." Set ten, jak wiele innych ma swoich raperów. Na 69th głośniej mówi się o artystach takich jak CeeboThaRapper, IsitBeezy, Enfant Shiesty i MBM Baller. Są oni rozpoznawalni szczególnie na tamtych ulicach, a do największych hitów tych artystów można zaliczyć "Crip Go Crazy","How You Livin","Street Ties","BLUE FLAGS". Członkowie 69ECC używają klasycznej symboliki Crips, w tym koloru niebieskiego, często uzupełnianego o barwy białą. Najczęściej spotykane oznaczenia to liczba „69”, skróty „ECC”, „NH”, „NHC”, a także nazwy Shacc lub Shacc Gang, Death Lane Crips, które pojawiają się głównie na tagach. Free CeeboThaRapper Ceebo Tha Rapper (DaMonte Marquise Shipp Sr.) to raper i artysta hip‑hopowy z 69th. Jest młodym muzykiem, który buduje swoją twórczość. Zatrzymany przez LAPD na ulicy 69th, reprezentant Death Lane Crips. Ten artysta, który daje rozgłos społeczności z East Coast Crips, został niesprawiedliwie wciągnięty w działania departamentu, które od lat terroryzują mieszkańców South Central Los Angeles. Według jednego z wpisów blogowych „The Biased Reporter”, DaMonte Marquise Shipp Sr., aka Ceebo Tha Rapper, został aresztowany i skazany za włamanie do domu (residential burglary) przy czym artykuł mówił o rzekomych dowodach, identyfikacji przez świadków i proponowanym wyroku 4–24 lat więzienia. Ten artykuł sugerował również, że Ceebo był aktywistą i organizatorem protestów po śmierci jego kuzyna, Ezella Forda z rąk LAPD, i że ta działalność miała wpływać na to, jak był traktowany przez władze. "Jednostka LAPD Gang and Narcotics Division (GND) intensywnie monitoruje profile członków 69 ECC na Instagramie i YouTube. Wiele ostatnich aresztowań wynikało z faktu, że młodzi członkowie (YGs) publikowali filmy z bronią palną i "dissowali" rywali (Hooverów, Main Street Mafia), co pozwalało oficerom na szybką lokalizację i postawienie zarzutów o nielegalne posiadanie broni." ALLIES & RIVALS Najdłuższy i najbardziej krwawy konflikt toczy się z Florencia 13 (F13). Wojna rozpoczęła się w połowie lat 90. XX wieku od sporu o kontrolę nad określonym obszarem handlu, szybko przerodziła się w otwartą konfrontację z licznymi ofiarami śmiertelnymi po obu stronach. Charakterystyczne dla tego beefu są graffiti z przekreślonym F13. W latach 2019–2021 pojawiły się doniesienia o nieformalnym porozumieniu, jednak na poziomie lokalnym napięcia nadal występują i incydenty zdarzają się regularnie. Z Hoover Criminals Gang (HCG ) konflikt trwa od lat 90. XX wieku, kiedy to Hooverzy oddzielili się z karty Crips i utworzyli własną strukturę. 69ECC traktują wszystkie subsety Hooverów (52HCG, 59HCG, 74HCG, 83HCG i pozostałe) jako bezpośrednich oppsów. Z setami Bloods wojna ma charakter ogólny i trwa od lat 70./80. XX wieku. Mad Swan Bloods (MSB) są uznawani za najintensywniejszego przeciwnika – konflikt jest dominujący i obejmuje zarówno terytorium, jak i osobiste vendetty. Pueblo Bishop Bloods (PBB) dzielą z 69ECC granice, co powoduje częste starcia i napięcia. 92 Be-Bop Watts Bloods (92 Be-Bop / BBWB) beefują od lat 80., głównie z powodu powiązań z innymi wrogimi grupami oraz historycznych urazów. Athens Park Bloods (APB), Family Swan Bloods (FSB), Rollin 20s Neighborhood Bloods (R20s NB) oraz wszystkie Brims sets wchodzą w skład ogólnego feud z Bloods card. Wewnętrzne konflikty z innymi Crips dotyczą głównie Gangster Crips (3x / Tray card). Broadway Gangster Crips (52BGC), Avalon Gangster Crips (53AGC) i Eight Tray Gangster Crips (83GC) prowadzą spory o terytorium i reputację od lat 70./80. Mafia Crips (MC), Kitchen Crips (KC) oraz Grape Street Crips (GSC) wywołują napięcia w rejonie Watts – 69ECC traktują je jako przedłużenie rywalizacji wewnątrz niebieskiej struktury, mimo że wszystkie grupy należą do Crips. Te konflikty nie są tak otwarte jak z Bloods lub Hoovers, ale wynikają z różnic w przynależności do karty (2x vs 3x) oraz dawnych rodzinnych i osobistych urazów. Shacc Gang wchodzi w skład 6-Pacc East Coast Crips (Razem z 62, 66, 67, 68 East Coast Crips).

Christopher Melton (A/K/A PENI Hater, Boogeyman) od zawsze był kwintesencją życia w Orange County, oraz w hybrydowym gangu Public Enemy Number One kto nie rozumiał znaczenia tych słów, po chwili spędzonej z nim wiedział już wszystko o tutejszych realiach, kto co, gdzie, kiedy i jak. Jego najlepszy ziomek, Dave Warren alias PENI Skipper który w późniejszym czasie na 30-urodziny w prezencie od ojca dostał tatuaż koniczyny, który przypieczętował wstąpienie do Aryan Brotherhood, powiedział kiedyś "Kolo chyba zasuwa z książką telefoniczną bo raz potrzebowałem numeru do serwisu Makity to ten koleś wyciągnął trzy numery do biura." w rozmowie z Daniel Blade, kiedy potrzebował kontaktu z właścicielką undergroundowego klubu, który na przestrzeni czasu kiedy gang South Bay Skinheads 310 hrabstwo dalej, upadał i odchodził w zapomnienie, służył za safe-spot białym gangsterom którzy uszli z życiem z metamfetaminowego horroru Los Angeles County i wrócili do codzienności w Huntington Beach. Public Enemy Number One (PENI) is an unusual hybrid of a racist skinhead gang, street gang and prison gang. Since the early 2000s, the group has grown considerably, particularly in California, where it originated, and has also spread to nearby states. Urodził się i wychowywał na ulicach Newport Beach i mając ledwo czternaście lat, kręcił się z lokalnymi pomniejszymi klikami i większymi gangami peckerwoodów, ze względu na zajawke do surfingu gdzie dzięki znajomym z podobnymi zainteresowaniami łatwo wpaść w towarzystwo które łączy miłość do fal, ale także zarabiania gotówki wycierając mordę swastyką. To łączyło się z szybkim kontaktem z narkotykowym światem, głównie metamfetaminą w której zakochał się automatycznie. Trudne warunki w domu nie pomagały, młodszy i bezbronny brat Ronald padał ofiarą przemocy od strony matki, kiedy jedyny i ten "normalny" żywiciel rodziny Vincent Melton A/K/A Junior większość dni w tygodniu spędzał na oddalonym o około pięćdziesiąt mil Hollywood, na którym oddział Vagos Motorcycle Club rozwijał się w najlepsze, a Vincent pełniąc funkcję sierżanta oddziału dbał o jego interesy na pierwszej linii frontu. To co działo się, kiedy wracał do domu? Lepiej tego nie tykać, niektóre rzeczy powinny pozostać zapomniane na wieki wieków amen. PENI's increasing strength stems to a large degree from its ability to position itself as a white power criminal organization capable of operating both on the streets and in the prison yards as foot soldiers for older, more established white supremacist prison gangs, such as the Aryan Brotherhood. Dwa lata później dochodzi do decyzji która prawdopodobnie odmieniła losy wielu białych gangsterów którzy dalej prężnie działają na zachodnim wybrzeżu, a konkretnie przeprowadzka do Huntington Beach. Właśnie tam stare znajomości z Newport Beach pozwoliły lepiej zaadaptować mu się w to środowisko. Uzależnienie od metamfetaminy przybliżyło go do nawiązywania tych nowych znajomości, wymieniać można po kolei wyszukując członków gangu z wykresów oraz dokumentów U.S JUSTICE DEPARTMENT a następnie przypisując, jakich przestępstw zdążył się dopuścić z tymi łysymi łbami. Ale to jedna osoba, po której odziedziczył na przestrzeni tamtego roku pozycję władzę odegrała najważniejszą rolę. To za Skipperem poszedł młody i gniewny Christopher Melton i to on był triggerem, aby mógł podążać dalej ścieżką białej supremacji w SoCal której trzonem jest, był i najprawdopodobniej już zawsze będzie Aryan Brotherhood (AB), nazywane również One-Two, Alice Baker czy The Brand. W tamtych latach jak powszechnie wiadomo, Bractwo Aryjskie zdecydowanie wolało już stawiać na Public Enemy Number One, tym samym przemieniając gang punków w pełnoprawnych i bezwzględnych żołnierzy podlegających im, niżeli chociażby Nazi Low Riders, zostawiając ich daleko w tyle. Dzięki tym warunkom i jego starszemu ziomalowi Skipperowi, mógł zacząć obracać się w towarzystwie pełnoprawnych gangsterów PEN1, ze względu na to że to ostatni wychowanek starych PENI z lat 1994-1998, a jego przyszywany ojciec mógł pochwalić się dochodami na tle zorganizowanej przestępczości, czyli The Brand. Dzięki koneksjom, jakie Warren posiadał, ale że Melton znał Warrena, to głowę zgolono mu w wieku siedemnastu lat, czyli w tym samym wieku co on, ale kilka lat później. Ten słynny /put-on/ do hybrydowego gangu odbył się na ulicy, mimo że spora część dzieciaków która nawet była lepsza i wtedy inteligentniejsza od Hatera do więzienia stanowego wchodziła jedynie ze swastyką, a dopiero po paru latach wracała na wolność z gangową dziarą. Heavily involved in the drug trade, PENI members have a strong history of violence, both in the prisons and on the streets. In addition to drug-related criminal activity, PENI members have committed a number of violent crimes, including assault, murder and attempted murder. Na wolności Christopher Melton nazywany jeszcze PENI Boogeyman, ze względu na to jak jarał się się za dzieciaka franczyzą filmową Halloween któryś z ziomów połączył to z tym, jakim jest ogromnym sukinsynem noszącym rozmiar buta US 12 i tak rozniosło się po dzielni, że każdy zaczął tak mówić, zaczynał raczej klasycznie od handlu metamfetaminą oraz heroiną na ulicach i punkowych koncertach odbywających się w Huntington Beach, na których był stałym bywalcem z innymi starszymi czy młodszymi PENI. To właśnie narkotyki były rzeczą która była powodem dla którego pierwszy raz został skazany. Postawiony przed sądem Wyższym w West Justice Center w Westminster usłyszał wyrok sześciu lat pozbawienia wolności, ze względu na przynależność do gangu oraz tego, że był już pełnoletni karę odbywał w Pelican Bay State Prison w Crescent City. Mimo, że życie za kratami zmienia człowieka nawet jeżeli na ulicy widziało się wiele, dla świeżego PENI to same kontakty. The group’s mercenary and criminal nature, coupled with a white supremacist ideology and a subculture of violence, makes it a triple threat, both to law enforcement and to the public at large. Mimo tego, że Hater na dobre wychylił się na ulicę po grubej odsiadce kiedy największe legendy wybrzeża zaszyły dupę, to parę lat temu uzyskał status Enforcera czyli prawej łapy Warrena, który nigdy nie wypadł z gry. Udało mu się to dzięki zbudowania siatki białych gangsterów którzy działali pod jego okiem, jako starszego i bardziej doświadczonego PENI. Załoga ta liczyła innych skinheadów z tego samego gangu, którzy byli mu najbliżsi oraz tych mniej wpływowych gangsterów z pomniejszych klik, albo tych, którzy sami je tworzyli, jak dla przykładu Hate Riders które latało po plaży z puchami i rzucało tematem który wychodził spod jego ręki. Najciekawsze ksywy i nazwiska jakie można wymienić z tamtych lat? Nie wielu zostało ich przy życiu, lecz wciąż Derek "Joker" Kilpatrick (Trzymający Hate Riders za mordę), Maller "Shotgun" Kragger (Na którego Hater zdążył wydać zielone światło), Landon "Mad Dog" Freeman, Weston "Sicko" Murray, a zapomnieć nie można o nazwiskach które znaczyły najwięcej, czyli Vince "Reaper" Bale, oraz wisienka na torcie załogi z tamtych lat, czyli sam brat Christophera Meltona, Ronald "Turbo" Melton. Mimo wszystko, tamte lata nie odbudowały renomy gangu, która unosiła się jeszcze parę lat wstecz, a najprawdopodobniej przez zbyt duży hałas który wygenerowała grupa dzieciaków czująca się zbyt pewnie przez towarzystwo Peneyee. Po dłuższym czasie wszystko stanęło w miejscu, a każdy kto uszedł z życiem wędrował od tej chwili własnymi ścieżkami. Kilpatrick zaćpał się na śmierć, Murray stracił życie z rąk pechowego duo, czyli Cisco i Maniaca, No a Freeman? Freeman po prostu się rozpłynął. Jedynie młodszy Melton poszedł w ślady ojca ukierunkowując się na jazdę dla Vagos Motorcycle Club, a Kragger oraz Bale zajęli się swoimi sprawami. Christopher Melton miał zdecydowanie gorzej, bo jego życiem metamfetamina zawładnęła tak mocno, że typowy piątkowy wieczór zakończył się rozprawą oraz przymusowym odwykiem, który jak się okazało uratował jego życie. Teraźniejszość okazała się być niesamowicie kusząca, ze względu na doniesienia o South Bay Skinheads 310 które stara się przetrwać na ulicach Hermosa Beach. Starsi z Public Enemy Number 1 zainteresowali się pomocą dla prawie martwego gangu, przepuszczając metamfetamine, fałszywe dokumenty oraz broń palną do South Bay Area. Mimo wskrzeszenia gangu, prawdopodobnie starszyzna Los Angeles County strzeliła sobie w kolano i pozwoliła przejąć inicjatywę Peneyee i zabierając ze sobą tych, którzy wyróżniali się najbardziej. Ta ciężka i codzienna walka o wpływy w Hermosa i Redondo Beach zakończyła się sukcesem, który trwał krótko. South Bay Skinheads 310 decyzją świeżego Shotcallera PEN1, oraz dwóch nazwisk które ciągnęły za sobą legendę Aryjskiego Bractwa zostało zakopane dwa metry pod ziemią a głównym powodem było zniknięcie tamtejszego Keyholdera gangu, czyli Daniel "Baron" Blade. Był to czas kiedy Peneyee nad którym bezpośrednio Christopher "Hater" Melton trzymał już pieczę znowu przeżywało swoją złotą erę, której skutkiem był powrót do Orange County. Hater razem ze swoją załogą, która była już zdecydowanie większa, silniejsza i bardziej wpływowa oblegała tereny Huntington Beach. No a Skippera? on zdecydował się wrócić na stare śmieci, czyli do Newport Beach. Kolesi od Hatera może nie było zbyt wielu, ale nadrabiali łbem i umiejętnościami zarabiania gotówki. Ksywy takie jak Pokey, Silent, Terror, Doc, Guilty, Scabby i w dalszym ciągu Reaper, budziły szacunek w rozkładzie jazdy białej fury, bo każdy wiedział że są sztywno powiązane czerwonym markerem z PENI Hater. Tyle że w tym samym czasie Hater ukierunkował swoje życie na to bardziej "normalne" po lawinie gówna jakie wylało się na niego i jego kolesi przez cały ten czas. Kiedy reszta zarabiała gotówkę w jego imieniu, odchodziła na swoje, trafiała za kraty albo po prostu traciła życie, on chcąc zminimalizować to ryzyko oświadczył się i myśląc o rodzinie odciął się od całego hałasu, lecz w dalszym ciągu nie dopuszczając do siebie słów /Drop-Out/. Na plaży gdzie gangi decydują się na głośne działania, brutalne morderstwa oraz ryzyko przy stawianiu każdego swojego kroku, on sam zdecydowanie woli już ciszę i unikanie sytuacji w których będzie musiał podjąć decyzję czy pobrudzić sobie ręce, czy stracić wszystko. Można powiedzieć, że biali gangsterzy którzy działają bezpośrednio pod PENI Hater, tworzą raczej zorganizowaną grupę o charakterze przestępczym, niżeli odnogę hybrydowego gangu, którą jednak mimo wszystko w dalszym ciągu są. Dziś można stwierdzić że do Peneyee dołączasz tak naprawdę w momencie w którym zrozumiesz, że to nie jest teatrzyk ćpunów o rasistowskich przekonaniach, a biała mafia która od lat zakorzeniona jest w punkowej scenie z której się wywodzi.

The Last Tide – bar, do którego trafia się albo przypadkiem, albo wtedy, gdy życie właśnie zdążyło człowieka przycisnąć do ściany. Miejsce, gdzie noc rzadko kończy się tam, gdzie powinna, a rozmowy brzmią ciężej niż szkło uderzające o blat. Budynek, w którym dziś mieści się The Last Tide, przez długie miesiące wisiał w ogłoszeniach. Nikt nie chciał w to inwestować, nieszczególny adres w wąskim zaułku, odpadający tynk, stare okna pamiętające lepsze czasy. Dopiero Ethan Holt zobaczył w nim coś więcej. Przejął go za pieniądze pożyczone od brata, ryzykując wszystko, co mu jeszcze zostało po upadku życia w Nowym Jorku, i postanowił tchnąć w to miejsce nowe znaczenie. Wejście do The Last Tide nie próbuje nikogo oszukać. Wąskie drzwi, stary szyld ledwo łapiący światło z ulicznej lampy, a zaraz po przekroczeniu progu półmrok, zapach alkoholu, smażonego jedzenia i słonego powietrza znad oceanu przynoszonego przez przeciąg. To bar ciasny, z przytłumionym światłem i wystrojem, który nie udaje luksusu. Drewniany kontuar nosi ślady lat, ściany pokrywają stare plakaty koncertowe, czarne ramki ze zdjęciami sprzed lat i pęknięcia, których nikt nie próbował maskować. W kilku miejscach zostały metalowe elementy po dawnym warsztacie, jakby ktoś celowo zostawił je na pamiątkę tego, czym to miejsce kiedyś było. Muzyka w The Last Tide zmienia atmosferę noc za nocą. Raz dudnią ciężkie, brzmienia hard rocka, innym razem hip hop odbija się od ścian, jakby chciał przepchnąć ludzi bliżej siebie. Gdy robi się tłoczno, rozmowy zlewają się z muzyką i stukaniem szkła w jeden, męski, gęsty klimat. Klientela to mieszanka, która nie powinna działać, a jednak działa. Lokalsi z Venice Beach, weterani nocnych wypadów, ludzie z ulicy, przyjezdni, którzy chcą na chwilę uciec albo upić się do białego rana. Czasem ktoś wpada tylko na szybkie jedzenie i piwo, czasem ktoś osiada tu na całą noc. Bywa, że napięcie siada na sali jak dym, bo różne światy spotykają się tu przy tym samym blacie, i nikt nie udaje, że zawsze kończy się to spokojnie. Ethan jest właścicielem i stoi za tym miejscem w pełni. Jego brat koordynuje zaplecze finansowe, ale to Ethan nadaje rytm, patrzy, słucha, pilnuje, żeby wszystko trzymało się w ryzach, nawet wtedy, gdy noc próbuje się wymknąć spod kontroli. The Last Tide to bar, do którego wraca się nie dlatego, że jest ładnie, tylko dlatego, że coś w nim przypomina o tym, że człowiek jeszcze stoi na nogach. Po kilku latach spędzonych w Nowym Jorku Ethan Holt powrócił do rodzinnego Los Santos w momencie, w którym jego życie osobiste i zawodowe uległo gwałtownemu załamaniu. Wyjazd na wschodnie wybrzeże początkowo wydawał się dla niego naturalnym krokiem w kierunku stabilizacji i rozwoju, zbudował tam niewielką, lecz sprawnie funkcjonującą firmę ubezpieczeniową, a także życie prywatne u boku partnerki, z którą przez długi czas planował wspólną przyszłość. To właśnie tam rozwijał swoje kompetencje w zakresie zarządzania, organizacji i budowania relacji biznesowych, funkcjonując w środowisku opartym na formalnych strukturach, odpowiedzialności i długoterminowych zobowiązaniach. Z biegiem lat sytuacja zaczęła jednak przybierać odmienny kierunek. Konflikt narastający na tle życia osobistego doprowadził do rozpadu związku i sprawy sądowej, która zakończyła się dla niego niekorzystnie. Stracił znaczną część oszczędności, poczucie stabilizacji i zaplecze, które przez lata budował krok po kroku. W obliczu pogarszającej się sytuacji finansowej oraz emocjonalnej podjął decyzję o powrocie do Los Santos, miasta, które znał od dziecka, lecz od którego zdążył się już częściowo oddalić. Jedyną bliską osobą pozostającą w mieście był jego brat, Cole Holt. Relacje między nimi od dłuższego czasu nie układały się najlepiej. Ich kontakt uległ znacznemu osłabieniu po wyjeździe młodszego z braci, a dodatkowo pogłębiły go nieporozumienia na tle prywatnym oraz napięcia związane z wyborami życiowymi byłego partnera nowojorskiego związku. Powrót do rodzinnego domu stał się dla powracającego przedsiębiorcy jednocześnie próbą odbudowy fundamentów i konfrontacją z przeszłością, której przez lata unikał. Spotkanie po latach nie przyniosło natychmiastowego pojednania. Ich relacja wymagała czasu, dystansu i stopniowego oswajania różnic, które narosły między nimi. Cole w tym czasie prowadził dynamicznie rozwijający się biznes recyklingowy oraz posiadał rozbudowaną sieć kontaktów w mieście, będąc głęboko osadzonym w jego strukturze społeczno-biznesowej. Z kolei nowo przybyły do Los Santos przywiózł ze sobą doświadczenie zdobyte w Nowym Jorku, wiedzę z zakresu zarządzania firmą, relacji z klientami i prowadzenia działalności w środowisku wymagającym odpowiedzialności i skrupulatności. Proces ponownego zbliżenia nie był jednorazowym wydarzeniem, lecz działaniem rozłożonym w czasie. Przez kolejne tygodnie bracia stopniowo odbudowywali zaufanie, konfrontując przeszłe urazy, ale także dostrzegając obszary, w których ich kompetencje i spojrzenia na prowadzenie interesów mogły się uzupełniać. Punktem wspólnym okazał się niedawno zamknięty bar Hells Bells, który niegdyś pełnił funkcję miejsca spotkań i symbolicznego spoiwa określonego środowiska. To właśnie ten obiekt stał się fundamentem nowego projektu. Współinicjator przedsięwzięcia przedstawił bratu koncepcję przekształcenia lokalu w klimatyczny bar, łączący elementy klasycznej przestrzeni gastronomicznej z miejscem budującym rozpoznawalną markę w okolicach Venice Beach. Cole, posiadający stabilne zaplecze finansowe i doświadczenie w prowadzeniu biznesu, zgodził się zainwestować w projekt, udzielając wsparcia w formie pożyczki obejmującej zakup budynku, wyposażenie, meble oraz pierwsze zaopatrzenie. Projekt nie był jedynie inwestycją gospodarczą. Stał się próbą odbudowy relacji rodzinnej, wyjścia z kryzysu osobistego oraz stworzenia nowego etapu w życiu właściciela lokalu. Zamiast powrotu do przeszłości, bar miał stać się przestrzenią budowaną od podstaw, świadomie i odpowiedzialnie, w oparciu o doświadczenia wyniesione zarówno z Nowego Jorku, jak i Los Santos.

Każdy ma prawo do opinii. My robimy swoje.

Dalej będzie wykładana lacha na graczy i serwer oraz to co się na nim znajduje czy już wyciągnęliście lekcje z tego co się stało i to poprawicie

Nie wiem ale miłego dnia

Siema co tutaj się dzieje. Warto zajrzeć??

SUPERIOR COURT OF THE STATE OF SAN ANDREAS COUNTY OF LOS SANTOS CIVIL DIVISION SUBPOENA DUCES TECUM ( Wniosek o wydanie dowodu ) Powód, niżej podpisany wnoszę o wydanie następujących dowodów: - Nagranie video ukazujące przesłuchanie Dennis'a Kirkland'a na stacji 9 Vinewood, Los Santos County Sheriff's Department. Przesłuchanie rozpoczęło się około godziny 22:50 a zakończyło około 23:10. Wnoszę o wydanie całości nagrania od momentu wejścia do pomieszczenia aż do opuszczenia pomieszczenia, przez detektywa i zakończenia przesłuchania. Wyżej wspomniane nagranie ma zawierać rozmowę między detektywem a jednym z powodów, gdzie widać będzie: konwersacja między powodem a zastępcom, zignorowanie prawa do obrońcy, przesłuchiwanie nieletniego bez obecności opiekuna prawnego. Dowód jest obecnie w rękach Los Santos County Sheriff's Department. Całość sporządzona na podstawie sekcji 1985(b), 1985(c) i 1987. Trevor Mcgonley Attorney At Law **Do pisma dołączony jest załącznik**

SUPERIOR COURT OF THE STATE OF SAN ANDREAS COUNTY OF LOS SANTOS CIVIL DIVISION NOTICE OF MOTION AND MOTION FOR CONTINUANCE Działając w imieniu powodów wnoszę o odroczenie terminu rozprawy wyznaczonej na dzień 03/04/2026 o okres 7 dni tj; 10 kwietnia ponieważ: Przed wystosowaniem powództwa, przesłany został wniosek, do Sheriff's Information Bureau, o przesłanie wszystkich materiałów, nagrań, raportów i nazwisk z podanych incydentów, jednak nie zostały przesłane nagrania z DIVCS, które mogą być kluczowym dowodem w sprawie dotyczącej powoda Trevora Mcgonley'a. Opóźnienie ma na celu uzyskanie nagrania by, po wcześniejszym wniosku, można było wpisać go do łańcucha dowodowego. Wniosek opiera się na California Rules of Court, Rule 3.1332, ponieważ nagranie z DIVCS stanowi istotny dowód, który nie jest jeszcze dostępny mimo dochowania należytej staranności. Dodatkowo, zgodnie z California Code of Civil Procedure §128(a)(3), sąd posiada uprawnienie do zarządzania przebiegiem postępowania w sposób zapewniający sprawiedliwe rozpoznanie sprawy. W związku z w/w wnoszę jak we wstępie. Trevor Mcgonley Attorney At Law 03/31/2026

3. Back on track Zima była dla Kelsey wyjątkowo intensywnym i twórczym okresem. Artystka skupiła się na ścisłej współpracy nad nowym materiałem zespołu As They Dream (@Meph @ElderGoose@Xeen) czego efektem stały się nie tylko dopracowane utwory, ale również dopięte na ostatni detal teledysk i lyrics video. Finalnie dziewczyny zaprezentowały światu dwa projekty As They Dream - WALK AWAY oraz As They Dream - DEAD TO ME. Równolegle z premierami muzycznymi, wizerunek całego składu pojawił się na billboardach rozsianych po całym mieście, znacząco wzmacniając ich obecność w przestrzeni publicznej. To jednak nie wszystko. Zespół nawiązał współpracę z Mirage Reserve @SA7MON_ dzięki której fani mogą sięgnąć po sygnowane nazwiskami członkiń ATD autorskie drinki, dostępne zarówno w lokalach, jak i markowych punktach sprzedaży spółki. Kelsey wzięła udział w profesjonalnej sesji zdjęciowej realizowanej we współpracy z Mirage Reserve, będącej elementem szerszej kampanii promującej produkty sygnowane przez skład As They Dream. Projekt utrzymany był w spójnym, wyrazistym klimacie, łączącym estetykę zespołu z charakterem marki, co przełożyło się na dopracowane materiały wizualne wykorzystywane zarówno w przestrzeni miejskiej, jak i w mediach społecznościowych. Efekty sesji szybko zaczęły pojawiać się w obiegu; od digitalowych kampanii, przez materiały promocyjne, aż po kolejne nośniki outdoorowe, co dodatkowo mogło wzmocnić rozpoznawalność zarówno samej Kelsey, jak i całego projektu As They Dream. Wraz z kolejnymi zmianami zachodzącymi w strukturach agencji Loxbee, Kelsey zdecydowała się na wykonanie następnego, istotnego kroku w swojej karierze. Pomimo dotychczasowej, w dużej mierze owocnej współpracy oraz wsparcia przy realizacji projektu “Come with me” ze strony Rayan'a, kierunek, w jakim zaczęła podążać agencja, przestał być spójny z jej artystyczną wizją i wartościami, które konsekwentnie stara się utrzymać. Dla Hartman była ona naturalnym następstwem zmian, na które nie miała wpływu, a które coraz wyraźniej odbiegały od jej własnego podejścia do muzyki i wizerunku. Tym samym Kelsey zamknęła kolejny rozdział, pozostawiając za sobą etap współpracy z Loxbee i otwierając się na nowe możliwości, tym razem w pełni na własnych zasadach. W międzyczasie dziewczyny z As They Dream postawiły na coś znacznie bardziej bezpośredniego i autentycznego. Zorganizowały kameralną imprezę, która szybko przerodziła się w jedno z tych wydarzeń, o których mówi się jeszcze długo po ich zakończeniu. W klimatycznej, surowej przestrzeni piwnicy stworzyły improwizowaną scenę, dopracowaną wizualnie tak, by idealnie oddawała charakter ich nowych utworów. Informacja o wydarzeniu rozeszła się w typowo /undergroundowy/ sposób. Krótkie zapowiedzi wrzucone w social mediach, kilka enigmatycznych postów i wiadomości rozesłane wśród znajomych. To jednak w zupełności wystarczyło. Frekwencja przerosła oczekiwania, a niewielka przestrzeń szybko wypełniła się ludźmi, tworząc gęstą, niemal duszną atmosferę, która tylko spotęgowała odbiór prezentowanego materiału. Wieczór bardzo szybko nabrał jeszcze bardziej otwartego charakteru, głównie za sprawą formuły open mic. Wśród gości, którzy pojawili się tego wieczoru za mikrofonem, znaleźli się m.in. Isolde, Shiro, Jaden Morrow, a także Calveris. Każdy z nich wniósł zupełnie inną energię i styl. Ich występy naturalnie wplotły się w klimat wydarzenia, dodając mu różnorodności, a jednocześnie podkreślając społecznościowy, niemal spontaniczny charakter całej inicjatywy. Na kanale v-tube Kelsey oraz na jej profilu na Lifeinvaderze pojawiło się ostatnio krótkie, ale wyraźnie zaczepne nagranie zrealizowane do podkładu /Dead to Me/. W wideo Hartman balansuje między dystansem a prowokacją - półżartobliwie, półserio wyśpiewując fragmenty wiadomości prywatnych, które trafiły do niej na LI. Kelsey w swoim stylu komentuje rzeczywistość wokół siebie, nie tracąc przy tym autentyczności. Tuż przed wyjazdem na zasłużony urlop Kelsey doświadczyła bolesnej straty – odszedł jej ukochany pies, Stich. To wydarzenie wyraźnie wpłynęło na jej nastrój i jeszcze bardziej uwypukliło potrzebę oderwania się od codziennego zgiełku, odpoczynku i chwili refleksji. Po powrocie z urlopu Kelsey stopniowo wróciła do pracy, tym razem koncentrując się na solowych projektach, które pozwalają jej wyrazić zarówno emocje związane z osobistymi doświadczeniami, jak i nowe twórcze pomysły. W marcu Kelsey postanowiła zorganizować kameralne, spontaniczne ognisko, które szybko przerodziło się w intymne muzyczne spotkanie. Towarzyszyli jej Nate Tucker @Czokleet oraz Shiro Lee @bajtek, a trójka wykonywała akustyczne covery znanych utworów, nadając wieczorowi ciepły, nostalgiczny klimat. Frekwencja dopisała, a uczestnicy mieli okazję nie tylko wsłuchać się w muzykę, ale także spędzić czas na swobodnych rozmowach przy ogniu. To wydarzenie, choć niewielkie, pokazało wyjątkowy, bliski odbiorcy charakter aktywności Kelsey, łącząc muzykę z autentycznym, społecznym doświadczeniem.

gra ic to gra ic, nie każda postać kończy swoją fabułę równo z upadkiem organizacji, w której nie była nawet zaprzysiężona :P

SUPERIOR COURT OF THE STATE OF SAN ANDREAS COUNTY OF LOS SANTOS CIVIL DIVISION SPRZECIW POWODA WOBEC WNIOSKU POZWANEGO O ODDALENIE POZWU Powód niniejszym sprzeciwia się wnioskowi o oddalenie sprawy, ze względu na podstawę, która zostanie udowodniona w dalszym toku postępowania. Powód wykazał wszystkie niezbędne elementy roszczenia, w tym: - obowiązek - naruszenie - związek przyczynowy - szkodę Argumenty Pozwanego dotyczą kwestii faktycznych, które nie powinny być rozstrzygane na tym etapie. Powód zastrzega sobie prawo do poprawienia lub uzupełnienia pozwu, jeśli Sąd uzna, że są w nim jakieś braki lub niedoprecyzowania, zgodnie z Cal. Code of Civil Procedure § 472c. Takie uzupełnienia nie są przyznaniem racji stronie pozwanej, a mają umożliwić prawidłowe rozpoznanie sprawy. Pozwany próbuje przedstawić całe zdarzenie jako zwykłą, spokojną kontrolę, opierając się na swojej interpretacji nagrania (Exhibit A). Na tym etapie postępowania nie ma to jednak większego znaczenia, bo sąd powinien przyjąć wersję Powoda jako prawdziwą. Powód twierdzi, że został bezprawnie przetrzymany, a działania zastępców wykraczały poza to, co można uznać za krótką, dopuszczalną kontrolę. To, czy była to faktycznie rutynowa interwencja, czy jednak naruszenie prawa, wymaga dokładnego ustalenia faktów i nie powinno być rozstrzygane teraz. Pozwani próbują przekonać Sąd, że już na tym etapie powinienem przedstawić konkretne dowody - dokumenty, procedury czy dane potwierdzające odpowiedzialność Hrabstwa. To jednak nie jest etap, na którym wymaga się udowodnienia sprawy. Na etapie demurrer moim obowiązkiem nie jest przedstawianie pełnego materiału dowodowego, lecz wskazanie takich faktów, które - przy założeniu ich prawdziwości - mogą uzasadniać odpowiedzialność na podstawie Monell v. Department of Social Services. W pozwie jasno wskazałem, że działania funkcjonariuszy nie były jednorazowym incydentem, lecz wynikały z szerszego problemu - praktyki, przyzwolenia lub braku odpowiedniego nadzoru ze strony Hrabstwa. To w zupełności wystarcza, aby sprawa była dalej rozpoznawana i aby dopiero w toku postępowania można było zebrać i ocenić dowody. Oczekiwanie, że już teraz przedstawię pełny materiał dowodowy, jest w praktyce próbą zakończenia sprawy na samym początku. Na tym etapie takie podejście nie powinno zostać uwzględnione. Defendant próbuje zakończyć sprawę przez niejasności, które zgodnie z ogólnym rozumowaniem są nie do przyjęcia, jednak wydarzyły się naprawdę. Powodowi zostały zabrane konstytucyjne prawa, co zostanie ukazane w dalszym toku postępowania. Najważniejszym aspektem jest nieletność pokrzywdzonego - Dennisa Kirklanda. Powód posiada niedawno ukończone 16 lat i podczas całokształtu działań naruszono przepisy WIC, takie jak sekcja 827. Dochodząc do sedna pozew jest odpowiedni, a zasadność zarzutów powinna zostać stwierdzona w dalszym toku postępowania. Powodowie doświadczyli rzeczywistego stresu, napięcia i cierpienia psychicznego w wyniku działań pozwanej strony. Zgodnie z orzecznictwem San Andreas ( Kalifornia ) (m.in. Fischer v. San Pedro Peninsula Hospital, 214 Cal.App.3d 590, 1989) szkody emocjonalne mogą być podstawą do odszkodowania nawet bez szkód materialnych, jeśli powodują faktyczne cierpienie. Choć kwota 100 000 USD może wydawać się wysoka, w sprawach o emotional distress sądy dopuszczają żądania obejmujące pełny zakres odczuwanego cierpienia. Ostateczna decyzja należy do sądu, który może zmienić kwotę, ale nie ma podstaw do automatycznego oddalenia roszczenia z powodu „braku szkody majątkowej”. Powód zauważa również, że załącznik dołączony przez stronę pozwaną okazuje brak profesjonalizmu, ponieważ obrazuje bardziej pocztówkę z wakacji niż oficjalny i formalny podpis zgodny z Cal.Code of Civil Procedure § 118(a). Prawdopodobnie postać obrony pozwanego robi selfie na tle oceanu z okularami na twarzy. Podpis powinien zostać wykonany na białym tle bez żadnych dodatków. Obrazuje to, że strona pozwana nie bierze powództwa na poważnie, tak samo mogła tworzyć odpowiedzi. Wobec całości stwierdzam, że Det. Wyatt Mitchell oraz County Of Los Santos naruszyli Kodeks Karny oraz Konstytucję co zostanie udowodnione w dalszym toku postępowania. Uzupełnienie pozwu zostanie wykonane zgodnie z Cal. Code of Civil Procedure § 472c w czasie wystarczającym do zapoznania się stronie przeciwnej przed posiedzeniem lub w czasie wyznaczonym przez sąd. Trevor Mcgonley Attorney At Law **Wraz ze sprzeciwem przesłano załącznik**

Dnia 30 marca 2026 doszło do rozstrzygnięcia ostatniego wątku związanego z prowadzoną sprawą. W wyniku podjętej strzelaniny z departamentem szeryfa - Santiago D'aven (znany wcześniej jako Javier Escalante) stracił życie po oddaniu strzałów do zastępców. Był oskarżony o pomoc w popełnieniu przestępstwa które długo leżało bez żadnych punktów przełomowych na biurku sierżanta z Operation Safe Streets Detail. Wcześniej w tym miesiącu - przed sąd doprowadzono Alejandro Gonzalez, który przyznał się do popełnionych czynów i współpracował z departamentem. Krótko po nim, Zacarias Quinonez oskarżony o Porwanie i Okaleczenie podjął ucieczkę przed departamentem szeryfa, oddał do niego strzały i krótko po tym został uznany za martwego po przewiezieniu do szpitala. Podsumowując: Alejandro Gonzalez - oskarżony o Porwanie oraz Okaleczenie, został skazany przez sąd na odbycie wyroku w więzieniu stanowym na warunkach łagodzących. Zacarias Quinonez - oskarżony o Porwanie oraz Okaleczenie, został uznany za martwego w szpitalu po wymianie ognia z departamentem szeryfa. Javier Escalante - oskarżony o Pomoc w popełnieniu w/w przestępstw, został uznany za martwego na miejscu przez Rescue Ambulance po wymianie ognia z departamentem szeryfa. **Tym samym sprawa otrzymała status Zakończonej w aktach Operation Safe Streets Detail i została przekazana do archiwum na stacji 28'ej.**

Archiwum.

69 East Coast Neighborhood Crips (69ECC) to aktywny gang uliczny działający w południowej części Los Angeles, będący częścią większej struktury East Coast Neighborhood Crips. Set należy do sojuszu 6-Pacc, zrzeszającego inne numeryczne sety East Coast Crips z rejonu 60–69 ulicy. Pomimo relatywnie niewielkiego terytorium w porównaniu do innych, set od lat pozostaje rozpoznawalny i aktywny na ulicach. Gang znany jest również pod nazwami Shacc Boys oraz Death Lane Crips, które nawiązują do jego historii. Członkowie setu identyfikują się klasyczną symboliką East Coast Crips, używając niebieskich barw, tagów z oznaczeniami 69ECC, ECC, Shacc oraz przekreśleń wobec wrogich gangów. Na murach często pojawiają się dissy wymierzone w Hoover Criminals, Bloods oraz inne będące w konflikcie z setem. Postacie, które założycie powinny mieć od 16 do 18 lat. Zaczynając w secie, zaczynacie chwile przed put-on, lub jako mieszkaniec. Nie gramy tutaj terminatorów. Kiedy rozpoczynasz swoją przygode w secie, zastanów się co chcesz rozegrać - masz wiele możliwości. Pamiętaj, każda akcja ofensywna z użyciem broni to ostateczność, młodzi gangsterzy to nie są mordercy. Dołączając do nas licz się z tym że musisz pochodzić z Los Angeles. Nie chcemy widzieć postaci z New York, czy Europy. Osoby zainteresowane grą przy 69 East Coast Neighborhood Crips są zobowiązane do dokładnego zapoznania się z całym tematem organizacji. Nie akceptujemy postaci, które w historii mają wpisane liczne zabójstwa, legendarną reputację czy nieuzasadnioną pozycję w secie. Główny obszar działalności gangu koncentruje się wokół 69th Street, w szczególności w rejonie 69th Street i Main Street, znanym historycznie jako Death Lane. Był to jeden z najbardziej charakterystycznych hangoutów 69ECC, który przez lata funkcjonował jako punkt spotkań. Do dziś okolice te są silnie kojarzone z setem. 69 East Coast Neighborhood Crips są częścią karty Neighborhood (Deuce / 2x), co oznacza automatyczną wrogość wobec gangów należących do karty Tray (3x) oraz większości Hooverów. Każdy gang oznaczany literą “O” traktowany jest jako wróg, co wynika bezpośrednio z polityki ECC oraz wieloletnich konfliktów ulicznych. Set pozostaje w sojuszu z innymi Neighborhood Crips, w szczególności z setami z 6-Pacc, takimi jak 62 ECC, 66 ECC czy 68 ECC.

Macie od nas kredycik zaufania i zapraszamy. Zgłoście się na discord po panel.